การจัดการความขัดแย้งของผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สพม.ในจังหวัดพะเยา

ผู้แต่ง

  • คำพันธ์ อัครเนตร อาจารย์ประจำที่ร่วมสอนหลักสูตรศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
  • สุนทร เอื้ออภิสิทธิ์วงศ์ อาจารย์ประจำหลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรบัณฑิต สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
  • ศิริศักดิ์ ถมปลิก อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตรศิลปศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาการท่องเที่ยวและการโรงแรม สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
  • สุนีย์ ยังสว่าง อาจารย์ผู้รับผิดชอบหลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิตสาขาวิชาบริหารธุรกิจ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

คำสำคัญ:

การจัดการความขัดแย้ง, ผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สพม.ในจังหวัดพะเยา

บทคัดย่อ

              การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการจัดการความขัดแย้งของผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สพม. ในจังหวัดพะเยา จำนวน 18 แห่ง ซึ่งจำแนกตามคุณลักษณะทางประชากรที่ศึกษา ประกอบด้วย กลุ่มผู้บริหารโรงเรียนมัธยม สพม. ในจังหวัดพะเยา ได้แก่ ผู้อำนวยการโรงเรียน และกลุ่มรองผู้อำนวยการโรงเรียน จำนวน 18 คน โดยใช้แบบสอบถามเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า การจัดการความขัดแย้งแบบประนีประนอมมีค่าเฉลี่ยสูงที่สุด โดยพบว่าข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การให้ทั้งสองฝ่ายประนีประนอม ยอมความซึ่งกันและกัน (x̄ = 2.98) อันดับที่ 2 คือ การจัดการความขัดแย้งแบบร่วมมือ โดยพบว่าข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การแนะนำให้คณะครูและบุคลากรของโรงเรียนเข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขความขัดแย้งของคณะครูและบุคลากรของโรงเรียน (x̄ = 2.76) อันดับที่ 3 คือ การจัดการความขัดแย้งแบบเอาชนะ โดยพบว่าข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การเคารพการตัดสินใจของคณะครูและบุคลากรของโรงเรียน แม้ว่าจะไม่เห็นด้วยกับผลการตัดสิน (x̄ = 2.77) อันดับที่ 4 การจัดการความขัดแย้งแบบหลีกเลี่ยง โดยพบว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การยินดีที่จะตอบคำถามหรือการให้ความคิดเห็นในประเด็นต่าง ๆ (x̄ = 2.89) และอันดับสุดท้าย คือ การจัดการความขัดแย้งแบบแบบปรองดอง โดยพบว่าข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุด ได้แก่ การแก้ไขปัญหาความขัดแย้งในโรงเรียนโดยการให้ฝ่ายที่มีอำนาจน้อยกว่ายอมความให้ฝ่ายที่มีอำนาจมากกว่า (x̄ = 0.27)

เอกสารอ้างอิง

กิติมา ปรีดีดิลก. ทฤษฎีการบริหารองค์การ. กรุงเทพมหานคร : ธนะการพิมพ์ , 2529.

จรรยา เสี่ยงเทียนชัย. “ทักษะและวิธีการบริหารความขัดแย้งของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานการประถมศึกษาจังหวัดหนองบัวลำภู”. วิทยานิพันธุ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัยมหาวิทยาลัย ศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร, 2544.

ถวิล เกื้อกูลวงค์ . การบริหารการศึกษาสมัยใหม่ : ทฤษฎีวิจัยและปฎิบัติ. กรุงเทพมหานคร : ไทยวัฒนพานิช, 2530.

ทองอินทร์ วงศ์โสธร. ภาวะผู้นำ. เอกสารการสอนมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2530.

ประชุม รอดประเสริฐ. ความขัดแย้ง : ปรากฏการณ์ธรรมชาติของหน่วยงานที่ต้องได้รับการแก้ไข. กรุงเทพมหานคร : มิตรครู, 2532.

ประนอม สร้อยวัน. “ การบริหารความขัดแย้งในการปฏิบัติงานของผู้บริหารโรงเรียน ช่วงชั้นที่ 1 และ2 สังกัดสำนักงาน เขตพื้นที่การศึกษาเพชรบรูณ์เขต 3 ” . วิทยานิพันธุ์ครุศาสตร์ มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฎเพชรบูรณ์ , 2547.

พนัส หันนาคินทร์ . การบริหารบุคคลในโรงเรียน. กรุงเทพมหานคร : พิฆเนศ, 2526.

พรนพ พุกกะพันธ์ . การจัดการความขัดแย้ง. กรุงเทพมหานคร : ว. เพ็ชรกุล, 2542.

ไพฑูรย์ นามบุญลือ. การจัดการความขัดแย้งในโรงเรียนประถมศึกษาของผู้บริหารโรงเรียน จังหวัดหนองบัวลำภู. วิทยานิพันธุ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2544.

ไพโรจน์ กลิ่นกหุลาบ. “ ปัจจัยที่สัมพันธ์กับความท้อแทในการปฏิบัติงานของครูประถมศึกษาในภาคกลาง ” . ปริญญานิพนธ์ การศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร, 2533.

ศุวดี ตาปนานนท์ . “ การศึกษากระบวนการและวิธีการแก้ไขความขัดแย้งของผู้บริหารโรงเรียนประถมศึกษา สังกัด กรุงเทพมหานครในกุลมบรูพา ” .วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 2542.

สมศักดิ์ สามัคคีธรรม. การจัดการความขัดแย้งและการมีส่วนร่วมของประชาชน. กรุงเทพมหานคร : มหาวิทยาลัยเกริก, 2553.

เสริมศักดิ์ วิศาลาภรณ์ . ความขัดแย้ง : การบริหารเพื่อความสร้างสรรค์ . กรุงเทพมหานคร : ตะเกียง, 2540.

Barzelay, M. The new public management: Improving research and policy dialogue. Berkeley, California: University of California Press, 2000.

Kettl, D. F. The global public management revolution. Washington D.C.: Brookings Institution. 1999.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2019-07-14

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย