การรู้สารสนเทศด้านการบริหารงานองค์การบริหารส่วนตำบลของบุคลากร องค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดปทุมธานี
คำสำคัญ:
การรู้สารสนเทศ, องค์การบริหารส่วนตำบลบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการรู้สารสนเทศด้านการบริหารงาน องค์การบริหารส่วนตำบลของบุคลากรองค์การบริหารส่วน ตำบลจังหวัดปทุมธานี มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการรู้ สารสนเทศและปัญหาและอุปสรรคในการเข้าถึงสารสนเทศ ด้านการบริหารงานองค์การบริหารส่วนตำบล ประชากร ที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ บุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบล ในจังหวัดปทุมธานีที่ปฏิบัติงานในปี พ.ศ. 2555 จำนวน ทั้งสิ้น 316 คน จากองค์การบริหารส่วนตำบล 28 แห่ง ในจังหวัดปทุมธานี ได้กลุ่มตัวอย่างจำนวน 316 คน
ผลการศึกษา พบว่า จากการวิเคราะห์ขอบเขต การรู้สารสนเทศของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบล จังหวัดปทุมธานี พบว่า บุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบล มีความรู้สารสนเทศด้านการบริหารงานองค์การบริหาร ส่วนตำบลโดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็น รายข้อ พบว่า ข้อที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดคือความสำคัญและ ประโยชน์ของสารสนเทศ รองลงมาคือการใช้และการเผย แพร่สารสนเทศและข้อที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุดคือการเข้าถึง แหล่งสารสนเทศ สรุปรายละเอียดแต่ละด้านได้
ผลการเปรียบเทียบปัญหาและอุปสรรคการเข้าถึง สารสนเทศด้านการบริหารงานองค์การบริหารส่วนตำบล ของบุคลากรองค์การบริหารส่วนตำบลที่มีเพศ อายุ การ ศึกษา ตำแหน่งและประสบการณ์ต่างกัน พบว่า มีปัญหา และอุปสรรคการเข้าถึงสารสนเทศ ด้านการบริหารงาน องค์การบริหารส่วนตำบลโดยรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน
เอกสารอ้างอิง
กองบรรณาธิการ. (2550). มาตรฐานการรู้สารสนเทศสมาคมบรรณารักษ์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยออสเตรเลีย. วารสาร ห้องสมุด, 51(2), 133-143.
โกวิทย์ พวงงาม. (2552). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ : วิญญูชน. คณะกรรมาธิการกิจการสภาผู้แทนราษฎรสภาผู้แทนราษฎร. (2547). รวมกฎหมายการปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง.
ชญาภรณ์ กุลนิติ. (2553). สารสนเทศและการศึกษาค้นคว้า.(พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์ .
ชัชวาล วงษ์ประเสริฐ. (2537). บริการสารนิเทศ. ปทุมธานี : มหาวิทยาลัยรังสิต, สาขาวิชาสารนิเทศศาสตร์ .
ชุติมา สัจจานนท์ . (2550). การรู้สารสนเทศการสอนและการวิจัย. วารสารห้องสมุด,51(2), 27-45.
นันทวัฒน์ บรมานนท์ . (2552). การปกครองส่วนท้องถิ่น. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ : วิญญูชน.
นันทา วิทวุฒศิกดิ์ (2536). สารนิเทศและการศึกษาค้นคว้า (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : วิทยาลัยครูบานสมเด็จเจ้าพระยา, คณะวิชามนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์
บญุยืน จันทร์สว่าง. (2548). ทักษะการรู้สารสนเทศ. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ภาควิชาบรรณารกัษศาสตร์ และสารสนเทศศาสตร์ .
บูฆอรี ยีหมะ. (2550). การปกครองท้องถิ่นไทย. สงขลา : มหาวิทยาลัยราชภัฏัสงขลา, คณะมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์
ประคอง กรรณสูต. (2542). สถิติเพื่อการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์ . (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ประภาวดี สืบสนธิ์ และกิ่งแก้ว อ่วมศรี. (2543). สารสนเทศในบริบทสังคม. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ : สมาคมห้องสมุด แห่งประเทศไทย.
ประภาส พาวินนท์ . (2542). ทรัพยากรสารสนเทศและการรู้หนังสือ. (พิมพ์ครั้งที่ 7).กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พวงรัตน์ ทวีรัตน์ . (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์ . (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ : ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พวาพันธุ์ เมฆา. (2541). สารนิเทศกับการศึกษาค้นคว้า : เอกสารประกอบการศึกษาในรายวิชาบร 101 (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร, ภาควิชาบรรณารักษศาสตร์ .
พิเชษฐ์ วงศ์เกียรติ์ขจร. (2552). แนวคิดยุทธศาสตร์การบริหารการพัฒนาองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น (อปท.) ในยุคโลกาภิวัตน์ . กรุงเทพฯ : ปัญญาชน.
มาลี ล้าสกุล. (2551). สารสนเทศศาสตร์เบื้องต้น.ในเอกสารประกอบการสอนชุดวิชาสารสนเทศศาสตร์เบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8, หน่วยที่ 1-7). นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
รำพึง กลิ่นชั้น. (2545). การใช้แหล่งสารสนเทศและความต้องการสารสนเทศของคณะกรรมการบริหารองค์การบริหาร ส่วนตำบลในจังหวัดนนทบุรี.ปริญญานิพนธ์ศึกษาศาสตร์มหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
