การสร้างแบรนด์ภายในองค์กรที่มีผลต่อความผูกพันในงานของพนักงาน บริษัทผลิตอะไหล่รถยนต์ในจังหวัดชลบุรี

ผู้แต่ง

  • ธีร์วรา ธนารุ่งเรือง มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี
  • พิเชษฐ์ เบญจรงค์รัตน์ มหาวิทยาลัยศรีปทุม วิทยาเขตชลบุรี

คำสำคัญ:

ความผูกพันในงาน, การสร้างแบรนด์ภายในองค์กร

บทคัดย่อ

         งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับความผูกพันในงานของพนักงานโรงงานผลิตชิ้นส่วนและรถยนต์ในจังหวัดชลบุรี 2) เพื่อเปรียบเทียบระดับความผูกพันของพนักงานจำแนกตามปัจจัยส่วนบุคคล 3) เพื่อทดสอบอิทธิพลของการสร้างแบรนด์ภายในองค์กรที่มีผลต่อความผูกพันในงานของพนักงานโรงงานผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ในจังหวัดชลบุรี กลุ่มตัวอย่างคือพนักงาน จำนวน 400 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) ความผูกพันในงาน โดยรวมอยู่ในระดับมาก ( x̄= 4.16) 2) พนักงานที่มีระดับตำแหน่งงาน, รายได้เฉลี่ยต่อเดือนแตกต่างกันจะมีระดับความผูกพันแตกต่างกัน 3) การสร้างแบรนด์ภายในองค์กรมีอิทธิพลต่อความผูกพันในงาน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05

เอกสารอ้างอิง

กัญจน์กาจ ยิ่งชล, 2559. นวัตกรรมของอุตสาหกรรมยานยนต์ในระดับ SMEs หลักสูตร บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

เกตุนภัส เมธีกสิวัฒน์. (2555). ความสัมพันธ์ของความผูกพันทุ่มเทของพนักงานที่มีต่องานและองค์การ กับความตั้งใจ ลาออกของพนักงานในธุรกิจโรงแรมจังหวัดนครราชสีมา. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีสุรนารี.

จินตนา สมสวัสดิ์และศิริวรรณ เซี่ยงเหงี่ยม.(2557). การวิเคราะห์ศักยภาพในการแข่งขันของอุตสาหกรรม ยานยนต์ไทยภายใต้ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียน. การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ การพัฒนา ชนบทที่ยั่งยืนครั งที่ 4 มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.

จักรพงศ์ ขวัญแก้ว, (2554). การบริหารการผลิตและการปฏิบัติการที่มีผลต่อประโยชน์ที่ได้รับของบริษัทผู้ผลิตชิ้นส่วนรถยนต์: กรณีศึกษา บริษัท ไทยแอร์โรว์ จำกัด. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ. Vol2, No1.

ชุติเดช มั่นคงธรรม, (2560) ปัจจัยที่มีผลต่อความสำเร็จในการจัดการของธุรกิจโรงงานเกี่ยวกับ อุตสาหกรรมยานยนต์ในเขตนิคมอุตสาหกรรมภาคตะวันออก วารสารศึกษาศาสตร์ปริทัศน์

ฐิติมา หลักทอง. (2557). ความผูกพนั ต่อองค์กรของพนักงานบริษัท ผลติชิ้นส่วนอุตสาหกรรมยาน ยนต์แห่งหนึ่งในนิคมอุตสาหกรรมอมตะนครจังหวดัชลบุรี. วิทยานิพนธ์ หลักสูตรรัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการภาครัฐและภาคเอกชนวิทยาลัย การบริหารรัฐกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา.

ณัฐณิชา ชินสุวรรณพานิช, 2551. การกำหนดกลยุทธ์ในการเพิ่มยอดขาย กรณีศึกษา บริษัท บีอะไหล่ยนต์ จำกัด. วิทยานิพนธ์หลักสูตรบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยการค้าไทย.

ปรมะ สตะเวทิน. 2533. หลักนิเทศศาสตร์. กรุงเทพฯ: จารัสการพิมพ์.

ลลิตา เดชเป้า, (2554), ความสัมพันธ์ระหว่างความผูกพันในงาน อารมณ์เชิงบวก และการริเริ่มด้วยตนเอง โดยมีอารมณ์เชิงบวกเป็นตัวแปรกำกับ. วิทยานิพนธ์ศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยาอุตสาหกรรมและองค์การ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพมหานคร.

ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. 2560.ธุรกิจSMEโลจิสติกส์ปรับกลยุทธ์รับโอกาสและความท้าทายในยุค 4.0 เข้าถึงได้จาก: https://www.kasikornresearch.com/TH/K-EconAnalysis/Pages/search.aspx

นายอลงกรณ์ พลบุตร. กรมทรัพย์สินทางปัญญา,2543. “โครงการเมืองต้นแบบเศรษฐกิจสร้างสรรค์

สุชาติ คชจันทร์, (2555). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิผลการทำงานเป็นกลุ่มของพนักงาน ในอุตสาหกรรมยานยนต์ ตามกรอบทฤษฏีความขัดแย้ง. หลักสูตร การจัดการดุษฏีบัณฑิต สาขาการจัดการธุรกิจ วิทยาลัยบัณฑิตศึกษาด้านการจัดการ มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

เสริมยศ ธรรมรักษ์ (2553) การสร้างแบรนด์ภายใน: ดูแลบุคลกากรก่อนใส่ใจลูกค้า. วารสารนักบริหาร, 30(2), 21-29.

Bergstrom, A., Blumenthal, D., & Crothers, S. (2002). Why internal branding matters: The case of Saab. Corporate Reputation Review, 5(2/3), 133-42.

Schaufeli, W. B., Salanova, M., González-Romá, V., and Bakker, A. B. (2002). The measurement of engagement and burnout: A two sample confirmatory factor analytic approach. Journal of Happiness Studies, 3(1), 71-92.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-04-27

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย