การใช้พระพุทธศาสนาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตในชุมชน ตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม
คำสำคัญ:
พระพุทธศาสนา, คุณภาพชีวิต, หลักธรรมบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีขึ้นเพื่อศึกษาแนวทางการใช้พระพุทธศาสนาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตและศึกษาข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยใช้พระพุทธศาสนาของคนในชุมชนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม โดยเป็นการศึกษาวิจัยในรูปแบบการวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) และการวิจัยภาคสนาม (Field Research) ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (Indepth Interview) ประชากรในการวิจัยคือ ประชาชน ในเขตพื้นที่ชุมชนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม แล้วนำมาวิเคราะห์และสังเคราะห์ในรูปแบบรายงานเชิงพรรณนาวิเคราะห์ (Descriptive Analysis) ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ประชาชนรู้จักและนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาสำหรับนำมาใช้เป็นแนวทางในการเสริมสร้างคุณภาพชีวิต โดยมีแนวทางการใช้พระพุทธศาสนามาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตมากที่สุด คือ แนวทางการใช้ศีล 5 รองลงมาคือ แนวทางการใช้หลักพรหมวิหาร 4 แนวทางการใช้ฆราวาสธรรม 4 และแนวทางการใช้สังคหวัตถุ 4 และมีข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยใช้พระพุทธศาสนาคือ ๑) เกิดการยอมรับความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อสภาพร่างกาย สุขภาพของทุกคนต้องเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงเราคนเดียวที่เป็น ๒) ด้านจิตใจและอารมณ์ เมื่อมีการรักษาศีล ฟังธรรมแล้วก็เกิดความอดทนอดกลั้น ลดความโกรธ ความโลภ เจริญสติ ฟังธรรมช่วยเหลือสังคม เชื่อในกฎแห่งกรรมทำดีได้รับผลดีทำชั่วได้รับผลชั่วไม่ประมาท ปล่อยวาง ๓) เกิดความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัวและสังคม ช่วยให้เป็นคนมองโลกในแง่ดี เข้าใจ เห็นใจ ให้เกียรติ ซึ่งกันและกัน สามารถแก้ไขปัญหาและความขัดแย้งได้ รู้จักการให้ทาน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน ทำให้อยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างเป็นสุข และ ๔) สามารถแก้ปัญหาด้านเศรษฐกิจและรายได้ ไม่ประมาทในการใช้จ่ายทรัพย์ ดำเนินชีวิตอย่างพอเพียง ลดค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับอบายมุขต่างๆ
เอกสารอ้างอิง
ดุษฎี อายุวัฒน์. (2558). การสร้างทางเลือกในการพึ่งพาตนเองอย่างมีความสุขของผู้สูงอายุรุ่นใหม่.
วารสารประชากรและสังคม ปีที่ 4 ฉบับที่ 2, 23-45.
ปาริชาดิ สุวรรณบุบผา และคณะ,(2562). พระพุทธศาสนากับการเสริมสร้างพลังในการดำรงชีวิตและทัศนคติที่เหมาะสมของคนพิการกรณีคนพิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล สืบค้นที่ http://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/2273?locale-attribute=th วันที่ 26 ตุลาคม 2562
พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต), (2534), ธรรมนูญชีวิต, กรุงเทพมหานคร : กรมการศาสนา.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต), (2543), พุทธธรรม, กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2546). กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคส์พับลิเคชั่น.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฎกํ 2500.กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2535.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, (45 เล่ม)
ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2534). หลักการพัฒนาชุมชนและการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร : ไทยอนุเคราะห์ไทย.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2546). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ :
อนุชาติ พวงสำลีและอรทัย อาจอ่ำ. (2539). การพัฒนาเครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตและสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Ferrans, C.E. (1990). “Development of a Quality of Life Index for Patients With Cancer,” Oncorogy Nursing Forum. : 15 – 21.
Flanagan.J.C. (1998). A research approach to improving our quality of life. American Psychologist, 3. 138 -147.
Liu, B. C. (1975). Quality of life: Concept, measure and result. The American Journal of Economic and Sociology, 34, 12.
The WHOQOL Group.(1996). What quality of life. World Health Forum,17,354-356.
World Health Organization. Expert Committee. Health of the elderly. WHO Technical Report Series, No 779 (1996): 1 - 98.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2021 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
