การใช้พระพุทธศาสนาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตในชุมชน ตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม

ผู้แต่ง

  • ศิริชัย เชื้อตาพระ คณะรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม

คำสำคัญ:

พระพุทธศาสนา, คุณภาพชีวิต, หลักธรรม

บทคัดย่อ

          งานวิจัยนี้มีขึ้นเพื่อศึกษาแนวทางการใช้พระพุทธศาสนาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตและศึกษาข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยใช้พระพุทธศาสนาของคนในชุมชนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม  โดยเป็นการศึกษาวิจัยในรูปแบบการวิจัยเชิงเอกสาร (Documentary Research) และการวิจัยภาคสนาม (Field Research) ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก (Indepth Interview) ประชากรในการวิจัยคือ ประชาชน ในเขตพื้นที่ชุมชนตำบลคำพี้ อำเภอนาแก จังหวัดนครพนม แล้วนำมาวิเคราะห์และสังเคราะห์ในรูปแบบรายงานเชิงพรรณนาวิเคราะห์ (Descriptive Analysis) ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ประชาชนรู้จักและนำหลักธรรมทางพระพุทธศาสนาสำหรับนำมาใช้เป็นแนวทางในการเสริมสร้างคุณภาพชีวิต โดยมีแนวทางการใช้พระพุทธศาสนามาเสริมสร้างคุณภาพชีวิตมากที่สุด คือ แนวทางการใช้ศีล 5 รองลงมาคือ แนวทางการใช้หลักพรหมวิหาร 4  แนวทางการใช้ฆราวาสธรรม 4 และแนวทางการใช้สังคหวัตถุ 4 และมีข้อเสนอแนะแนวทางการพัฒนาคุณภาพชีวิตโดยใช้พระพุทธศาสนาคือ ๑) เกิดการยอมรับความจริงเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อสภาพร่างกาย สุขภาพของทุกคนต้องเป็นเช่นนี้ ไม่ใช่เพียงเราคนเดียวที่เป็น ๒) ด้านจิตใจและอารมณ์ เมื่อมีการรักษาศีล ฟังธรรมแล้วก็เกิดความอดทนอดกลั้น ลดความโกรธ ความโลภ เจริญสติ ฟังธรรมช่วยเหลือสังคม  เชื่อในกฎแห่งกรรมทำดีได้รับผลดีทำชั่วได้รับผลชั่วไม่ประมาท ปล่อยวาง  ๓) เกิดความสัมพันธ์ที่ดีในครอบครัวและสังคม ช่วยให้เป็นคนมองโลกในแง่ดี เข้าใจ เห็นใจ ให้เกียรติ ซึ่งกันและกัน สามารถแก้ไขปัญหาและความขัดแย้งได้ รู้จักการให้ทาน เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ซึ่งกันและกัน ทำให้อยู่ร่วมกันในสังคมได้อย่างเป็นสุข และ ๔) สามารถแก้ปัญหาด้านเศรษฐกิจและรายได้ ไม่ประมาทในการใช้จ่ายทรัพย์ ดำเนินชีวิตอย่างพอเพียง ลดค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวข้องกับอบายมุขต่างๆ 

เอกสารอ้างอิง

ดุษฎี อายุวัฒน์. (2558). การสร้างทางเลือกในการพึ่งพาตนเองอย่างมีความสุขของผู้สูงอายุรุ่นใหม่.

วารสารประชากรและสังคม ปีที่ 4 ฉบับที่ 2, 23-45.

ปาริชาดิ สุวรรณบุบผา และคณะ,(2562). พระพุทธศาสนากับการเสริมสร้างพลังในการดำรงชีวิตและทัศนคติที่เหมาะสมของคนพิการกรณีคนพิการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล สืบค้นที่ http://kb.hsri.or.th/dspace/handle/11228/2273?locale-attribute=th วันที่ 26 ตุลาคม 2562

พระเทพเวที (ประยุทธ์ ปยุตโต), (2534), ธรรมนูญชีวิต, กรุงเทพมหานคร : กรมการศาสนา.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต), (2543), พุทธธรรม, กรุงเทพมหานคร : มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. (2546). กรุงเทพมหานคร: นานมีบุคส์พับลิเคชั่น.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฎกํ 2500.กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 2535.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539).พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, (45 เล่ม)

ยุวัฒน์ วุฒิเมธี. (2534). หลักการพัฒนาชุมชนและการพัฒนาชนบท. กรุงเทพมหานคร : ไทยอนุเคราะห์ไทย.

สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2546). ทฤษฎีและกลยุทธ์การพัฒนาสังคม. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ :

อนุชาติ พวงสำลีและอรทัย อาจอ่ำ. (2539). การพัฒนาเครื่องชี้วัดคุณภาพชีวิตและสังคมไทย. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

Ferrans, C.E. (1990). “Development of a Quality of Life Index for Patients With Cancer,” Oncorogy Nursing Forum. : 15 – 21.

Flanagan.J.C. (1998). A research approach to improving our quality of life. American Psychologist, 3. 138 -147.

Liu, B. C. (1975). Quality of life: Concept, measure and result. The American Journal of Economic and Sociology, 34, 12.

The WHOQOL Group.(1996). What quality of life. World Health Forum,17,354-356.

World Health Organization. Expert Committee. Health of the elderly. WHO Technical Report Series, No 779 (1996): 1 - 98.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2020-04-08

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย