การพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง Coaching and Mentoringวิทยาลัยการอาชีพเทิง ปีการศึกษา 2561
คำสำคัญ:
การพัฒนาครู, ระบบพี่เลี้ยงบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องการพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง Coaching and Mentoring ของวิทยาลัย การอาชีพเทิง ปีการศึกษา 2561 เป็นการวิจัยเชิงทดลองมีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง Coaching and Mentoring เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่แบบประเมิน และแบบสอบถาม วิเคราะห์ ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ยและค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน ประชากรและกลุ่มตัวอย่าง ประกอบด้วยผู้บริหารสถาน ศึกษา จำนวน 3 คน ครูวิทยาลัยการอาชีพเทิง จำนวน 44 คน ครูชำนาญการพิเศษวิทยาลัยเทคนิคเชียงราย จำนวน 5 คน และครูชำนาญการพิเศษวิทยาลัยอาชีวศึกษาเชียงราย จำนวน 2 คน ผลการวิจัยพบว่า
- ความรู้ความเข้าใจโดยภาพรวมก่อนเข้าร่วมโครงการอยู่ในระดับปานกลาง ( x̄ =3.13) และหลังเข้าร่วมโครงการมีความรู้ความเข้าใจอยู่ในระดับมาก (x̄ = 4.23) สำหรับในด้านการปฏิบัติงานพบว่า โดยภาพรวมก่อนเข้าร่วมโครงการอยู่ในระดับปานกลาง( x̄ = 3.15) และหลังเข้าร่วมโครงการมีความรู้ความเข้าใจอยู่ในระดับมากที่สุด( x̄ =4.51)
- ความสามารถในการสอนงาน (Coaching) และให้คำแนะนำ (Mentoring) ของผู้บริหาร ผู้ทรงคุณวุฒิ ที่ประเมินโดยครูในระยะก่อนเข้าร่วมโครงการโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( =3.88)และหลังเข้าร่วมโครงการโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก ( x̄=4.44)
- ความสามารถในการออกแบบการจัดการเรียนรู้ของครู ครูส่วนใหญ่ร้อยละ 86.63 มีความสามารถในการออกแบบการจัดการเรียนรู้ได้สอดคล้องและเหมาะสมอยู่ในระดับดีมาก มีจำนวน38 คน และร้อยละ 13.63 คือครูที่มีความสามารถในการจัดการออกแบบการเรียนรู้ได้สอดคล้องและเหมาะสมในระดับดี มีจำนวน 6 คน
- ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของหน่วยเรียนรู้ที่ครูจัดกิจกรรมการเรียนรู้ของครูที่ดำเนินการออกแบบการจัดการเรียนรู้โดยการประเมินจากการวิจัยชั้นเรียน โดยครูที่เข้าร่วมโครงการทั้งหมด ผ่านเกณฑ์เวลาทั้งสิ้น 44 คน คิดเป็นร้อยละ 100 และครูที่ผ่านเกณฑ์เวลาได้รับการพัฒนาให้มีสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ สามารถผลิตงานวิจัยในชั้นเรียนจนได้รายงานวิจัยที่มีคุณภาพและผ่านการประเมินผลสัมฤทธิ์การเข้าร่วมโครงการ ทั้งสิ้น 40 คน โดยครูส่วนใหญ่ผ่านเกณฑ์การประเมินคุณภาพงานวิจัยในระดับดี จำนวน 32 คน คิดเป็นร้อยละ 80 รองลงมาคือระดับพอใช้ จำนวน 8 คน คิดเป็นร้อยละ 20
- ความพึงพอใจต่อการพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง โดยภาพรวมของครู มีความพึงพอใจต่อการพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการสร้างระบบพี่เลี้ยง วิทยาลัยการอาชีพเทิง อยู่ในระดับมากมีค่าเฉลี่ย 4.14
เอกสารอ้างอิง
เกรียงศักดิ์ นิรัติพัฒนะศัย, Executive Coaching การโค้ชผู้บริหาร. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2560, จาก http://thecoach.in.th/wpcontent/uploads/2013/05/Executive-Coaching.
จักร อินทรจักร และเกรียงไกร เจียมบุญศรี. (2548). คู่มือการบริหารทรัพยากรบุคคล. พิมพ์ครั้ง ที่ 2. กรุงเทพ: บุ๊คแบงก์.
จิระ หงส์ลดารมย์. (2550). ทรัพยากรมนุษย์พันธุ์แท้. สืบค้นเมื่อ 5 กุมภาพันธ์ 2560, จาก
http://Gotoknow.org/blog/chirakm/29245.
ยงยุทธ เกษสาคร. (2547). การวางแผนและนโยบายทางด้านทรัพยากรมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สถาบันราชภัฏสวนดุสิต.
รสรินทร์ อมรรัตน์. (2545). การประเมินผลหลักสูตรวิชาสื่อสารการศึกษา. ปริญญานิพนธ์ สาขาวิชาหลักสูตรและการนิเทศ ภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์กรมหาชน). (2554). รายงานการประเมินคุณภาพ ภายนอกเพื่อการรับรองมาจรฐานการศึกษารอบสาม (พ.ศ.2554-2558) ด้านการอาชีวศึกษา ฉบับสถานศึกษา. กรุงเทพ: สำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษา (องค์กรมหาชน).
อุไรวรรณ อยู่ชา. 2552. Coaching และ Feedback Competency ที่สำคัญของผู้บริหารสถาบันเพิ่มผลผลิต แห่งชาติ. กรุงเทพมหานคร:เอช อาร์ เซ็นเตอร์.
Cumingham, W.G. & Cordeiro P.A. (2000). Educational Administration: A Problem-Based Approach. Boston: Allyn and Bacon.
Joyce, B. & Weil, M. and Showers, B. (1995). Models of Teaching. Boston: Ellyn and Bacon.
Huat and Torring. (2004). Human Resource Management in Asai. 3rd ed. Jurong, Singapore: Prentice-Hill,inc.
Joyce, B. & Weil, M. and Showers, B. (1992). Models of Teaching. Boston: Ellyn and Bacon.
Krietner and Kinicki. (2007). Organizational Behavior. 7th ed. New York: McGraw-Hill.
Megginson, L.C. (1981). Self Development: A facilator’s guide. London, England: McGraw-Hill.
Ubben, G. C., Hughes, L. W., & Norris, C. J. (2001). The principal: Creative leadership for effective schools. Boston: Allyn & Bacon.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
