กลวิธีการนำเสนอมโนทัศน์เชิงนิเวศในสารคดีของวีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง
คำสำคัญ:
กลวิธีการนำเสนอ, มโนทัศน์เชิงนิเวศ, สารคดี, วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสงบทคัดย่อ
บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการนำเสนอมโนทัศน์เชิงนิเวศในงานเขียนสารคดีของวีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง ซึ่งข้อมูลตัวบทที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้ ผู้วิจัยได้เลือกเฉพาะงานเขียนสารคดีที่ได้รับการตีพิมพ์และมีการเผยแพร่ออกมาเป็นหนังสือแล้วเท่านั้น ประกอบด้วยสารคดีชุด “หลังม่านต้นไม้” (พ.ศ. 2548) และหนังสือสารคดีชุด “อีสานบ้านเฮา” (พ.ศ. 2555) ผลการศึกษาพบว่า ในงานเขียนสารคดีของวีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสงได้สะท้อนให้เห็นภาพการนำเสนอมโนทัศน์เชิงนิเวศ ภายใต้ภาพความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติผ่านการใช้กลวิธีอยู่ 3 ลักษณะ ได้แก่ กลวิธีทางการใช้คำศัพท์ กลวิธีทางการใช้อุปลักษณ์ และกลวิธีทางการอ้างถึง ซึ่งกลวิธีการนำเสนอต่าง ๆ เหล่านี้ ล้วนเป็นการถ่ายทอดเรื่องราวของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับมนุษย์ผ่านฝีไม้ลายมือของผู้เขียนที่พยายามรังสรรค์ความคิด จินตนาการ ความรู้ รวมถึงประสบการณ์ต่าง ๆ ลงไปในงานเขียนได้อย่างน่าสนใจ
เอกสารอ้างอิง
จันทิมา อังคพณิชกิจ. (2561). การวิเคราะห์ข้อความ. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ธัญญา สังขพันธ์ธานนท์. (2556). การเขียนสารคดีภาคปฏิบัติติ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: อินทนิล.
วนิดา บำรุงไทย. (2545). สารคดีกลวิธีการเขียนและแนววิจารณ์. กรุงเทพมหานคร: ศูนย์วิทยาศาสตร์.
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง. (2548). หลังม่านต้นไม้. เชียงใหม่: สานใจคนรักป่า.
วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง. (2555). อีสานบ้านเฮา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สารคดี.
สิริชญา คอนกรีต. (2556). เพลงลูกทุ่งอีสาน : อัตลักษณ์และการเมืองเชิงวัฒนธรรมของคนอีสานพลัดถิ่น (ปริญญาอักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต). สาขาวิชาภาษาไทย ภาควิชาภาษาไทย บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพมหานคร.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
