การเปรียบเทียบระบบเสียงระหว่างภาษามลายูถิ่นปาตานี กับภาษามลายูมาตรฐาน

ผู้แต่ง

  • มะนาวาวี มามะ คณะมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • นุรฮูดา สะดามะ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • ซำสีนาร์ ยาพา คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • อัฟฟาน สามะ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา
  • นายมูหมัด เจะและ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏยะลา

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบระบบเสียงระหว่างภาษามลายูถิ่นปาตานีกับภาษามลายูมาตรฐาน โดยใช้รายการศัพท์ภาษามลายู จำนวน 400 คำ ดำเนินการคัดเลือกหมวดหมู่ที่นำมาใช้วิเคราะห์และดูการแปรเสียงของศัพท์ทุก ๆ ศัพท์ในพื้นที่เก็บข้อมูล ผลการวิจัยพบว่า ภาษามลายูถิ่นปาตานีมีหน่วยเสียงที่ปรากฎทั้งหมด 25 หน่วยเสียง โดยสามารถแบ่งออกเป็น 2 ชนิด ดั้งนี้ 1. หน่วยเสียงพยัญชนะมี 19 หน่วยเสียง คือ /p/, /b/, /t/, /d/, /k/, /g/, /ʔ/, /m/, /n/, /ɲ/, /ŋ/, /tʃ/, /dʒ/, /f/, /s/, /h/, /l/, /w/, /j/ ซึ่งในพยัญชนะ ที่ปรากฏในภาษามลายูมาตรฐาน 26 หน่วยเสียง 2. หน่วยเสียงพยัญชนะภาษามลายูปาตานีที่ได้รับอิทธิพลมาจากภาษาต่างประเทศมี 6 หน่วยเสียง คือ /r/, /z/, /ð/, /ʃ/, /x/, /ɣ/ ในขณะที่หน่วยเสียงสระในภาษามลายูถิ่นปาตานี พบว่ามีหน่วยเสียงสระทั้งหมด 9 หน่วยเสียง ซึ่งมีความแตกต่างกับหน่วยเสียงสระภาษามลายูมาตรฐาน โดยทั้งหมด 5 รูป คือ /a/, /e/, /i/, /o/, /u/ สระทั้ง 5 รูปนี้ สามารถแยกเป็น 6 หน่วยเสียง และในภาษามลายูถิ่นปาตานีไม่พบสระประสม (Diphthongs)

เอกสารอ้างอิง

กามารุดดีน อิสายะ. (2553). การใช้ระบบเขียนอักษรยาวีในภาษามลายูปาตานี : ความท้าทายต่อสังคมมลายูในภาวะวิกฤติทางภาษา. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์. ปีที่ 6 (ฉบับที่ 1) (ม.ค.-มิ.ย.2553). (หน้าที่ 99-136).

กาญจนา นาคสกุลและคณะ. (2554). บรรทัดฐานภาษาไทย เล่ม 1 : ระบบเสียง อักษรไทยการอ่านคำและการเขียนสะกดคำ. กรุงเทพมหานคร: สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สถาบันภาษาไทย สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน กระทรวงศึกษาธิการ

นันทนา รณเกียรติ. (2554). สัทศาสตร์ภาคทฤษฏีและภาคปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

เล่อ ยิ่. (2560). การเปรียบเทียบลักษณะทางกลสัทศาสตร์ของสระภาษาไทยที่ออกเสียงโดยนักศึกษาจีนที่เรียนภาษาไทยกับผู้พูดภาษาไทย. วารสารมนุษยศาสตร์ปีที่ 24 (ฉบับที่ 1) (มกราคม-มิถุนายน 2560). (หน้า 302-326).

สุภาเมต ยุนยะสิทธิ์. (2559). สถานภาพทางภาษาจังหวัดชายแดนใต้. นครปฐม: สถาบันสิทธิมนุษยชนและสันติศึกษา มหาวิทยาลัยมหิดล

สุวิไล เปรมศรีรัตน์. (2541). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์ ขมุ. กรุงเทพฯ: สหธรรมิก

Madzhi Johari. (1989). Fonologi Dialek Melayu Kuching (Sarawak). Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, Malaysia.

Mataim Bakar. (2006). Fonologi Dialek Melayu Brunei: Satu Analisis Berdasakan Teori Standard Fonologi Generatif. Bandar Seri Begawan: Dewan Bahasa dan Pustaka, Brunei Darussalam.

Nor Hashimah Jalaliddin. (1998). Asas fonetik. Kuala Lumpur: Dewan Bahasa dan Pustaka, Malaysia.

Paitoon Chaiyanara, M. (2001). Fonetik dan Fonologi Bahasa Melayu. Singapura: Wespac Consult Centre

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2021-07-17

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย