การพัฒนากิจกรรมการเเสดงหุ่นกระบอกสำหรับเยาวชน ตามอัตลักษณ์ท้องถิ่น โรงเรียนวัดปากลัด (ผลาคารบำรุงวิทย์)จังหวัดสมุทรสงคราม

ณัฐวรรณ ศิริวรรณ; ปรวัน แพทยานนท์

ผู้แต่ง

ณัฐวรรณ ศิริวรรณ คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาศิลปศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ
ปรวัน แพทยานนท์ คณะศิลปกรรมศาสตร์ สาขาศิลปศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

คำสำคัญ:

หุ่นกระบอก, นวัตกรรมหุ่นกระบอก, อัตลักษณ์ท้องถิ่น

บทคัดย่อ

การแสดงหุ่นกระบอกนับเป็นศิลปะการแสดงและนวัตกรรม แขนงหนึ่งที่มีวิวัฒนาการมาเป็นเวลายาวนาน ศิลปะการแสดงหุ่นกระบอกเป็นศิลปะที่มีอยู่ในจังหวัดสมุทรสงคราม ทั้งยังมีการผสมศาสตร์และศิลป์หลายแขนงเข้าด้วยกันมาช่วยกระตุ้นการเรียนรู้ รูปแบบการแสดงพื้นบ้านเป็นการแฝงไว้ซึ่ง ความสนุกสนาน การใช้คารมคมคาย มีปฏิพานไหวพริบ ฉับไว คติความเชื่อ อันเป็นขนบธรรมเนียมประเพณี เป็นสื่ออย่างหนึ่งที่ช่วยในการสื่อสารให้เด็ก มีความรู้ ความเข้าใจเข้าใจในอัตลักษณ์ท้องถิ่น การวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ1. เพื่อพัฒนากิจกรรมการแสดงหุ่นกระบอกสำหรับเยาวชน ตามอัตลักษณ์ท้องถิ่น โรงเรียนวัดปากลัด (ผลาคารบำรุงวิทย์) จังหวัดสมุทรสงคราม2. เพื่อศึกษาผลการใช้กิจกรรมการแสดงหุ่นกระบอกสำหรับเยาวชน เรื่อง ความรู้ความเข้าใจในท้องถิ่น กลุ่มตัวอย่างใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนที่กำลังศึกษาในระดับชั้นประถมศึกษาชั้นปีที่ 5 โรงเรียนวัดปากลัด (พลาคารบำรุงวิทย์) จำนวน 18 คน การวิจัยในครั้งนี้กำหนดเวลาในการดำเนินการวิจัย คือ ภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2563 สัปดาห์ละ 2 ชั่วโมง 8 สัปดาห์ รวม 16 ชั่วโมง ผลการวิจัยพบว่า 1.นักเรียนที่ได้รับกิจกรรมการแสดงหุ่นกระบอกสำหรับเยาวชนตามอัตลักษณ์ท้องถิ่น มีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 ทั้งนี้เนื่องมาจากประการแรก คือ รูปแบบการจัดการเรียนการสอน อาจจะมาจากการใช้รูปแบบการเรียนการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ (Davies) การจัดรูปแบบการจัดกิจกรรมโดยใช้หุ่นกระบอกเป็นสื่อกลางการเรียนรู้ อัตลักษณ์ท้องถิ่น (การทำตาลมะพร้าว) มีคะแนนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยยะสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05 2. นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้การพัฒนากิจกรรมการแสดงหุ่นกระบอก ตามอัตลักษณ์ท้องถิ่น มีความพึงพอใจต่อการเรียนรู้อยู่ในระดับมากที่สุด ทั้งนี้อาจเนื่องมาจาก การที่นักเรียนได้ลงมือทำ กิจกรรมส่งผลให้นักเรียนเกิดความสนุกสนานในการเรียนรู้ และมีแรงจูงใจต่อการเรียน 3.นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้การพัฒนากิจกรรมการแสดงหุ่นกระบอก ตามอัตลักษณ์ท้องถิ่น มีความภาคภูมิใจในท้องถิ่น อยู่ในระดับมาก

เอกสารอ้างอิง

คันธรส ภาผล. (2561a). การผลิตหุ่นเชิดโดยใช้วัสดุพื้นถิ่นประกอบการเล่านิทานอาเซียนในชุมชนบึงบอน. วารสารบัณฑิตศึกษา, 2.

คำวัง สมสุวรรณ. (2551). การส่งเสริมพัฒนาการทางด้านกล้ามเนื้อเล็กของเด็กปฐมวัยโดยการจัดกิจกรรมการปั้นดิน. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. (ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต).

จุฑามาศ วิศาลสิงห์. (2559). แผนการขับเคลื่อนการท่องเที่ยววิถีไทยและพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน การสืบค้นชุมชน กรุงเทพฯ:

จุรีรัตน์ วัฒนรักษ์. (2543). การพัฒนาเครื่องมือวัดการเห็นคุณค่าและภูมิใจในภูมิปัญญาไทยศิลปะและวัฒนธรรมที่ดีงามของไทยตามมาตรฐานการศึกษาของสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาแห่งชาติพุทธศักราช 2543. (การศึกษามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยทักษิณ, สงขลา.

นงค์นุช ไพรบูรณ์กิจ. (2541). หุ่นกระบอก. กรุงเทพฯ: เอ.ที.พี. เวิลด์ มิเดีย.

นิลมณี พิทักษ์. (2560). การพัฒนาการคิดวิเคราะห์และทักษะการทำงานกลุ่มโดยใช้การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ รูปแบบการสอนซิปปา ร่วมกับผังกราฟิกรายวิชา. วารสารศึกษาศาสตร์ ฉบับวิจัยบัณฑิตศึกษา.

พระมาโนชญ์ โรจนสิริ (บุญมานิตย์). (2547). ปัจจัยที่มีผลต่อการเปลี่ยนแปลงวิถีชีวิตของเกษตรกรชาวสวนผู้ผลิตน้ำตาลมะพร้าว : กรณีศึกษาชาวสวนในเขตตำบลเหมืองใหม่

อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม. (ศิลปศาสตร์มหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, กรุงเทพฯ.

พิกโอนาย โปรดักชั่น (2555, 1 ธันวาคม). ไร้รากไร้เรา/ความฝันอันสูงสุด [ ].Retrieved from เข้าถึงได้ http:www.youtube.com/watch?v=tmaT_FxOL6s&list=PL7E2FE4C4DB435066&in dex=14

เพชร เหมือนพันธุ์. (2559). เดินหน้า ปฏิรูปการศึกษา 2559. อินเทอร์เน็ต มติชนออนไลน์ (น. 7). กรุงเทพฯ: มติชน.

สุชาดา บุญชิต. (2562, 21 พฤษภาคม) เเนวคิดการจัดกิจกรรมในโรงเรียน/Interviewer:

ณ. ศิริวรรณ. สมุทรสงคราม.

สุวิทย์ พรหมหมวก. (2556). ผลการใช้รูปแบบการเรียนการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ (Davies). มหาวิทยาลัยทักษิณ, สงขลา. (ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต).

อรชุมา ยุทธวงศ์. (2537). การเเสดงหุ่นสำหรับเด็ก : วรรณกรรมลีลาคดีประถมวัย นนทบุรี. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

เอกชัย ศรีวิไล. (2560). ระเบียบโครงการลดเวลาเรียนเร่งเวลารู้แกนนำร่องสำนักงานเขตพื้นที่ระเบียบวินัย นครราชสีมา ระบบควบคุม 6 แกน 360 องศา. วารสารคลังวิทยากรมหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 23(2), น.266-276.

Ronit Remer, และ David Tzuriel. (2015). I Teach Better with the Puppet. American Journal of Educational Research, 13(13), 356-365.