การพัฒนาทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น โดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล
คำสำคัญ:
ภาษาญี่ปุ่น, เทคนิคช่วยจำ, รูปภาพ, โรงเรียนเดชปัตตนยานุกูลบทคัดย่อ
การวิจัยเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาผลการพัฒนาทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น
ให้เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 70 โดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียน เดชะปัตตนยานุกูล 2) ศึกษาความคงทนในการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น โดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล และ 3) ศึกษาเจตคติของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล ที่มีต่อแบบฝึกทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น โดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อ เป็นการวิจัยแบบกึ่งทดลอง ประชากรเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4/9 ที่เลือกเรียนรายวิชาภาษาญี่ปุ่น จำนวน 8 คน เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย 1) แบบฝึกทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น 2) แผนการจัดการเรียนรู้ 3) แบบทดสอบ และ 4) แบบสอบถามเจตคติ สถิติที่ใช้ ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า
1) ผลการพัฒนาทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นโดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล มีผลสัมฤทธิ์ร้อยละ 81.87 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดร้อยละ 70 2) ความคงทนในการจำของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล หลังจากใช้แบบฝึกทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น 2สัปดาห์ มีผลสัมฤทธิ์ร้อยละ 66.25 สูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนด ร้อยละ 60 3) เจตคติของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนเดชะปัตตนยานุกูล ที่มีต่อแบบฝึกทักษะการจำคำศัพท์ภาษาญี่ปุ่น โดยใช้เทคนิคช่วยจำแบบใช้รูปภาพเป็นสื่อ โดยรวมอยู่ในระดับดี
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). การศึกษา: การสร้างประชาคมอาเซียน 2558. กรุงเทพฯ: สำนักความสัมพันธ์ต่างประเทศ สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ กลุ่มประชาสัมพันธ์ สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงศึกษาธิการ.
ธีร์วรา ปลาตะเพียนทอง และภัทร์ธีรา เทียนเพิ่มพูน. (2563). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์การเรียนรู้ด้าน คำศัพท์และความคงทน โดยใช้เทคนิคช่วยจำร่วมกับสมุดภาพคำศัพท์สำหรับนักเรียนชั้น ประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอนุบาลนครปฐม. (การค้นคว้าอิสระ). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2542). วิธีการทางสถิติสำหรับการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ปิยภาณี หนูนุ่น และคุณัชญ์ สมชนะกิจ. (2563). การพัฒนาทักษะการจำคำศัพท์ฮิระงะนะโดยใช้ชุดพัฒนาคำศัพท์สำหรับนักเรียนแผนการ เรียนศิลป์ภาษาญี่ปุ่น ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 โรงเรียนวรนารีเฉลิม จังหวัดสงขลา.
วารสารการประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ, 12, 1119-1130. chrome-extension://oemmndcbldboiebfnladdacbdfmadadm/https://www.hu.ac.th/conference/conference2021/Proceeding/doc/03%20ED/074-ED%20(P.1119%20-%201130).pdf
รังสิมา เสวี. (2547). ผลของการเรียนโดยใช้ภาพประกอบ 3 แบบที่มีต่อผลการเรียนและความคงทนในการจำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนที่บกพร่องทางการได้ยิน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1.วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สารนิช พละปัญญา. (2556). การใช้เทคนิคจิตภาพในการสอนตัวอักษรคันจิภาษาญี่ปุ่น. (วิทยานิพนธ์ ปริญญามหาบัณฑิต). เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Matsui, Yoshikazu. (1999). Japanese Teaching in Thailand. Japan: Kinsei-sha.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2022 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
