กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของจังหวัดบุรีรัมย์ที่เหมาะสม หลังสถานการณ์โควิด 19
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การพัฒนา, การท่องเที่ยวเชิงกีฬา, จังหวัดบุรีรัมย์บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเสนอกลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของจังหวัดบุรีรัมย์ที่เหมาะสมหลังสถานการณ์โควิด – 19 โดยใช้การเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพผ่านการจัดเวทีประชุมร่วมกับผู้ประกอบการเอกชนและหน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้อง โดยมีการระดมความคิดเห็นและการวิเคราะห์แนวโน้ม (Scenario Analysis) ของโครงสร้างและองค์ประกอบการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในอนาคต เพื่อพัฒนาแนวทางการพัฒนากลยุทธ์การท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์หลังโควิด-19 โดยใช้เครื่องมือจำลองสถานการณ์ (Scenario Planning) ผู้วิจัยได้ประชุมร่วมกับผู้มีส่วนได้ส่วนเสียที่สำคัญ ได้แก่ หน่วยงานภาครัฐ (เช่น องค์การบริหารส่วนจังหวัดบุรีรัมย์, การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย) และภาคเอกชน (เช่น สภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวจังหวัดบุรีรัมย์, บุรีรัมย์ ยูไนเต็ด, ผู้ประกอบการด้านที่พัก, ร้านอาหาร, การขนส่ง)
จากการวิเคราะห์ข้อมูล ผู้วิจัยได้สร้าง 4 ฉากทัศน์ของการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์ ประกอบด้วย ฉากทัศน์ 1: ศูนย์กลางการท่องเที่ยวกีฬาของประเทศไทย (Thailand sport center) ฉากทัศน์ 2: สถาบันฝึกกีฬา (Sport academy) ฉากทัศน์ 3: สถาบันฝึกกีฬาระดับโลก (World sport academy) และ ฉากทัศน์ 4: จุดหมายปลายทางการท่องเที่ยวเชิงกีฬาโลก (World sport tourism destination) ฉากทัศน์เหล่านี้ช่วยสร้างภาพอนาคตของการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์ที่เหมาะสมหลังสถานการณ์โควิด-19 จำนวน 4 กลยุทธ์ ได้แก่ 1. กลยุทธ์ศูนย์กลางการท่องเที่ยวกีฬาของประเทศไทย 2. กลยุทธ์การตลาดของสถาบันฝึกกีฬาบุรีรัมย์ 3. กลยุทธ์การตลาดของสถาบันฝึกกีฬาบุรีรัมย์ และ 4.กลยุทธ์จุดหมายการท่องเที่ยวเชิงกีฬาโลก ผลการศึกษาครั้งนี้เป็นแนวทางในการพัฒนาและฟื้นฟูการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายหลังจากเผชิญกับความท้าทายจากการระบาดของโควิด-19 กลยุทธ์เหล่านี้สามารถนำไปใช้สนับสนุนการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดบุรีรัมย์ ให้เป็นจุดหมายปลายทางด้านการท่องเที่ยวเชิงกีฬาชั้นนำในระยะยาว
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย, ศูนย์วิจัยด้านตลาดการท่องเที่ยว. (2563).รายงานผลสำรวจพฤติกรรมท่องเที่ยวคนไทยช่วงสถานการณ์โควิด19 (ข้อมูลสำรวจระหว่างวันที่ 17-20 ก.ค. 63).แหล่งที่มา https://intelligencecenter.tat.or.th/
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2558). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว ฉบับที่ 1. กรมการท่องเที่ยว. กระทรวงการทองเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว ฉบับที่ 1. กรมการท่องเที่ยว. กระทรวงการทองเที่ยวและกีฬา.
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว ฉบับที่ 1. กรมการท่องเที่ยว. กระทรวงการทองเที่ยวและกีฬา.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). ระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย ค้นเมื่อ 6 มกราคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=11321.
กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา. (2560). ระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย ค้นเมื่อ 5 มกราคม 2567, จาก https://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=11321
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวไทย พ.ศ.2558- 2560. Retrieved 10 ธันวาคม 2567, from http://mots.go.th/
จุฑาภรณ์ ทองเพ็ง. (2554). ความคิดเห็นของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการจัดการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของวัดโสธร วรารามวิหาร จังหวัดฉะเชิงเทรา (รายงานการวิจัย). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
จรัสพล ชนะสิทธิ์ และ อนุจิตร ชินสาร. (2567). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในจังหวัดศรีสะเกษ.วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย ปีที่ 16 ฉบับที่ 1.
ธงชัย คล้ายแสง. (2562). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของจังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิชาการรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์.ปีที่ 1 ฉบับที่ 1 มกราคม - เมษายน 2562.
ธรรมศักดิ์ โรจนสุนทร. (2542). สรุปผลการสัมมนาการพัฒนาการท่องเที่ยวภาคเหนือ. กรุงเทพฯ: การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
นลวัชร์ ขุนลา. (2561). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของเกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
มิ่งสรรพ์ ขาวสะอาด ดนัยธัญ พงษ์พัชราธรเทพ อัครพงศ์ อั้นทอง ณัฐพล อนันต์ธนสาร, อรุณี อินทรไพโรจน์, วรัญญา บุตรบุรี, และบิณฑิรา วลีธนาพันธ์ (2565). การวิจัยและพัฒนาเพื่อเพิ่มขีดความสามารถของการท่องเที่ยวไทยหลังโควิด-19. มูลนิธิสถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ.
ภคนันท์ วระพินิจ และกอบกูล จันทรโคลิกา.(2563). รูปแบบการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในประเทศไทย. วารสารวิชาการเซาธ์อีสห์บางกอก (สาขามนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(2), 32-44.
ประภัสสร มีน้อย. (2560). รูปแบบและกลยุทธ์การจัดการท่องเที่ยวเชิงกีฬาองภูมิภาคตะวันตกเพื่อรองรับการเข้าสู่ประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิชชาพร วงศ์คำ และยุทธพงษ์ ต้นประดู่. (2566). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมจากการส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดบุรีรัมย์. วิทยานิพนธ์. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พิมพ์ระวี โรจน์รุ่งสัตย์. (2553). การท่องเที่ยวชุมชน. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
พิชชาพร วงศ์คำ (2566). การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรมจากการส่งเสริมการท่องเที่ยวของจังหวัดบุรีรัมย์. ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวัฒนธรรมศาสตร์. มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
พยอม ธรรมบุตร. (2549). เอกสารประกอบการเรียนการสอนหลักการทองเที่ยวเชิงอนุรักษ์. กรุงเทพฯ : สถาบันพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ.
วัชระ เชียงกูล. (2558). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวจังหวัดบุรีรัมย์เพื่อตอบสนองพฤติกรรม การท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวเชิงกีฬา. ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (การจัดการการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ). คณะการจัดการการท่องเที่ยว สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
วัชระ เชียงกูล และเทิดชาย ช่วยบำรุง. (2560). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของท่องเที่ยวเชิงกีฬา จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารมนุษยศาสตรและสังคมศาสตร มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 8(1), 90-109.
วีระศักดิ์ สวัสดิ์จันทร์. (2564). การจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวเชิงกีฬา (Sport Tourism) ในประเทศไทย กรณีศึกษา ผู้จัดการแข่งขันงานวิ่งรายการบางแสนมาราธอน. มหาวิทยาลัยมหิดล.
วรรณา วงษ์วานิช. (2546). ภูมิศาสตร์การท่องเที่ยว. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
วรวินทุ ์ สุวัณ ณ เขมรัฐ และคณะ. (2547). ศักยภาพของทรัพยากรการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของจังหวัดภูเก็ต พังงา กระบี่. รายงานการวิจัย. สำนักงานคณะกรรมการ ส่งเสริม วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
วรพรรณ แดงพุธทางกูร และสิฏฐิรัฏฐ์ ใจแก้ว. (2564). การศึกษาพฤติกรรมและแนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงกีฬาของนักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษา แหล่งท่องเที่ยวเชิงกีฬา อำเภอเมืองบุรีรัมย์ จังหวัดบุรีรัมย์. การประชุมวิชาการนำเสนอผลงานวิจัยระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 14 (pp. 297-307). กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
วันทนีย์ ศรีนวล. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อภาพลักษณ์การท่องเที่ยวจังหวัดบุรีรัมย์จากมุมมองของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฎบุรีรัมย์. ปีที่ 9 ฉบับที่ 1. มกราคม - มิถุนายน 2560.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2561). โอกาส SME ไทย ชิงตลาดฮาลาลโลก. สืบค้นเมื่อ 22 พฤศจิกายน 2567, จาก https://www.kasikornbank.com/.../Thai-SME-Opportunity_ Halal-Market.pdf
สายใจ ทันการ สมิหรา จิตตลดากร. (2564). การพัฒนากีฬาจังหวัดบุรีรัมย์ให้เป็นเมืองท่องเที่ยวเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนอย่างยั่งยืน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร ปีที่ 10 ฉบับที่ 5 (กรกฎาคม-สิงหาคม 2565).
สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. 2560. รายงานภาวะเศรษฐกิจท่องเที่ยว. [ระบบออนไลน์]. แหล่งที่มา http://www.mots.go.th/ewt_dl_link.php?nid=8404 (2 กันยายน 2567).
สภาอุตสาหกรรมท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.(2553). เกี่ยวกับสภาฯ. ค้นเมื่อ 20 สิงหาคม 2567. จาก http://www.thailandtourismcouncil.org/th/about.php
สัจจา ไกรศรรัตน์ และ ทัศนีย์ นาคเสนีย์ (2561). กลยุทธ์และแนวทางการใช้กิจกรรมเชิงกีฬา (sport event) ในการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของประเทศไทย. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สัคคยศ สังขพันธ์. (2563). รูปแบบการบริหารจัดการการท่องเที่ยวกีฬาดำน้ำตามแนวคิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของชุมชนท้องถิ่น. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(8), 324-334.
อัจฉรา หลาวทอง (2562). นโยบายการพัฒนารูปแบบบูรณาการการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กีฬาและนันทนาการกลุ่มจังหวัดบุรีรัมย์ สุรินทร์และศรีสะเกษ: แผนงานวิจัย: รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์. สํานักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
อรรถกร จัตุกูล. (2562). บทบาทของชุมชนในท้องถิ่นต่อการพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว จังหวัดบุรีรัมย์ กรณีศึกษาชุมชนวนอุทยานเขากระโดง. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏบุรีรัมย์. 10(1): 167-182; มกราคม-มิถุนายน.
Mason, P., & Leberman, S. (2000). Local planning for recreation and tourism: A case study of mountain biking from New Zealand's Manawatu region. Journal of Sustainable Tourism, 8(2), 97-115.
Richard W. Butler (1999). Sustainable tourism: A state-of-the-art review, Tourism Geographies: An International Journal of Tourism Space, Place and Environment, 1:1, 7-25.
Gibson, Heather J. (1998). Sport Tourism: A Critical Analysis of Research. Journal of Sport Management Review. 1: 45-76.
Gibson, H. J., Kaplanidou, K., & Kang, S. J. (2012). Small-scale event sport tourism: A case study in sustainable tourism. Sport Management Review, 15(2),160-170.
Buhalis, D. (2000). Marketing the Competitive Destination of the Future – Growth Strategies for Accommodation Establishments in Alpine Regions. Tourism Management, 21 (1). doi:10.1016/S0261-5177(99)00095-3.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
