การท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบของนักท่องเที่ยวที่มีความตระหนักและมีพฤติกรรมความรับผิดชอบต่อการท่องเที่ยว
คำสำคัญ:
การท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบ, ความตระหนัก, พฤติกรรมความรับผิดชอบบทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้ผู้วิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมของนักท่องเที่ยวที่มีต่อการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบ 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบของนักท่องเที่ยว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ คือ นักท่องเที่ยวที่มีความตระหนักและพฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบ จำนวน 400 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูล คือ แบบสอบถาม การวิเคราะห์ทางสถิติโดยใช้โปรแกรมวิเคราะห์สถิติสำเร็จรูป ได้แก่ การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ สำหรับทดสอบสมมติฐาน
ผลการวิจัยพบว่า ความตระหนักต่อการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบของนักท่องเที่ยวโดยรวมอยู่ในระดับมาก และรายด้าน พบว่า ความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อมอยู่ในระดับมากที่สุด รองลงมา คือ ความตระหนักด้านสังคมและวัฒนธรรมอยู่ในระดับมาก และด้านที่น้อยที่สุด คือ ความตระหนักด้านเศรษฐกิจอยู่ในระดับมาก พฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบของนักท่องเที่ยว มีพฤติกรรมโดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และรายด้าน พบว่า พฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบด้านสิ่งแวดล้อมอยู่ในระดับมากที่สุด รองลงมา คือ พฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจอยู่ในระดับมากที่สุด และด้านที่น้อยที่สุด คือ พฤติกรรมการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบด้านสังคมและวัฒนธรรมอยู่ในระดับมาก
คำสำคัญ: การท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบ, ความตระหนัก, พฤติกรรมความรับผิดชอบ
เอกสารอ้างอิง
กิตติภูมิ มีประดิษฐ์. (2548). มนุษย์ อุตสาหกรรมและสภาพแวดล้อม. (พิมพ์ครั้งที่ 9.) กรุงเทพฯ: ศูนย์เทคโนโลยีทางการศึกษา ฝ่ายเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ปรัชญากรณ์ ไชยคช. (2563). การศึกษาสถานการณ์และนโยบายการท่องเที่ยวอย่างรับผิดชอบในกรุงเทพมหานคร จังหวัดแม่ฮ่องสอน ภูเก็ต และสตูล. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม (สกสว.).
พงษ์ชัย เฉลิมกลิ่น. (2551). ความตระหนักของพนักงานนิคมอุตสาหกรรมเกตเวย์ ซิตี้ ต่อลักษณะปัญหาสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ศิวฤทธิ์ พงศกรรังศิลป์. (2561). พฤติกรรมและความรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมของนักท่องเที่ยวชาวไทยในแหล่งท่องเที่ยวทางทะเลและชายหาด กรณีศึกษา เกาะสมุย จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารวิชาการ Veridian E- Journal, 11(2), 2801-2817.
อนุสรณ์ กาลดิษฐ์. (2548). การศึกษาความรู้และความตระหนักของนักศึกษาที่มีต่อปัญหาสิ่งแวดล้อมในห้องปฏิบัติการวิศวกรรมอุตสาหกรรม คณะวิศวกรรมศาสตร์ ในเขตกรุงเทพมหานคร. ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
Medeiros, H. M. N. et al. (2021). Alternative Tourism and Environmental Impacts: Perception of Residents of an Extractive Reserve in the Brazilian Amazonia, from https://www.mdpi.com/2071-1050/13/4/2076
Xin, T. K. & Chan, J. K. L. (2014). Tour operator perspectives on responsible tourism indicators of Kinabalu National Park, Sabah. 5th Asia Euro Conference 2014. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 144(2014), 25-34.
World Economic Forum. (2020). The travel and tourism competitiveness Report 2019, travel, and tourism at a tipping point. from http://www3.weforum.org/docs/WEF_TTCR_2019.pdf
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
