การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะการแปรทำนองซออู้
คำสำคัญ:
ชุดกิจกรรมการเรียนรู้, ทักษะการแปรทำนอง, ซออู้บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) พัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมทักษะการแปรทำนองซออู้ และ (2) ศึกษาผลสัมฤทธิ์ของผู้เรียนหลังใช้ชุดกิจกรรม การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบวิจัยและพัฒนา (Research & Development: R&D) ผสมผสานการวิจัยเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ โดยเก็บข้อมูลจากการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องสายไทย 5 คน นำมาออกแบบชุดกิจกรรมการเรียนรู้บนพื้นฐานของทฤษฎีการเรียนรู้ด้านพุทธิพิสัยของ Bloom และทดลองใช้กับนักเรียนเอกซออู้ อายุ 15–20 ปี จากวิทยาลัยนาฏศิลป จำนวน 10 คน ประเมินผลก่อนและหลังเรียนด้วยแบบทดสอบภาคปฏิบัติและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงสถิติ
ผลการวิจัยพบว่า การแปรทำนองซออู้ต้องอาศัยความเข้าใจทำนองหลัก โดยเฉพาะลูกตกซึ่งเป็นโครงสร้างสำคัญของบทเพลง การเลือกใช้สำนวนกลอนที่เหมาะสม และการพิจารณาขอบเขตเสียงของซออู้เพื่อให้ทำนองมีความกลมกลืน ชุดกิจกรรมที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 6 กิจกรรม ได้แก่ บันไดเสียงดนตรีไทย รูปแบบทำนองหลัก การใช้สำนวนกลอน การแปรทำนองซออู้ แลกเปลี่ยนเรียนรู้ และการสอดทำนองซออู้ ผลการทดลองใช้พบว่า ผู้เรียนมีคะแนนเฉลี่ยก่อนเรียนที่ 19.10 (SD = 2.45) หรือร้อยละ 38.20 และคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนเพิ่มขึ้นเป็น 43.90 (SD = 3.10) หรือร้อยละ 87.80 จากคะแนนเต็ม 50 คะแนน การทดสอบทางสถิติด้วย t-test พบว่าค่าความแตกต่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 7.85, p < .001) สะท้อนให้เห็นว่าชุดกิจกรรมสามารถพัฒนาทักษะการแปรทำนองซออู้ของผู้เรียนได้อย่างมีประสิทธิภาพ
เอกสารอ้างอิง
จีรพล เพชรสม. (2567). หลักการแปรทำนองซออู้. [สัมภาษณ์]. เมื่อ 12 ธันวาคม 2567.
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2530). สังคีตนิยมว่าด้วยดนตรีไทย. กรุงเทพมหานคร : โอเดียนสโตร์.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์ และคณะ. (2551). นวัตกรรมการศึกษา. กรุงเทพฯ: ธรรกมลการพิมพ์.
ธนิต อยู่โพธิ์. (2523). เครื่องดนตรีไทย พร้อมด้วย ตำนานการผสมวงมโหรี ปี่พาทย์ และเครื่องสาย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
ประชากร ศรีสาคร. (2565). ทำนองซออู้ (ฉบับปรับปรุง). พิษณุโลก: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ประสิทธิ์ ถาวร. (2529). คุยกับครูประสิทธิ์ ถาวร เทคนิคการบรรเลงระนาดเอก. [ออนไลน์]. สืบค้นเมื่อ 30 ตุลาคม 2567. จาก https://www.youtube.com/watch?v=nFzsK_gdIkQ.
พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์ และพเยาว์ ยินดีสุข. (2557). การจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มานพ วิสุทธิแพทย์. (2556). ทฤษฎีการวิเคราะห์เพลงไทย. กรุงเทพฯ: สันติศิริการพิมพ์.
Anderson, L. W., & Krathwohl, D. R. (2001). A Taxonomy for Learning, Teaching and Assessing: A Revision of Bloom’s Taxonomy of Educational Objectives: Complete Edition. New York: Longman.
Krathwohl, D. R. (2002). A Revision of Bloom’s Taxonomy: An Overview. Theory Into Practice, 41(4), 212–218. https://doi.org/10.1207/s15430421tip4104_2.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
