กลยุทธ์การพัฒนาศักยภาพผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวในจังหวัดปทุมธานีเพื่อรองรับการเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างยั่งยืน
คำสำคัญ:
กลยุทธ์การพัฒนาศักยภาพ, ผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยว, รองรับการเข้าสู่สังคมสูงวัยอย่างยั่งยืนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาศักยภาพของผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวในจังหวัดปทุมธานีในการรองรับการเข้าสู่สังคมสูงวัย (2) วิเคราะห์ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการในการพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการที่ตอบสนองต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ และ (3) เสนอ กลยุทธ์เชิงบูรณาการ ในการพัฒนาศักยภาพของผู้ประกอบการเพื่อรองรับสังคมสูงวัยอย่างยั่งยืน
การวิจัยใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน (Mixed Methods) โดยกลุ่มตัวอย่างเชิงปริมาณ ได้แก่ นักท่องเที่ยวผู้สูงอายุจำนวน 400 คน ซึ่งได้จากการเลือกแบบเจาะจง และผู้ให้ข้อมูลหลักเชิงคุณภาพ จำนวน 30 ราย ซึ่งเป็นผู้ประกอบการด้านการท่องเที่ยวที่เลือกแบบเจาะจงและแบบก้อนหิมะ เครื่องมือวิจัยประกอบด้วยแบบสอบถามที่มีค่าความเชื่อมั่น 0.90 และแบบสัมภาษณ์ที่มีค่าความสอดคล้องของเนื้อหา (IOC) ระหว่าง 0.91–0.95 การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหาเชิงอุปนัย
ผลการวิจัยพบว่า ผู้ประกอบการมีศักยภาพในระดับค่อนข้างดี (ค่าเฉลี่ยรวม = 3.87) โดยมีจุดแข็งในด้านการวางแผน การจัดองค์การ และการบริการที่เข้าถึงกลุ่มผู้สูงวัย แต่ยังมีจุดอ่อนในด้านการจัดการงบประมาณ การสื่อสารการตลาด และการใช้เทคโนโลยีอย่างยั่งยืน ปัจจัยสำคัญที่ส่งผลต่อความสำเร็จของผู้ประกอบการในการพัฒนาผลิตภัณฑ์และบริการที่ตอบสนองต่อความต้องการของนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ ได้แก่ ความเข้าใจกลุ่มเป้าหมาย ทัศนคติเชิงบวกของบุคลากร และการสร้างคุณค่าร่วมกับชุมชน
กลยุทธ์เชิงบูรณาการที่เสนอประกอบด้วย 3 ด้านหลัก ได้แก่ (1) การเสริมสร้างระบบบริหารจัดการด้วย ทฤษฎี POSDCoRB (2) การพัฒนากลยุทธ์การตลาดเฉพาะกลุ่มโดยใช้ 7Ps และ (3) การบูรณาการแนวคิดความยั่งยืนแบบสามมิติ ได้แก่ เศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยกลยุทธ์ที่พัฒนาขึ้นได้รับการประเมินความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในระดับมาก (ค่าเฉลี่ย = 4.18, S.D. = 0.54)
ผลการวิจัยนี้จึงสามารถใช้เป็นแนวทางในการพัฒนาผู้ประกอบการท่องเที่ยวระดับท้องถิ่น เพื่อสร้างความพร้อมในการรองรับประชากรผู้สูงอายุ และส่งเสริมให้เกิดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนในบริบทของจังหวัดปทุมธานี
เอกสารอ้างอิง
สำนักงานจังหวัดปทุมธานี. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดปทุมธานี พ.ศ. 2566–2570. ปทุมธานี: สำนักงาน จังหวัด.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2566). รายงานประชากรสูงอายุของประเทศไทย ปี 2566. กรุงเทพฯ: สำนักงาน สถิติแห่งชาติ.
อมรรักษ์ สวนชูผล. (2565). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสุขภาพเพื่อเสริมสร้างความได้เปรียบทางการแข่งขันด้วยการเพิ่มการบริการมูลค่าสูงของจังหวัดสระแก้ว. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. 12 (2). พฤษภาคม – สิงหาคม 2565 : 99-117.
Choi, J., & Tkachenko, T. (2019). Developing tourism SMEs in transitional economies. *Journal of Tourism Management Studies*, 31(2), 123–138.
Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Capstone.
Gulick, L., & Urwick, L. (1937). Papers on the science of administration. Institute of Public Administration.
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson Education.
Ministry of Tourism and Sports. (2022). Thailand tourism statistics and trends for elderly tourists. Bangkok: Tourism Intelligence Center.
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.
United Nations. (2019). World population ageing 2019. Department of Economic and Social Affairs, Population Division. https://www.un.org/en/development/desa/population/publications/pdf/ageing/WorldPopulationAgeing2019-Highlights.pdf
World Health Organization. (2021). World report on ageing and health. WHO Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
