การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนโรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม
คำสำคัญ:
การพัฒนารูปแบบ, ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ, การพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน และความต้องการพัฒนาตนเองของบุคลากรทางการศึกษา ด้านการดำเนินงานชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน และ 2) เพื่อพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน โรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยคือ ครู ตัวแทน นักเรียน คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน ผู้ปกครองของนักเรียน การแจกแจงความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัย พบว่า 1. ผลการศึกษาสภาพชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน พบว่า มีการเปิดโอกาสให้บุคลากรของสถานศึกษามีส่วนร่วมในการกำหนดเกณฑ์การให้คะแนนหรือรับรู้เกณฑ์การประเมินชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนสูงที่สุด และบุคลากรโรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม มีความต้องการพัฒนาตนเอง ดังนี้ ด้านเทคนิควิธีการจัดกิจกรรมการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียน ด้านสื่อ วัสดุ อุปกรณ์และแหล่งเรียนรู้ที่ใช้ในการจัดกิจกรรมการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมอยู่ในระดับมาก 2. การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียน พบว่า การพัฒนารูปแบบชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ เพื่อพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนตามแนวคิดการประเมินแบบเสริมพลัง โรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม ประกอบด้วยองค์ประกอบหลักที่สำคัญ 7 องค์ประกอบ คือ 1) การสร้างค่านิยมและบรรทัดฐานร่วมกัน 2) การกำหนดเป้าหมายร่วมกันเพื่อการเรียนรู้และพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมของนักเรียน 3) การร่วมมือรวมพลัง 4) การชี้แนะหรือการให้คำแนะนำจากผู้เชี่ยวชาญ 5) การสนทนาเพื่อสะท้อนผล 6) เงื่อนไขการสนับสนุน และ 7) การเรียนรู้และการพัฒนาวิชาชีพ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). ทศวรรษที่สองของการปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุม
สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.
กรอบยุทธศาสตร์ชาติระยะ 20 ปี (พ.ศ. 2560 - 2579)
ฐาปณัฐ อุดมศรี. (2558). รูปแบบการบริหารโรงเรียนเพื่อพัฒนา ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทาง
วิชาชีพด้านการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาบริหารการศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ณัฐพล มิตรอารีย์. 2565. รูปแบบการพัฒนาครูโดยใช้กระบวนการชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
เพื่อส่งเสริมความสามารถจัดการเรียนรู้ตามหลักพุทธธรรมโรงเรียนวัดหินดาด.
ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพุทธบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย
: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ธนาพล บัวคำโคตร,ไพบูลย์ ลิ้มมณี. (2565). แนวทางพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่
โดยใช้แนวคิดชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษา
มัธยมศึกษา เขต 33. เข้าถึงเมื่อ 14 พฤศจิกายน 67. เข้าถึงได้ จาก
htt://www.kroobannok.com/.
นริศ ภูอาราม. (2560). การพัฒนาระบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
สำหรับเครือข่ายโรงเรียนประถมศึกษาขนาดเล็ก. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎี
บัณฑิต สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา. มหาสารคาม:บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
นิชาภัทร วิลเลี่ยมส์. (2559). การพัฒนาการนิเทศภายในโดยใช้กระบวนการสร้างชุมชนแห่งการ
เรียนรู้ทางวิชาชีพในโรงเรียนประถมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษา
ขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.
พิษณุโลก: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยนเรศวร.
บุรีรัตน์ สือพัฒธิมา (2565).การพัฒนาทักษะการโต้แย้งของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ในหน่วยการเรียนรู้เรื่อง เชื้อเพลงซากดึกดำบรรพ์และผลิตภัณฑ์ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ประเด็นทางวิทยาศาสตร์และสังคม,มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์/กรุงเทพฯ.
บุญชอบ จันทาพูน. (2561). กลยุทธ์การพัฒนา ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพสำหรับครู
โรงเรียนเทศบาล 1 ต้นยาง จังหวัดเชียงราย. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. เชียงราย: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ผ่องศรี แก้วชูเสน และคณะ. (มปป..). การพัฒนารูปแบบการประกันคุณภาพภายในสถานศึกษา โดยใช้การประเมินแบบเสริมพลัง สำหรับวิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยี. เข้าถึงเมื่อ 20 พฤศจิกายน 2566. เข้าถึงได้จาก htt://www.yru.ac.th/e-journal/file/pongsee/old_184.doc.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 13 (พ.ศ. 2566-2570)
แผนการศึกษาแห่งชาติ (พ.ศ. 2560 - 2579)
พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ.2545
พิมพร ใจงาม และพรชัย หนูแก้ว. (2557). การประเมินนักเรียนด้านการคิดวิเคราะห์ของผู้บริหาร
และครูโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา สุพรรณบุรี เขต 3
ตามแนวคิดการประเมินแบบเสริมพลัง. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 6(1): 273 –
รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560
โรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม. (2565) รายงานการประเมินโครงการพัฒนาคุณธรรมจริยธรรมนักเรียนโรงเรียน
บ้านเดื่อวิทยาคม ปีการศึกษา 2565. ฝ่ายปกครอง : โรงเรียนบ้านเดื่อวิทยาคม.
โรสนี จิรยะมาการ. (2557). การสร้างความสามารถในการประเมินของครูเพื่อพัฒนาทักษะการสื่อสาร ภาษาไทยของนักเรียนในสามจังหวัดชายแดนภาคใต้โดยใช้แนวคิดประเมินแบบเสริมพลังอำนาจและการสอนโดยใช้การประเมินเป็นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชา การวัดผลและประเมินผล คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศรายุทธ รัตนปัญญา. (2557). การพัฒนารูปแบบการประเมินสมรรถนะโดยประยุกต์ใช้การประเมิน
แบบเสริมพลังอำนาจสำหรับผู้บริหารสถานศึกษาใหม่ สังกัดสำนักงานคณะกรรมการ
การศึกษาขั้นพื้นฐาน. ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต แขนงวิชาการประเมินการศึกษา. บัณฑิต
วิทยาลัย : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สาธิดา สกุลรัตนกุลชัย. (2554). การประเมินแบบเสริมพลังในการเรียนการสอนแบบสตูดิโอทาง สถาปัตยกรรม. SDU Research Journal, 7(2): 143-151.
สมพร ญาณสูตร. (2558). องค์ประกอบการเป็นชุมชนแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนขยายโอกาสทาง การศึกษาในเขตภาคใต้ฝั่งตะวันออก. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต
สาขาวิชาการบริหารการศึกษา. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยวงษ์ชวลิตกุล.
สรสิทธิ์ ทิพย์อักษร. (2559). การมีส่วนร่วมของผู้บริหารและครูผู้สอนในการพัฒนาคุณธรรม
จริยธรรมของนักเรียนในโรงเรียนในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาบุรีรัมย์ เขต 3.
ออนไลน์ http://dspace.bru.ac.th สืบค้นเมื่อ สืบค้นเมื่อ 19 พฤศจิกายน 2566.
สำนักงานรัฐมนตรี, (2562).รายงานผลการดำเนินงานของกลุ่มการเมือง สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2562 – 2566). รายงานผลการดำเนินงานของกลุ่มการเมือง สำนักงานรัฐมนตรี กระทรวงศึกษาธิการ (พ.ศ. 2562-2566)
อนุสรา สุวรรณวงศ์. (2558). กลยุทธ์การบริหารเพื่อพัฒนา ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
สำหรับครูโรงเรียนเอกชน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาบริหาร
การศึกษา. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Battersby, S. L.; & Verdi, B. (2015). The Culture of Professional Learning Communities
and Connections to Improve Teacher Efficacy and Support Student
Learning. Arts Education Policy Review. 116(1): 22-29
Boone, J. A. (2014). Information Management: An Educational Perspective. South African Journal of Library and Information Science. 58(4): 319-326.
Fetterman., D.M., (1996). Empowerment Evaluation: An Introduction to theory and practice.
In Fetterman, D.M., Kaftarian, S.J. and Wandersman, A. (Eds). Empowerment
Evaluation : Knowledge and Tools for Self–Assessment & Accountability. Thousand Oaks, CA : Sage.
Fetterman., D.M.,. (2001). Foundation of Empowerment Evaluation. London: SAGE Publications.
Hord, S. E. (2004). Learning Together: Leading Together. Changing Schools through Plcs.
New York: Teachers College Press.
Kilbane, J. F. (2009). Factors in Sustaining Professional Learning Community.
Pace University. New York: SAGE Publications.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
