ปัญหากฎหมายเกี่ยวกับรถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วยตามพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ. 2522 : ศึกษากรณีช่องทางฉุกเฉิน

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ศึกษาปัญหากฎหมายเกี่ยวกับรถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วยตามพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 ศึกษากรณีช่องทางฉุกเฉินและหาแนวทางแก้ไขปัญหาและเพิ่มมาตรการเพื่อทำให้รถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วยนั้นปฏิบัติหน้าที่ได้อย่างมีประสิทธิภาพรวดเร็วและมีความปลอดภัย และเพิ่มบทลงโทษผู้ที่ฝ่าฝืนต่อกฎหมายที่เกี่ยวเนื่องกับการปฏิบัติหน้าที่ของรถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วย มีวัตถุประสงค์ (1) ปัญหาเมื่อพบเจอเหตุที่รถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วยกำลังปฏิบัติหน้าที่ ซึ่งพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 76 และ บทบัญญัติให้มาตรา 127 ในท้องถนนก็ยังมีผู้ที่ไม่ให้ทางหรือกีดขวางไม่ให้รถฉุกเฉินรับส่งผู้ป่วยขับผ่านไปได้อย่างสะดวกกรณีนี้จะพบเห็นอยู่บ้างในปัจจุบัน (2) คือการกำหนดโทษตามพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 152 แก้ไขเพิ่มเติม ฉบับที่ 13 พ.ศ. 2565 ในมาตรา 21 เมื่อเปรียบเทียบกับต่างประเทศพบได้ว่าบทลงโทษที่เป็นโทษปรับของประเทศไทยนั้นเป็นบทลงโทษที่น้อยกว่าอย่างมาก (3) ปัญหาของคำนิยามของคำว่า “รถฉุกเฉิน” ตามพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 มาตรา 4 ตีความได้ว่าในเฉพาะรถส่วนราชการเท่านั้น ไม่ได้บัญญัติไว้โดยชัดแจ้งของรถฉุกเฉินของภาคเอกชน (4) ปัญหาของคำว่า “ช่องทางเดินรถฉุกเฉิน” ตามราชกิจจานุเบกษา เรื่องระเบียบเจ้าพนักงานจราจรในเขตกรุงเทพมหานคร เกี่ยวกับการจัดช่องเดินรถสำหรับรถฉุกเฉิน พ.ศ. 2559 เป็นการจำกัดแค่พื้นที่กรุงเทพมหานครเท่านั้น รวมถึงการหลบหรือหลีกทางให้รถฉุกเฉินนั้นจะต้องรอให้พบเห็นหรือได้ยินเสียงไซเรนก่อนนั้น

ผลการศึกษา 4 ประการนี้พบว่ามีข้อเสนอให้ปรับปรุงและแก้ไขเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการจราจรทางบก พ.ศ.2522 คือ การเพิ่มอัตราโทษปรับ มาตรา 148 และ มาตรา 152 ให้สูงยิ่งขึ้นและให้ผู้กระทำผิดเข้ารับการอบรมเกี่ยวกับการขับขี่ และเพิ่มบทบัญญัติเกี่ยวกับ “ช่องทางเดินรถฉุกเฉิน” เพื่อให้บังคับใช้ได้ทั่วในประเทศไทย รวมถึงการสร้างช่องทางฉุกเฉินโดยไม่ต้องรอให้พบเห็นรถฉุกเฉินในอาณาเขตที่มีช่องทางเดินรถฉุกเฉิน