ภาวะผู้นำทางวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มโรงเรียนพะวอ–ด่านแม่ละเมา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต2
คำสำคัญ:
ภาวะผู้นำทางวิชาการ, ผู้บริหารสถานศึกษา, ยุคดิจิทัลบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาภาวะผู้นำทางวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา กลุ่มโรงเรียนพะวอ – ด่านแม่ละเมา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาตาก เขต 2 และ 2) เพื่อหาแนวทางในการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารในกลุ่มดังกล่าว กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ประกอบด้วยผู้บริหาร ครู และบุคลากรทางการศึกษาในปีการศึกษา 2567 จำนวนทั้งสิ้น 102 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณโดยหาค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้การวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า โดยรวมภาวะผู้นำทางวิชาการยุคดิจิทัลของผู้บริหารอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเฉพาะด้านการกำหนดวิสัยทัศน์ พันธกิจ และเป้าหมาย รองลงมาคือด้านการพัฒนาวิชาชีพครู ส่วนด้านที่มีระดับต่ำสุดคือ การเสริมสร้างบรรยากาศทางวิชาการของสถานศึกษา ข้อเสนอแนะจากผลการวิจัยคือ ผู้บริหารควรมีความรู้และทักษะด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ ใช้เครื่องมือดิจิทัลให้เหมาะสม ส่งเสริมรูปแบบการเรียนรู้ที่หลากหลาย และสนับสนุนการพัฒนาภาวะผู้นำทางการศึกษา ให้สามารถรับมือกับความเปลี่ยนแปลงในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ควรมีการสร้างเครือข่ายวิชาชีพ เพื่อแลกเปลี่ยนเรียนรู้และพัฒนาแนวปฏิบัติ ร่วมกันอย่างต่อเนื่อง การจัดอบรมเชิงปฏิบัติการ ควรเป็นกลไกหลัก ในการเสริมทักษะให้แก่ครูและผู้บริหาร และควรมีการประเมินผลการนำเทคโนโลยี มาใช้ในการจัดการศึกษาตามสภาพจริงของโรงเรียนอย่างสม่ำเสมอ
เอกสารอ้างอิง
กัลยาณี รัตนบุตร. (2564). การบริหารสถานศึกษาอย่างเป็นระบบสู่คุณภาพการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
จามจุรี จำเมือง. (2565). ระบบพัฒนาครูในโรงเรียนเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางวิชาการของนักเรียน (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
จิติมา วรรณศรี. (2565). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษายุคดิจิทัล.วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 6(10), 455-472.
ชูชาติ พ่วงสมจิตร์. (2563). การสร้างความสัมพันธ์ระหว่างโรงเรียนกับชุมชน. วารสารมนุษยศาสตร์. สังคมศาสตร์และศิลปะ, 10 (2), 1342-1354.
ไชยา ภาวะบุตร. (2565). การบริหารการศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลงและการปฏิรูปการศึกษาไทย. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
ธีระ รุญเจริญ. (2562). ภาวะผู้นำการศึกษาในยุคดิจิทัล: แนวทางสู่ Education Thailand 4.0. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ณัฐพงศ์ สุขเกษม. (2565). ภาวะผู้นำของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล.นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
นรินพร เขตชมพู. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามหาสารคาม เขต 2.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาส์น.
ปวีณา บุทธิจักร์. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียน. นครราชสีมา: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ปริยาภรณ์ ตั้งคุณานันต์. (2563). การจัดการห้องเรียนและแหล่งเรียนรู้. กรุงเทพฯ: มีน. เซอร์วิส ซัพพลาย.
ศิริพงษ์ กลั่นไพฑูรย์. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา, 15(2), 69–76
ศิริพรรณ คงพานิช. (2565). แนวทางพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผลของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3.มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
ศิริพร นาคสุวรรณ์. (2563). บรรยากาศการเรียนรู้กับผลสัมฤทธิ์ของนักเรียนในโรงเรียนยุคใหม่ (รายงานการวิจัย). มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ศิริวัฒน์ สุนทรงามทวีเลิศ. (2566). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาเพื่อยกระดับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนในกลุ่มเครือข่ายแบบบูรณาการศีขรภูมิ 2 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 1. วิทยาลัยเทคโนโลยีสยาม.
ภาวิดา ธาราศรีสุทธิ. (2565). การบริหารงานวิชาการในสถานศึกษาในศตวรรษที่ 21. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิชัย วงษ์ใหญ่. (2561). การนิเทศโดยใช้เทคโนโลยีในกระบวนการจัดการเรียนรู้. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์แห่งมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
วิภาวี ศิริมงคล. (2561). การพัฒนานักเรียนอย่างรอบด้านในยุคดิจิทัล. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วิชิรตา วรธาดาสวัสดิ์. (2566). แนวทางการนิเทศภายในแบบ Coaching & Mentoring และ PLC เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สุภัคกาญจน์ ฤทธิ์ละคร. (2564). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารโรงเรียนขนาดเล็ก (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
สำนักงานคณะกรรมการดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2562). กรอบสมรรถนะดิจิทัลของคนไทย (Thai Digital Competency Framework). กรุงเทพมหานคร: กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2565). รายงานแนวทางการพัฒนาระบบราชการตามหลักประชาธิปไตยแบบมีส่วนร่วม. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ.
สุรพล บุญมีทองอยู่. (2565). ภาวะผู้นำทางวิชาการของผู้บริหารสถานศึกษาในยุคการเปลี่ยนแปลง. เชียงใหม่: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
สุกัญญา ปัญญานนท์. (2564). การบริหารแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษากับการยกระดับคุณภาพการศึกษา. พิษณุโลก: มหาวิทยาลัยนเรศวร.
อัษฎาวุธ บุญเกิด. (2565). แนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางวิชาการในศตวรรษที่ 21 ของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุรินทร์ เขต 3.มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
Kaiser, D. (2023). Instructional leadership for learning transformation: Principles and practices. New York: Academic Insight Press.
Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607–610.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ สถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับสถาบันวิทยาการจัดการแห่งแปซิฟิค และคณาจารย์ท่านอื่นๆในสถาบันฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
