Concept and Roles of the Actors who plays as Monks in Morlum Rueng Tor Klorn
Keywords:
Concept and Role, Monk, Morlum Rueng Tor KlornAbstract
Representation of monks in Morlum Rueng Tor Klorn is found under the Buddhist context, the shown stories were adapted from Jataka story and local literature of Laos-Isan which reflect to the Law of Kamma. The actor who plays the monk’s role acts as a link of the portrait story, as a complementary role. Such role makes the audience fun which contrast to the monks’ preaching. In the same time, ethical conduct and the good way of living were included. The show was prevailed and common in the bands of Morlum Rueng Tor Klorn.
From the informants on the monks’ role and Buddhist disciplines, it was classified into three groups; the first has concluded that it is not appropriate at all. The second argues that is appropriate but under some condition, i.e., if the show is for supporting Buddhism, it is appropriate and vice versa. The third opinions that it is appropriate because it was conducted from generation to generation continuously, as a common practice and as a tool to check the practice of monks in the contemporary society. Apart from that, Morlum Rueng Tor Klorn has been values in various respects such as in the respect of Art and culture continuity, of spreading the Buddhism. It also plays the role of media in checking the monks’ conduct, in transmitting the way of life, entertainment, literature and the folklore.
References
ศาสนา. กรุงเทพมหานคร: การศาสนา.
กรมศิลปากร. (2544). คู่มือถวายความรู้แด่พระสังฆาธิการในการดูแลรักษามรดกทางศิลปวัฒนธรรม.
กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สมาพันธ์.
จารุวรรณ ธรรมวัตร. (ม.ป.ป.). บทบาทของหมอลำต่อสังคมอีสานในช่วงกึ่งศตวรรษ. ม.ป.ท.: สถาบันวิจัย
ศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เจริญชัย ชนไพโรจน์. (2526). หมอลำ - หมอแคน. กรุงเทพฯ: คณะกรรมการโครงการส่งเสริมหนังสือตาม
แนวพระราชดำริ .
เฉลิมศักดิ์ พิกุลศรี. (2551). ดนตรีลาวเดิม. ขอนแก่น: ศูนย์วิจัยพหุลักษณ์สังคมลุ่มน้ำโขง
มหาวิทยาลัยขอนแก่น .
ชำเลือง วุฒิจันทร์. (2525). การพัฒนากิจการคณะสงฆ์และการพระศาสนาเพื่อความมั่นคงแห่งชาติ.
ม.ป.ท.: วิทยาลัยป้องกันราชอาณาจักร สำนักงานปลัดกระทรวง กระทรวงศึกษาธิการ.
เดนิส เฮย์วูด.(2005). เอนเชียนหลวงพระบาง. กรุงเทพฯ: ริเวอร์ บุ๊คส์.
เติม วิภาคย์พจนกิจ. (2546). ประวัติศาสตร์อีสาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทรงพล ศรีจักร. (2479) .เพ็ชร์พื้นเมืองเวียงจันทน์. พระนคร: บางขุนพรหม.
ทัศนีย์ บัวระภา. (2537).ความคิดเห็นของชาวชนบทอีสานที่มีต่อศาสนาและพระสงฆ์. ม.ป.ท.: สถาบันวิจัย
ศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ มหาสารคาม.
บรรพต วีระสัย และคณะ. (ม.ป.ป.) .พระสงฆ์กับสังคมไทย โดยพิจารณาในเชิงสังคม เศรษฐกิจ การเมือง
และการปกครอง ศึกษากรณีวัดในกรุงเทพฯ และฉะเชิงเทรา. ม.ป.ท.: ม.ป.พ. .
บุญเลิศ จันทร. (2531).ดนตรีพื้นเมืองภาคอีสาน. กรุงเทพฯ: โอ.เอส.พริ้นติ้ง เฮ้าส์.
ผ่องพันธุ์ มณีรัตน์.(2525).มานุษยวิทยากับการศึกษาคติชาวบ้าน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พรสรวง เถาว์ทวี.(2543).พัฒนาการของหมอลำในเมืองอุบลราชธานี. เชียงใหม่: บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระปลัดประจวบ ทุนผลงาม และคณะ. (2547).ความคาดหวังของสังคมไทยต่อบทบาทของพระสงฆ์.
เชียงใหม่: สาขาพุทธศาสนศึกษา ภาควิชาปรัชญาและศาสนา คณะมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
พระราชญาณวิสิฐ (เสริมชัย ชยมงฺคโล). (2548).การบริหารวัด. พิมพ์ครั้งที่ 7. นครปฐม : เพชรเกษมการ
พิมพ์.
พิทูร มลิวัลย์. (2530).พื้นขุนบูรมราชาธิราช กฎหมายธรรมศาสตร์ขุนบูรม ปีและศกไทยโบราณ.
กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พิสิฏฐ์ บุญไชย และทรงคุณ จันทจร. (ม.ป.ป.).ศาสนาพุทธ : สถานภาพ บทบาทต่อการเปลี่ยนแปลงใน
สังคมอีสาน. มหาสารคาม : สถาบันวิจัยศิลปะและวัฒนธรรมอีสาน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม,
2540.
ไพบูลย์ แพงเงิน. (2534).กลอนลำ-ภูมิปัญญาของอีสาน. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์,
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
เฉลิมพระเกียรติ สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ (เล่ม 1-2, 4-7) โปรแกรม
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับ มจร. MCUTRAI Version 1.0.” [ระบบออนไลน์]. แหล่งที่มา http://www.geocities.ws/tmchote/tpd-mcu/
ส. ธรรมภักดี. (ม.ป.ป.).ลำมหาชาติหรือเทศน์เวสสันดรชาดกภาคอีสาน รวมทั้งสังกาช มะลายหมื่น มะลัย
แสน และฉลอง. ม.ป.ท.: ส. ธรรมภักดี.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ กระทรวงศึกษาธิการ. (2532). วัฒนธรรมพื้นบ้าน : กรณี
อีสาน. กรุงเทพฯ: อมรินทร์ พริ้นติ้ง กรุ๊พ จำกัด.
สำนักโบราณคดี กรมศิลปากร. (2550).โครงการดูแลทรัพย์สินทางศิลปวัฒนธรรมของชาติของพระสังฆาธิ
การ. กรุงเทพมหานคร: สำนักโบราณคดีกรมศิลปากร.
สุพรรณ ทองคล้อย. (2524).ลักษณะร้อยกรองพื้นถิ่นอีสาน. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
อเนก นาวิกมูล และณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. (2550).เพลงพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: สำนักงานอุทยานการเรียนรู้,
อภิศักดิ์ โสมอินทร์. คติชาวบ้านไทยอีสาน. (2526).มหาสารคาม: คณะกรรมการโครงการส่งเสริมหนังสือ
ตามแนวพระราชดำริ.
อรรถพล ธรรมรังสี. (2558).พระวอ-พระตา : ประวัติศาสตร์ผ่านใบลาน. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์,
อรุณรัตน์ วิเชียรเขียว และคณะ. (2529).คัมภีร์พระธรรมศาสตร์บูราณ (กฎหมายเก่าของลาว). กรุงเทพฯ:
สบายสาร.
อุดร จันทวัน. (2547).นิทานอุรังคธาตุ ฉบับลาว. ขอนแก่น: คลังนานาวิทยา.
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright of article published in Panidhana Journal is owned by "Panidhana" and its licensors
You may request permission to use the copyright materials on this website by writing to journalphilrecmu@gmail.com
