สูกรมัททวะ : มุมมองที่ยังไม่ถูกตีความตามนัยสธัมมตากถา

บทคัดย่อ

“สูกรมัททวะ” (Sūkaramaddava) ภัตตาหารที่พระพุทธเจ้าเสวยก่อนดับขันธปรินิพพาน   เป็นคำที่ยังหาข้อยุติที่เหล่านักวิชาการยอมรับร่วมกันไม่ได้ ว่าแท้จริงแล้วอาหารชนิดนี้คืออะไร การตีความที่ผ่านมาพบว่ามีความพยายามอธิบายอาหารชนิดนี้ในมุมมองที่หลากหลาย ทั้งในแง่ที่อาจจะเป็นอาหารที่ปรุงด้วยเนื้อหมู เห็ด หรือเป็นชื่อของสมุนไพรชนิดหนึ่ง เป็นต้น ซึ่งโดยมากเป็นการตีความ  ที่มุ่งเน้นไปในการวิเคราะห์เชิงภาษาศาสตร์ หรือความน่าจะเป็นตามบริบทแวดล้อม อย่างไรก็ตาม บทความนี้มีวัตถุประสงค์นำข้อความจาก มธุรัตถวิลาสินี     สธัมมตากถา ว่าด้วย  “มังสาหาร ที่ทรงเสวยในวันปรินิพพาน” มาขยาย โดยศึกษาหลักฐานจากพระไตรปิฎก อรรถกถา คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนถึงสภาพสังคมในสมัยพุทธกาล เพื่อตีความและเสนอแนวคิดว่าอาจมีองค์ประกอบบางอย่าง ที่ไม่เคยถูกกล่าวถึงในสูกรมัททวะ จากการศึกษาพบว่ามีความเป็นไปได้ที่  สูกรมัททวะจะเป็นเมนูอาหารที่ถูกปรุงขึ้นจากเนื้อสัตว์ หรือมีส่วนประกอบหลักเป็นเนื้อสัตว์ และสาเหตุที่ทรงให้นายจุนทกัมมารบุตรนำอาหารชนิดนี้ไปฝังดิน ก็เนื่องมาจากปัจจัยภายนอก คือ โอชาที่เหล่าเทวดาใส่ลงมาในอาหารนั้น ทำให้ไม่มีผู้ใดย่อยอาหารชนิดนี้ได้นอกจากพระองค์ ซึ่งแนวคิดนี้อาจมีส่วนช่วยในการทำความเข้าใจเหตุการณ์สำคัญในพุทธประวัติได้กว้างขวางยิ่งขึ้น