Development of the English for Community-Based Tourism Curriculum

Main Article Content

Thunyaporn Boonraksa
Tipaporn Sujaree
Samarn Ekkapim

Abstract

The research aimed to 1) study the baseline data and the state of problems, 2) develop English Curriculum, 3) try out English Curriculum, and 4) confirm the effectiveness of English for Community-Based Tourism Curriculum course. The research employed research and development methodology, comprising 4 phases according to the research objectives. The research instruments were a questionnaire and a structured interview form. The statistics employed were percentage, the mean, standard deviation and t-test (dependent samples).


The results revealed that:


            1) The study of the baseline data and problems of Development of the English for Community-Based Tourism Curriculum revealed that the propriety, on the whole, problem was at a high level ( gif.latex?\bar{X}=3.72, SD=0.29) and the propriety, on the whole, need for development was at a high level ( gif.latex?\bar{X}=4.28, SD=0.63. )


            2) Development of the English for Community-Based Tourism Curriculum had 12 main components: (1) importance and necessity of the curriculum, (2) principles of the model (3) purposes, (4) learning outcomes, (5) learning substances, (6) course description, (7) content structure and time allotted, (8) time allotted, (9) structure of the course, (10) guidelines for organizing activities, (11) media, equipment and learning sources, and (12) guidelines for measurement and evaluation; according to the guidelines of community-based English for tourism by the experts, revealed that the propriety, on the whole, was at the high level
(gif.latex?\bar{X}= 4.09, S.D.=0.75)


            3) The study on the results of using the English for Community-Based Tourism Curriculum revealed that: 1) the efficiency was 79.08/78.67; the students’ satisfaction, on the whole, was at the high level (gif.latex?\bar{X}=4.49, S.D.=0.51)


            4) Regarding confirmation of the results, it was found that the students’ post-learning ability in using English for tourism was higher than the pre-learning ability, with statistical significance at the .01 level

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

Section
Research Articles

References

กรมส่งเสริมการปกครองส่วนท้องถิ่น, (2561) การท่องเที่ยวไทยวิสัยทัศน์. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยเพื่อพัฒนาประเทศไทย.

บุญเลิศ ตั้งจิตวัฒนา. (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เพรส แอนด์ ดีไซน์.

พรพิไล เชื้อคมตา (2556) การพัฒนาหลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยว รายวิชาประเพณีไหลเรือไฟ เต่างอย ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนอนุบาลเต่างอย สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสกลนคร เขต 1. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 5(12): 177-185 ; มกราคม-เมษายน.

วรรณพรรณ เลิศวัตรกานต์. (2556). การพัฒนาชุดกิจกรรมโดยเน้นงานปฎิบัติเพื่อฝึกทักษะการฟังและพูดภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนมารี. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ) 7(2) 2014, pp. 869-883.

วีรพล ทองมา. (2551). กลยุทธ์การบริหารจัดการธุรกิจการท่องเที่ยวโดยชุมชนบนพื้นที่สูงในจังหวัดเชียงใหม่. รายงานการวิจัย เชียงใหม่: คณะพัฒนาการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

ศศิฉาย พ่อคำไพ และไพสิฐ บริบูรณ์ (2559). การพัฒนาหลักสูตรสถานศึกษา กลุ่มสาระการเรียนรู้ภาษา ต่างประเทศ (ภาษาอังกฤษ) เรื่อง พระธาตุประจำวันเกิด ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนวัดพระธาตุพนม “พนมวิทยาคาร” สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นครพนม เขต 1. วารสารวิชาการหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร. 8(23): 27-37 ; กันยายน-ธันวาคม, 2559.

สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา. (2560). แนวทางการพัฒนาการวัด และประเมินคุณลักษณะอันถึงประสงค์. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัด.

สุธินี รัตนศรี. (2559). การพัฒนาหลักสูตรภาษาอังกฤษเพื่อการท่องเที่ยวโดยใช้ชุมชนเป็นฐานสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย. วารสารบริหารการศึกษาบัวบัณฑิต 18(1), 2018, pp. 521-534.

สุพรรษา ทิพย์เที่ยงแท้. (2557). การพัฒนาแบบฝึกทักษะการเขียนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสารโดยใช้ข้อมูลท้องถิ่นชะอำ สำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. วารสารอิเล็กทรอนิกส์ Veridian มหาวิทยาลัยศิลปากร (มนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์และศิลปะ) 7(3) 2014, pp. 992-1005.

ออมสิน จตุพร (2560) การพัฒนาหลักสูตรประวัติศาสตร์ท้องถิ่นตามแนวคิดการศึกษาอิงถิ่นฐาน สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษาศึกษา: กรณีชุมชนลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยาตอนบน จังหวัดนครสวรรค์.

อำคา แสงงาม, (2553). การศึกษาศักยภาพทรัพยากรและการจัดการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมโดยชุมชนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยว ในเขตทุ่งกุลาร้องไห้. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิตไม่ได้รับการตีพิมพ์) สาขาวัฒนธรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.

อุดร วงษ์ทับทิมและสุภาวิณี ทรงพรวาณิชย์. (2546). การท่องเที่ยวโดยชุมชน : แนวคิดและประสบการณ์. เชียงใหม่ : โครงการประสานงานวิจัยและพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยวโดยชุมชน สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สำนักงานภาค).