การประเมินคุณภาพน้ำและประสิทธิภาพการบำบัดน้ำเสียในสถานพยาบาล กรณีศึกษาโรงพยาบาลห้วยผึ้ง

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาคุณภาพน้ำในหน่วยบำบัดน้ำเสียของระบบบำบัดน้ำเสียของโรงพยาบาลห้วยผึ้ง จังหวัดกาฬสินธุ์เปรียบเทียบคุณภาพของน้ำทิ้งจากระบบบำบัดน้ำเสียกับค่ามาตรฐาน และศึกษาประสิทธิภาพในการบำบัดคุณสมบัติทางกายภาพและเคมีของระบบบำบัดน้ำเสีย ซึ่งระบบบำบัดน้ำเสีย โรงพยาบาลห้วยผึ้ง เป็นแบบแอคทิวิเต็ดสลัดแบบกวนสมบูรณ์ (Completely Mixed Activated Sludge: CMAS) ประกอบด้วย 4 หน่วยบำบัด คือ หน่วยบ่อสูบ หน่วยเติมอากาศ หน่วยตกตะกอนและหน่วยเติมคลอรีน โดยการเก็บตัวอย่างน้ำในช่วงเวลาเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2566 ซึ่งผลการศึกษาสามารถนำไปใช้ในปรับปรุงและพัฒนาระบบบำบัดน้ำเสียให้มีประสิทธิภาพมากขึ้น

       ผลการศึกษา พบว่า น้ำเสียมีค่าความเป็นกรดด่าง 7.68±0.43  ของแข็งที่ละลายน้ำทั้งหมด 478.43±72.02 mg/L ความขุ่น 129.27±77.03 NTU ปริมาณออกซิเจนซึ่งละลายอยู่ในน้ำ 1.17±0.83 mg/L ตะกอนหนัก <0.1 mg/L และการนำไฟฟ้า 1,095.86±162.78 µS/cm และน้ำทิ้งมีค่าความเป็นกรดด่าง 7.85 ± 0.16 ของแข็งที่ละลายน้ำทั้งหมด 434.00 ± 45.61 mg/L ความขุ่น 81.94 ± 38.88 NTU ปริมาณออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำ 5.30 ± 0.35 mg/L ตะกอนหนัก <0.1 mg/L และการนำไฟฟ้า 987.29 ± 94.60 µS/cm เมื่อเปรียบเทียบคุณภาพน้ำทิ้งกับค่ามาตรฐาน พบว่า ความเป็นกรดด่าง ของแข็งที่ละลายน้ำทั้งหมด ปริมาณออกซิเจนที่ละลายอยู่ในน้ำ ตะกอนหนักและการนำไฟฟ้าอยู่ในเกณฑ์มาตรฐาน ในขณะที่ความขุ่นมีค่าสูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานกำหนด ระบบบำบัดน้ำเสียที่พัฒนาขึ้นแสดงประสิทธิภาพในการลดปริมาณของแข็งที่ละลายน้ำทั้งหมด (TDS) ลง 9.28% ความขุ่นลดลง 36.61% ปรับปรุงระดับปริมาณออกซิเจนที่ละลายในน้ำ (DO) เพิ่มขึ้น 77.92% และลดค่าการนำไฟฟ้าของน้ำลง 9.9% ทั้งนี้ระบบบำบัดน้ำเสียสามารถลดค่าความขุ่นได้ถึง 36.61% ซึ่งเป็นอัตราการลดที่สูงเมื่อเทียบกับพารามิเตอร์อื่น อย่างไรก็ตามค่าความขุ่นหลังการบำบัดยังคงเกินมาตรฐาน เนื่องจากค่าความขุ่นเริ่มต้นในน้ำเสียมีระดับสูงมาก อีกทั้งการดูดสลัดจ์กลับเข้าสู่หน่วยเติมอากาศเพื่อบำบัดน้ำเสียใหม่อาจทำให้ประสิทธิภาพของระบบบำบัดในส่วนที่เกี่ยวข้องกับการลดค่าความขุ่นมีประสิทธิภาพลดลง