รูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุเพื่อการพึ่งพาตนเองในจังหวัดบุรีรัมย์

บทคัดย่อ

     การวิจัยมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ 2) เพื่อสร้างรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ และ 3) เพื่อทดลองใช้และประเมินผลคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ วิธีการวิจัย 3 ระยะ คือ ระยะที่ 1 การศึกษาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ ประชากรผู้สูงอายุ 251,206 คน กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างของ Taro Yamane 400 คน เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามจำนวน 6 ด้าน วิเคราะห์โดยใช้สถิติวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ และใช้การวิเคราะห์สมการเชิงโครงสร้าง ระยะที่ 2 การสร้างรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ กลุ่มเป้าหมาย 20 คน เลือกแบบเจาะจง และระยะที่ 3 เป็นการทดลองใช้และประเมินผลรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ กลุ่มทดลอง 40 คน ใช้สถิติวิเคราะห์ (MANOVA) ที่มีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ผลการวิจัย ระยะที่ 1 ผลการวิเคราะห์ค่าเฉลี่ยคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พบว่า โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง ส่วนรายด้าน การดูแลตนเองมากที่สุด อยู่ในระดับปานกลาง รองลงมาการดูแลของสังคม ความสัมพันธ์ทางสังคม และน้อยที่สุด ด้านร่างกาย ได้ค่าสัมประสิทธิ์อิทธิพลทางตรง ความสัมพันธ์ทางสังคม 0.38 สิ่งแวดล้อม 0.32 จิตใจ 0.30 และร่างกาย 0.24 อิทธิพลทางอ้อม 2 ตัวแปร การดูแลตนเองและการดูแลจากสังคม 0.01 อิทธิพลโดยรวม 28.93 การผันแปรในตัวแปรผลลัพธ์ ร้อยละ 6.2 (R²=0.062) ระยะที่ 2 ผลการสร้างรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พบว่า การจัดการประชุมเชิงปฏิบัติการ เพื่อประเมินความเห็นชอบครอบคลุมตัวแปรทั้ง 6 ด้าน ได้แก่ ด้านร่างกาย จิตใจ ความสัมพันธ์ทางสังคม สิ่งแวดล้อม การดูแลตนเอง และการดูแลจากสังคม ได้ 6 กิจกรรม นำไปใช้ และ ระยะที่ 3 ผลการทดลองใช้และประเมินผลรูปแบบการพัฒนาคุณภาพชีวิตของผู้สูงอายุ พบว่า หลังการทดลอง
ดีขึ้นมากกว่าก่อนการทดลอง