ยุทธศาสตร์การจัดการไฟป่าเชิงบูรณาการจังหวัดเชียงราย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) ศึกษารูปแบบการบูรณาการการจัดการไฟป่าในจังหวัดเชียงราย 2) พัฒนายุทธศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการไฟป่าเชิงบูรณาการในจังหวัดเชียงราย และ 3) เสนอแนวทางเชิงนโยบายในการนำยุทธศาสตร์และกลยุทธ์การจัดการไฟป่าไปสู่ การปฏิบัติอย่างเป็นรูปธรรม ประชากรเป้าหมายที่ใช้ในการศึกษาประกอบด้วยตัวแทนจากผู้มีส่วนเกี่ยวข้องในการกำหนดนโยบายและการนำนโยบายการจัดการไฟป่าของจังหวัดเชียงรายไปปฏิบัติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือการประชุมกลุ่มย่อย (Focus Group) โดยใช้เทคนิค SWOT Analysis เพื่อวิเคราะห์สภาพแวดล้อมภายนอกและภายใน และเทคนิค TOWS Matrix Analysis เพื่อกำหนดกลยุทธ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis)
ผลการวิจัยพบว่า วัตถุประสงค์ข้อที่ 1 จังหวัดเชียงรายยังประสบปัญหาเชิงโครงสร้าง นโยบาย สังคม และวัฒนธรรม โดยเฉพาะระบบสั่งการแบบรวมศูนย์ (Single Command) และมาตรการ Zero Burning ซึ่งจำกัดบทบาทของชุมชนในการจัดการไฟป่า แม้ประชาชนจะมีความรู้เกี่ยวกับไฟป่าอย่างถูกต้องก็ตาม วัตถุประสงค์ข้อที่ 2 พบว่า มียุทธศาสตร์สำคัญ 5 ประการ ได้แก่ 1) การสร้างกระบวนการเรียนรู้สาธารณะเชิงรุกและพัฒนาศักยภาพชุมชน 2) การปรับโครงสร้างคณะกรรมการไฟป่าให้ทำงานเชิงรุกและบูรณาการมากขึ้น 3) การขยายพื้นที่เกษตรปลอดการเผา 4) การพัฒนาองค์ความรู้และเทคโนโลยีด้านการพยากรณ์ไฟป่า และ 5) การสร้างเครือข่ายความร่วมมือหลายภาคส่วน และวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 พบว่า แนวทางเชิงนโยบายที่พัฒนาขึ้นได้รับการประเมินจากผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 10 คน ว่ามีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ยรวม 4.51 จาก 5 คะแนน และมีความสอดคล้องกับบริบทจังหวัด มีความเป็นไปได้ในการนำไปปฏิบัติ และมีกลไกการบูรณาการที่ชัดเจน สะท้อนว่าแนวทางเชิงนโยบายดังกล่าวสามารถนำไปใช้ได้จริงอย่างเป็นรูปธรรมในระดับพื้นที่ จังหวัดเชียงราย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. บทความที่ลงตีพิมพ์ทุกเรื่องได้รับการตรวจทางวิชาการโดยผู้ประเมินอิสระ ผู้ทรงคุณวุฒิ (Peer Review) สาขาที่เกี่ยวข้อง อย่างน้อย 3 ท่าน ในรูปแบบ Double blind review
2. ข้อคิดเห็นใด ๆ ของบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม นี้เป็นของผู้เขียน คณะผู้จัดทำวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
3. กองบรรณาธิการวารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม ไม่สงวนสิทธิ์การคัดลอกแต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
เอกสารอ้างอิง
จักรดาว โพธิแสน และ ศันสนีย์พร ภูพันนา. (2564). การศึกษาสภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนของนักศึกษาสาขาวิชาการสอนภาษาจีน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏร้อยเอ็ด, 15(1), 110–121. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/reru/article/view/241446/168765
ณัฐฐา สววิบูลย์. (2554). สภาพและปัญหาการจัดการเรียนการสอนรายวิชา INT212 (การออกแบบภายใน 2) สาขาวิชาการออกแบบภายใน คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
ธัญญารัตน์ มะลาศรี และ Wei Jingru. (2560). การจัดการเรียนการสอนเพื่อพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาจีนสำหรับผู้เรียนชาวไทย. วารสารวิจัยราชภัฏกรุงเก่า, 4(3), 79–87. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/rdi-aru/article/view/144223/106695
ปัญญา วรรณชัย. (2553). ความสามารถด้านการฟัง-พูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ได้รับการสอนโดยรูปแบบการสอนทางตรง [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตที่ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ภัทรปภา ทองแท่งใหญ่ และ อารดี เก้าเอี้ยน. (2566). การศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการในการเสริมสร้างความสามารถทางการพูดภาษาจีนสำหรับนักศึกษาปริญญาตรี. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 21(1), 265–277. http://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/273326
วิไลลักษณ์ บุญประเสริฐ, ชาติชาย ม่วงปฐม, จุฬามาศ จันทร์ศรีสุคต และ สมยศ ชิดมงคล. (2562). การพัฒนายุทธศาสตร์การจัดการการเรียนรู้โดยใช้ทฤษฎีสร้างความรู้ด้วยตนเองเชิงสังคมของวีก็อทสกี้และแนวคิดความรู้ความเข้าใจเชิงสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมความสามารถในการเขียนภาษาไทยเชิงสร้างสรรค์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6. วารสารบัณฑิตศึกษา, 16(75), 187–196.
สุรีพร ไตรจันทร์. (2557). สภาพปัญหาการเรียนการสอนภาษาจีนในประเทศไทยยุคปัจจุบันของนักเรียนระดับอาชีวศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 6(2), 195–199.
สุวรรณ เลียงหิรัญถาวร. (2556). การศึกษาสภาพการจัดการเรียนการสอนภาษาจีนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลายของโรงเรียนในจังหวัดเชียงใหม่. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่โจ้, 1(2), 43–59. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/liberalartsjournal/article/view/95611/
หวาง เทียนสง. (2561). ปัญหาการเรียนภาษาจีนของนักศึกษาที่เรียนรายวิชา 1573107 ภาษาจีนสำหรับการบริการด้านการบิน 4 มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์. วารสารช่อพะยอม, 29(2), 123–137.
