Following in our Father’s Footsteps: Distilling Lesson form Experience Based on the Philosophy of Sufficiency Economy across Villages in Ratchaburi
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
It was the endless sound of mournful crying throughout the kingdom, in the deepest grief of numb-felt Thai people, after learning the passing of our beloved King Bhumibol Adulyadej, on the unforgettable date October 13, 2016.
He, our King and the father of all Thais, will be forever in our hearts. In tribute to him, we should cultivate the habit of being virtuous and follow his legacy on the philosophy of sufficient economy by applying in living our life.
We will commit to follow our Father’s footsteps in living a moderate, self-dependent life without overexploitation in accordance with the following key concepts:
Moderation: Sufficiency at a level of not doing something too little or too much or non-materialistic. Living is at the expense of oneself or others.
Reasonableness: The decision concerning the level of sufficiency must be made rationally with consideration of the factors involved and careful anticipation of the outcomes that may be expected from such action.
Immunity: Self-strength forming on the preparation to cope with the likely impact and changes in various aspects by considering the probability of future situations.
Decisions and activities must be carried out at a sufficient level depending on two conditions:
Knowledge: comprising all-round knowledge in the relevant fields and prudence in bringing this knowledge into consideration to understand the relationship among the field so as to use them to aid in the planning and ensure carefulness in the operation.
Virtue: promoting, comprising the awareness of honesty, patience, perseverance, and intelligence in leading one’s life as well as being helpful to other human kinds.
In every morning of our wakes, the father’s existence has never faded away, still sticks around and right onto our heart. His doctrines will always be resounded as to remind us every day about not to forget taking the benefit of living our life sufficiently.
Humbly sent by us all, the Greatest Father returns to heaven.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. All articles undergo a thorough with at least three reviewers evaluating their suitability within the respective field of study, during the double-blind review.
2. The views expressed by individual authors do not represent the official views of the Editorial Boards of RMUJ: The author of each articie is responsible for all its contents.
3. The Editorial Boards do not reserve the copyrights. but proper citations need to be made.
References
กรมการปกครอง กระทรวงมหาดไทย. (2541). เศรษฐกิจชุมชนพึ่งตนเอง : แนวความคิดและยุทธศาสตร์.กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ส่วนท้องถิ่นกรมการปกครอง.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2544). ทฤษฎีใหม่ในหลวง ชีวิตที่พอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 6. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
กองทุนบำเหน็จบำนาญข้าราชการ. (2550). ประมวล พระบรมราโชวาท และพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว พุทธศักราช 2493 – 2548. เล่ม 1 ถึง เล่ม 8. กรุงเทพฯ : บริษัทเกรย์แมทเทอร์ จำกัด.
กังสดาล อยู่เย็น. (2544).พลวัตชุมชนบ้านปากเกร็ดภายใต้แนวความคิดเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
คฑาวุธ พิมพ์สะอาด. (2546). ความสำเร็จในการทำการเกษตรแบบผสมผสานภายใต้แนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงของศูนย์การศึกษาพัฒนาห้วยทราย อำเภอชะอำ จังหวัดเพชรบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษมบัณฑิต.
จริยา สุพรรณ. (2548). การยอมรับเศรษฐกิจพอเพียงในการดำเนินชีวิตของเกษตรกรในชุมชนบ้านหลุมมะขาม ตำบลหนองไม้แก่น อำเภอแปลงยาว จังหวัดฉะเชิงเทรา. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ทรงชัย ติยานนท์. (2542). การศึกษาทัศนะของเกษตรกรในการสร้างความมั่นคงทางรายได้ตามแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ :มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ทิพวัลย์ สีจันทร์. (2546). “พลวัตการเกษตรและเศรษฐกิจชุมชนภาคกลาง”. ม.ป.ท.
ธเนศ ศรีวิชัยลำพันธ์. (2544). “การจัดการกลุ่มสะสมทุนเพื่อพัฒนาเศรษฐกิจชุมชนแบบยั่งยืน : กรณีศึกษาจังหวัดเชียงใหม่”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธัญญรักษ์ มีนะนันทน์. (2546). “ความพร้อมในการนำนโยบายเศรษฐกิจพอเพียงไปปฏิบัติ: ศึกษากรณีสำนักงานส่งเสริมการเกษตรจังหวัดเชียงใหม่”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
นิคม มูสิกะคามะ. (2542). ทฤษฎีใหม่ในหลวง : ชีวิตที่พอเพียง. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2542). “มิติทางวัฒนธรรมในยุคเศรษฐกิจพอเพียง”. ณ ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร.
เบญจวรรณ สุรินทร์. (2545). การวิเคราะห์เปรียบเทียบทางเศรษฐกิจระหว่างเกษตรกรกระแสหลักและเกษตรทฤษฎีใหม่ : กรณีศึกษาจังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์,
ปนัดดา พงษ์นภาพิไล. (2543). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมการเกษตรทฤษฎีใหม่ ตามแนวพระราชดำริ. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ประทีป พรมสิทธิ์. (2544). การวิเคราะห์เชิงปรัชญาเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประธินพร จินะวงษ์.(2544). “การวิเคราะห์กระบวนการเรียนรู้กิจกรรมทางเศรษฐกิจและการกระจายรายได้ในชุมชนที่ใช้แนวทางการพัฒนาแบบเศรษฐกิจพอเพียง”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
ประเวศ วะสี.(2544). มิติทางวัฒนธรรมในยุคเศรษฐกิจพอเพียง. กรุงเทพฯ : บริษัทอมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์ พับลิซซิ่ง จำกัด (มหาชน).
. (2542). “เศรษฐกิจพอเพียงและแนวทางประชาสังคม”. กรุงเทพฯ : มูลนิธิหมอชาวบ้าน.
ปรีชา เปี่ยมพงศ์สานต์ และคณะ.(2550). การสังเคราะห์องค์ความรู้เศรษฐกิจพอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ปรียานุช พิบูลสราวุธ. (2549). โครงการวิจัยเศรษฐกิจพอเพียง : หลักแนวคิดของเศรษฐกิจพอเพียง. ( ออนไลน์). แหล่งที่มา : http://www.sufficiency economy.org.
เปรม ติณสูลานนท์. (2544). “บทนำทฤษฎีใหม่”ทฤษฎีใหม่ในหลวง ชีวิตที่พอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 6 กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
พรเพ็ญ ทับเปลี่ยน.(2546). “เส้นทางเศรษฐกิจชุมชนในกระแสทุนนิยม”. ม.ป.ท.
พระพรหมคุณาภรณ์. (2544). หนทางฝ่าวิกฤตและทางรอดของสังคมไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ภัคทรรศ์.
พระมหาประทีป พรมสิทธิ์. (2545). “การศึกษาวิเคราะห์เชิงปรัญชาเรื่องเศรษฐกิจพอเพียง”. วิทยานิพนธ์มหาบันฑิต. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พลฤทธิ์ สุวรรณเมธา. (2546).พุทธจริยธรรมเพื่อเสริมสร้างพื้นฐานการดำเนินชีวิตตามแนวทางเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษากลุ่มเกษตรกรโครงการเกษตรทฤษฎีใหม่ จังหวัดชลบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
พัฒนาภรณ์ ฉัตรวิโรจน์. (2545). บทบาทครูในการส่งเสริมความรู้เศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนมัธยมศึกษา จังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ มหาบันฑิต. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พิพัฒน์ ยอดพฤติการณ์. (2550). เศรษฐกิจพอเพียงหมายถึงอะไร. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยพัฒน์มูลนิธิบูรณะชนบทแห่งประเทศไทยในพระบรมราชูปถัมถ์.
ภคพัฒน์ทิพยประไพ.(2540). “แนวคิดวิถีการผลิตแบบเอเชียกับการอธิบายหมู่บ้านไทย”. กรุงเทพฯ : คอมแพคท์พริ้นท์.
ภูษณ ปรีย์มาโนช. (2544). “ทฤษฎีใหม่ในหลวง รากฐานเศรษฐกิจ 2 ทาง” ทฤษฎีใหม่ในหลวง ชีวิตที่พอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 6 กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
มาซาโนบุ ฟูกูโอกะ. (2530). “ปฏิวัติยุคสมัยด้วยฟางเส้นเดียว”. แปลโดย รสนา โตสิตระกูล. กรุงเทพฯ : โกมลคีมทอง.
มาฆะ ขิตตะสังคะ.(2537). การพัฒนาชนบท “องค์กรเอกชนกับการพัฒนาชนบท”. กรุงเทพฯ :มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
วินัย เศรษฐ์บุญสร้าง. (2550). แนวทางปฏิบัติ 7 ขั้น สู่วิถีเศรษฐกิจพอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ : บริษัท ซีเอ็ดยูเคชั่น จำกัด.
วินัย สุปินะ. (2544). “การดำเนินโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริเศรษฐกิจแบบพอเพียงเฉลิมพระเกียรติ ของกรมพัฒนาชุมชนในจังหวัดน่าน”.วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยแม่โจ้.
ศศิพร ปาณิกบุตร. (2544). ปัจจัยทางสังคมและเศรษฐกิจที่มีความสัมพันธ์กับการดำเนินชีวิตของเกษตรกรในรูปแบบเศรษฐกิจพอเพียงตามพระราชดำริทฤษฎีใหม่. คณะสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สกล พรหมสิน. (2545). ความสัมพันธ์ระหว่างการดำเนินชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียงกับคุณภาพชีวิตของประชาชนตำบลหงษ์เจริญ อำเภอท่าแซะ จังหวัดชุมพร. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
สมบัติ จันทรวงศ์. (2531).“ชุมชนปฐมอโศก : การศึกษาพุทธยูโทเปีย”. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มูลนิธิธรรมสันติ.
สมบัติ พันธวิเศษฏ์ และคณะ. (2545). เศรษฐกิจพอเพียงกับการอยู่รอดของชุมชนชนบทไทย: กรณีศึกษาชุมชนภาคตะวันออกเฉียงเหนือ.กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
สมศรี จินะวงษ์. (2544). การวิเคราะห์กระบวนการเรียนรู้กิจกรรมทางเศรษฐกิจ และการกระจายรายได้ในชุมชนที่ใช้แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจพอเพียง. วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย,
สมศักดิ์ ลาดี. (2543). “การศึกษาการดำเนินงานโครงการเศรษฐกิจพอเพียงในโรงเรียนประถมศึกษาสังกัดสำนักงานการประถมศึกษา จังหวัดอุดรธานี”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สิทธิพงศ์ สิทธิเมธี. (2543). การประเมินผลทางเศรษฐกิจและสังคม ในการดำเนินชีวิตแบบเศรษฐกิจพอเพียงของเกษตรกร ตำบลเขาดินพัฒนา อำเภอเฉลิมพระเกียรติ จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยเกริก.
สุเมธ ตันติเวชกุล.(2542). การดำเนินชีวิตในระบบเศรษฐกิจพอเพียงตามแนวพระราชดำริ. ม.ป.ท.
สุเมธ ตันติเวชกุล. (2543). ใต้เบื้องพระยุคลบาท. พิมพ์ครั้งที่ 2 กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มติชน.
เสน่ห์ จามริก. (2544). เศรษฐกิจพอเพียงในกระแสโลกาภิวัตน์. หนังสือพิมพ์ผู้จัดการ, ฉบับวันจันทร์ ที่ 17 กันยายน 2544.
เสรี พงศ์พิศ.(2547). ร้อยคำที่ควรรู้. กรุงเทพฯ : เจริญวิทย์การพิมพ์.
. (2550).เศรษฐกิจพอเพียงเกิดได้ถ้าใจปรารถนา. กรุงเทพฯ : เจริญวิทย์การพิมพ์.
สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2549). ประมวลคำในพระบรมราโชวาทพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุยเดช ตั้งแต่พุทธศักราช 2493 – 2546 ที่เกี่ยวข้องกับปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 4. ม.ป.ท.
. (2542). พระมหากษัตริย์ผู้ทรงเป็นพลังแผ่นดิน. วารสารเศรษฐกิจและสังคม ฉบับพิเศษประจำปี 2542.
สำอาง สืบสาน และคณะ. (2543). “ความพอเพียงทางสังคมชนบทไทย: กรณีภาคตะวันออกเฉียงเหนือ”. กรุงเทพฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
อภิชัย พันธเสน. (2542). เศรษฐกิจพอเพียงของในหลวงกับการวิเคราะห์ตามความหมายของนักเศรษฐศาสตร์. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย.
อรสุดา เจริญรัถ. (2546). เศรษฐกิจพอเพียงภายใต้การเปลี่ยนแปลงของสังคมไทย”. กรุงเทพฯ : บริษัทพิมพ์ดีด จำกัด.
อำพล เสนาณรงค์. (2544). “การเกษตร ทฤษฎีใหม่ตามแนวพระราชดำริ”ทฤษฎีใหม่ในหลวงชีวิตที่พอเพียง. พิมพ์ครั้งที่ 6 กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ร่วมด้วยช่วยกัน.
อุดมศักดิ์ วงศ์พันธุ์. (2541). “ศักยภาพของชุมชนชนบทในการพึ่งตนเองด้านเศรษฐกิจ”. วิทยานิพนธ์มหาบัณฑิต. เชียงใหม่ : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
Capra, F. (1996). The web of life: a new scientific understanding of Living systems.New York: Anchor Books.
Feyerabend, Paul K. (1978). Science in a free society. London: NLB.
Heikkila-Horn, Marja-Leena. (2002). Small is beautiful in Asoke villages. (Insight intoSantiAsoke). Bangkok: Fah-aphai.
Jackson, Peter A. (1989). Buddhism, legitimation, and conflict : the Political functions ofurban Thai Buddhism. Singapore :Institute of Southeast Asian Studies.
Kaewthep,Kanoksak. (2003). An Imagining” Community : A Case of SisaAsoke Community, Srisaket Province. Paper Presented to the international Symposium : Imaginging Communities: Ethnographic Approaches in South East Asia, The National Museum of Ethnology, Osaka, Japan, November 17 – 18, 2003.
Lincoln &Guba. (1985). Naturalistic inquiry. Beverly Hills: Sage Publications Lincoln, Y. Guba, E. G.
McCargo, Duncan. (1997). ChamlongSrimaung and the new Thai politics. London : Hurst & Company.
P.FREIRE. (1998). Pedagogy of the Oppressed, NY.Continuum.
S.LOREK, J.H. (2001). SPANGENBERG, Environmentally Sustainable Household Consumption, Wuppertal Papers, no.117, Nov. 2001.
T.PRINCEN. (2003). Principles for Sustainability : From Cooperation and Efficiency to Sufficiency, in Global Environmental Politics 3:1, Feb.2003, MIT.
Wilber, K. (2000). A Brief History of Everything. Boston :Shambhala.
Wallerstein,Immanuel. (1997). Geopolitics and geoculture : essays onthe changing world-system. Great Britain: University Press.
W.SACHS. (2000). Development : The Rise and Decline of an ldeal, Wuppertal papers, No.108, Aug. 2000.
. (1999). Post-Fossil Development Patterns in the North, Wuppertal Papers, No.95, Sep. 1999.
