Creative Media to Enhance Water Conservation Consciousness of Basin CommunityYouths, Case Study : Khlong Tha Nae, Phatthalung

Main Article Content

Chintana Kasinant


Research on "Creative Media to Enhance Water Conservation Consciousness of Basin Community Youths at Kon Plie Nam Khlong Ta Nae, Phattalung" was an ongoing research on "The Development of a Learning Process to Enhance Water Conservation Consciousness of Basin Community Youths at Khlong Ta Nae, Phattalung." This study highlighted on developing youths’ consciousness in water conservation as instant problems of the downstream area of Khlong Ta analyzed by school administrators, teachers, and community researchers were drought, flood, and wastewater. These consciousness lacking issues were introduced by lifestyle and living condition changes whereas teachers should be responsible for raising awareness for children and youths. Though the first research phase was accomplished, “creative media” remained an interesting issue. Thus, teachers and community researchers were observed and questioned on their point of view in how to use creative media as part of the learning plan. Finally, in order to create sustainable water environment, the community researchers and teachers had expanded the utilization of the creative media to reinforce and emphasize the water conservation consciousness for their youths.

          Results showed that the creative media process to enhance water conservation consciousness for youth of basin Community were accomplished through four activity plans: "fish story tales", “water conservation puppet ", “water conservation short video clip" and " water conservation communication". Overall quality of the creative media plan introduced was at a high level. By classifying into detail, all four aspects: its appropriateness, correctness, distinctiveness, and ease of implementation had the statistical significant differences at the level of 0.05, both before and after creative media research participation was applied.


Download data is not yet available.

Article Details



กรมวิชาการ, กระทรวงศึกษาธิการ. (2545). หลักสูตรการศึกษาขั้นพื้นฐานพุทธศักราช 2545. กรุงเทพฯ : องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.).

ทิศนา แขมมณี. (2545). ศาสตร์การสอน. กรุงเทพฯ : สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

บุญทัน ภูบาล. (2549). การใช้วีดิทัศน์ละครหุ่นเชิดเป็นตัวแบบเพื่อพัฒนาจิตสาธารณะของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.

ประจวบจิตร คําจัตุรัส. (2535). ประมวลผลการศึกษาและการวิจัยเกี่ยวกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ของนักเรียนในโรงเรียนมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

พระราชบัญญัติ กองทุนพัฒนาสื่อปลอดภัยและสร้างสรรค์ พ.ศ.2558 (8 มีนาคม 2559) สืบค้นจากhttp://www.m-

รุ่งจิตร กองคำ. (2541). การพัฒนาจิตสำนึกทางสิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โดยใช้กระบวนการสร้างนิสัย. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, เชียงใหม่.

เสาวรส ยิ่งวรรณะ. (2560). การประเมินจิตสำนึกรักษ์น้ำตามแนวคิดการประเมิน 360 องศา. กรุงเทพฯ : สกว.

วรรณ บุญส่ง. (2551). ผลการพัฒนาจิตสำนึกในการอนุรักษ์และพัฒนาสิ่งแวดล้อมของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษา ปีที่ 3 โดยใช้กิจกรรมสิ่งแวดล้อมศึกษาประกอบการประเมินตามสภาพจริง. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, กรุงเทพฯ.

Dale, Edgar. (1969). Audio-Visual Methods in Teaching. 3 Ed. New York : The Dryden Press Holt, Rineheart and Winston. Inc.

Kihlstrom, J.F. (1984). Child who makes up stories. Medical Aspects of Human Sexuality, citing farthing, 18, 11-16.

Zeman, A. (2001). Consciousness. UK : Oxford University Press inc.