การวิเคราะห์ เปรียบเทียบการนำความรู้เกี่ยวกับพุทธินิยมหรือพุทธิปัญญามาใช้ในชั้นเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ศาสตร์ทางพุทธินิยมหรือพุทธิปัญญาที่เกี่ยวกับการเรียนการสอน มีแก่นแท้มาจากกระบวนการเรียนรู้จากสิ่งเร้าหรือสิ่งแวดล้อมภายนอก ทำให้ผู้เรียนเกิดกระบวนการคิดวิเคราะห์อย่างเป็นเหตุและผล โดยผู้สอนทำหน้าที่สร้างสิ่งแวดล้อมภายนอกเพื่อกระตุ้นให้ผู้เรียนเกิดกระบวนการเรียนรู้ทางพุทธินิยมหรือพุทธิปัญญาในส่วนของสิ่งแวดล้อมภายนอกมาจากกลวิธีในการสอนที่ผู้สอนได้พัฒนาขึ้นมาโดยมีศาสตร์ทางพุทธิปัญญาหรือพุทธินิยมเป็นแกนหลัก ในที่นี้ได้แบ่งการนำไปใช้ในการเรียนการสอนได้ 4 กลุ่มด้วยกัน ดังนี้ 1) การพัฒนาเป็นสื่อมัลติมีเดียหรือคอมพิวเตอร์ช่วยสอน 2) การจัดรูปแบบการเรียนการสอน 3) การพัฒนาโมเดลหรือชุดคำสอน และ 4) การพัฒนาเป็นแบบสอบ จากการศึกษาวิเคราะห์เปรียบเทียบทั้ง 4 กลุ่ม พบว่า การนำศาสตร์ทางพุทธิปัญญาหรือพุทธินิยมมาใช้ในการเรียนการสอนไม่ว่าจะเป็นรูปแบบใดๆ ส่งผลให้ผู้เรียนมีผลการเรียนดีขึ้น ตลอดจนมีความพึงพอใจต่อรูปแบบการสอน อย่างไรก็ตาม การจัดรูปแบบการเรียนการสอนโดยการสร้างสิ่งแวดล้อมการสอนและการใช้สื่อมัลติมีเดียที่กระตุ้นให้ผู้เรียนได้คิดและนำประสบการณ์มาวิเคราะห์หาคำตอบจากโจทย์ของบทเรียนมีความเหมาะสมสำหรับการเรียนการสอนในระดับอุดมศึกษา เนื่องจากผู้เรียนมีวัยวุฒิที่เหมาะสมกว่าการใช้รูปแบบการสอนอื่นๆ
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กมลาศ ภูวชนาธิพงศ์. (2558). วิจัยพบพุทธิปัญญาภูมิคุ้มกันวัยรุ่นยุคบริโภคนิยม. (28 ตุลาคม 2560) สืบค้นจาก http://www.komchadluek.net/news/lifestyle/204091.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2559). พระบรมราชโชวาทด้านการศึกษา. (21 มิถุนายน 2560) สืบค้นจาก http://www.thaismarteducation.com.
ทิพานัน พงษ์สุวรรณ. (2549). ผลของสิ่งแวดล้อมทางการเรียนรู้บนเครือข่ายที่พัฒนาตาแนวคอนสตรัคติวิสต์ เรื่อง ทฤษฎีพุทธิปัญญานิยม สำหรับนักศึกษาปริญญาโท สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา. (ปริญญานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ขอนแก่น:มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นุชนาจ พลอยพันธ์. (2549). ผลของมัลติมีเดียที่พัฒนาตามแนวทฤษฎีพุทธิปัญญา ที่ใช้ Keyword Method สาระการเรียนรู้ภาษาต่างประเทศ เรื่องสัตว์ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 5. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ปรัศณียา กองอาษา. (2546). ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนแบบมัลติมีเดียที่พัฒนาตามแนวทางพุทธิปัญญาบนพื้นฐานการขยายความคิด. คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
พรทิพย์ โกมลภิส. (2544). ผลการใช้ชุดการสอนวิชาคณิตศาสตร์แบบค้นพบโดยใช้กิจกรรมการเรียนแบบพุทธิปัญญานิยม เรื่อง เศษส่วน ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนไทรทองอุปถัมภ์. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยบูรพา, ชลบุรี.
พิศิษฐ ตัณฑวณิช. (2558). การพัฒนาแบบสอบวินิจฉัยโดยแนวคิดด้านพุทธิปัญญา. วารสารบัณฑิตวิจัย, 6(2), 1-13.
ไพศาล หวังพานิช. (2543). การวัดผลทางการศึกษา. กรุงเทพฯ : ทบวงมหาวิทยาลัย.
วิชลัดดา อุ่นสะอาด, ฉลองชัย ธีวสุทรสกุล. (2552). การพัฒนารูปแบบการสอนฟิสิกส์ตามทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพุทธินิยมสำหรับนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี. การประชุมทางวิชาการมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ครั้งที่ 47 วันที่ 14 – 17 มีนาคม 2552 ณ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ กรุงเทพฯ, 117-124.
วีระพันธ์ โตมีบุญ. (2559). บริโภคด้วยพุทธิปัญญา. (28 ตุลาคม 2560) สืบค้นจาก https://www.dailynews.co.th/article/375374.
สุนทร เทียนงาม, อารีย์ พรหมเล็ก และ อัญชุลี สุวัฆฒน. (2557). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ด้านการวิจัยและประเมินผลการศึกษาผ่านการใช้สื่อมัลติมีเดีย ตามแนวคิดทฤษฎีพุทธิปัญญาของเมเยอร์ของนักศึกษาโปรแกรมการศึกษาปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 37(2).
สุปราณี บุระ. (2557). การพัฒนาแบบสอบเชิงวินิจฉัยทางพุทธิปัญญาเรื่องการดำเนินการเลขคณิตพื้นฐานโดยใช้คอมพิวเตอร์ : การประยุกต์โมเดลดีไอเอ็นเอ. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ. สุมาลี มีสกุล และ องอาจ นัยพัฒน์. (2558). การประยุกต์ใช้โมเดลการวินิจฉัยเชิงจำแนกในการประเมินเพื่อวินิจฉัยทักษะความสามารถทางพุทธิปัญญาของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นในการแก้ปัญหาเรื่องสมการเชิงเส้นตัวแปรเดียว. วารสารศึกษาศาสตร์, 26(2), 114-129.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2541). จิตวิทยาการศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
อดิศร บาลโสง. (2557). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามทฤษฎีการเรียนรู้ทางสังคมเชิงพุทธิปัญญาและแนวคิดการวางแผนยุทธศาสตร์ชีวิต เพื่อเสริมสร้างการกำกับตนเองและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนสุขศึกษาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้น. คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อภิภา ปรัชญพฤทธิ์. (2555). หลักสูตรและการเรียนการสอนอุดมศึกษ า: พาราไดม์และวิธีปฏิบัติ (พิมพ์ครั้งที่ 1). กรุงเทพฯ : อินทภาษ.
อลงกรณ์ พรมที. (2556). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอน ตามทฤษฎีการเรียนรู้กลุ่มพุทธินิยม เรื่องคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าและการแพร่กระจาย สำหรับการศึกษาระดับปริญญาตรี สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า. การประชุมวิชาการครุศาสตร์อุตสาหกรรมระดับชาติ ครั้งที่ 3 วันที่ 25 -26 สิงหาคม 2553 ณ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ กรุงเทพฯ,
อัชฌา สุวรรณกาญจน์ และ ศิริพันธุ์ ศิริพันธุ์. (2550). วิจัยและพัฒนาชุดการสอนแบบใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนด้านพุทธิปัญญาและความสามารถในการพัฒนาอนามัยชุมชนในรายวิชาการพยาบาลครอบครัว และชุมชน 2 คณะพยาบาลศาสตร์มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์. คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, นราธิวาส.
