แนวทางการเสริมสร้างจริยธรรมสื่อมวลชนไทยเชิงพุทธบูรณาการ
Main Article Content
บทคัดย่อ
สังคมไทยเรียกร้องให้สื่อมวลชนทำหน้าที่ภายใต้กรอบจริยธรรมมากขึ้น เนื่องจากปัจจุบันสื่อมีความเป็นอุตสาหกรรม มีทุนใหม่ๆ เข้ามาจึงคำนึงถึงผลกำไรมากกว่าประโยชน์ส่วนรวม วัตถุประสงค์ของบทความนี้เพื่อนำเสนอแนวทางเสริมสร้างจริยธรรมสื่อมวลชนไทยเชิงพุทธบูรณาการ โดยศึกษาสภาพปัญหาจริยธรรมสื่อมวลชนพบว่ามี 4 ประการคือ 1) ปัญหาจริยธรรมด้านการนำเสนอเนื้อหาข่าว 2) ปัญหาจริยธรรมของทุนธุรกิจสื่อมวลชน 3) ปัญหาความรู้ความเข้าใจในกรอบจริยธรรมและจิตสำนึกความเป็นวิชาชีพสื่อมวลชน 4) ปัญหาการกำกับดูแลจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชน จากปัญหาดังกล่าวนำมาเป็นประเด็นเพื่อหาแนวทางเสริมสร้างจริยธรรมสื่อมวลชนให้ซึมซับสู่จิตสำนึก ผลการศึกษาพบว่ามีหลักพุทธธรรม 5 ประการ คือ หิริโอตตัปปะ อคติ 4 เบญจศีลเบญจธรรม สัมมาอาชีวะ และหลักประโยชน์ 3 บูรณาการกับหลักจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชนคือ 1) การนำเสนอข้อเท็จจริงปราศจากอคติ 2) แยกข้อเท็จจริงและความเห็น 3) สมดุลเป็นธรรม 4) คำนึงถึงประโยชน์สาธารณะ 5) เคารพสิทธิส่วนบุคคลและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ 6) ไม่นำเสนอภาพข่าวที่อุจาด ลามก อนาจาร 7) หลีกเลี่ยงประทุษวาจา 8) ละเว้นอามิสสินจ้าง 9) ไม่โฆษณาแอบแฝงให้หลงเชื่อ จากการบูรณาการหลักจริยธรรมสื่อมวลชนและหลักพุทธธรรม 5 ประการเข้าด้วยกันนำมาสู่องค์ความรู้เป็นแนวปฏิบัติ ที่เรียกว่า “พุทธจริยธรรมสื่อมวลชน” (Buddhist Ethics of Mass Media) เพื่อแก้ปัญหาจริยธรรมของสื่อมวลชนด้วยการเสริมสร้างจิตสำนึกด้วยหลักพุทธธรรมควบคู่กับหลักจริยธรรมสื่อมวลชน ซึ่งจะสามารถแก้ไขปัญหาการทำผิดจริยธรรมของสื่อมวลชนที่ได้ผลยั่งยืนยิ่งขึ้น ด้วยการมุ่งฝึกฝนปรับจิตใจ กาย วาจากระตุ้นเตือนให้เกิดมโนธรรมในจิตใจของสื่อมวลชน สำนึกแห่งความรู้สึกผิดชอบชั่วดี ให้ละอายกลัวต่อความประพฤติผิดจริยธรรมทางกาย วาจา ใจ ที่จะส่งผลกระทบเสียหายต่อผู้อื่น ปรับเปลี่ยนมาเป็นการทำหน้าที่รายงานความจริง ตรงไปตรงมา ไม่ลำเอียง มีความเป็นธรรม คำนึงถึงประโยชน์สาธารณะ มีจิตวิญญาณความเป็นสื่อมวลชน และมีอาชีวปฏิญาณ ปฏิบัติตนตามหลักจริยธรรมวิชาชีพสื่อมวลชนอย่างถูกต้องและยั่งยืน
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
ชวรงค์ ลิมป์ปัทมปาณี, ประธานสภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติและผู้บริหารนสพ.ไทยรัฐ. สัมภาษณ์, 19 เมษายน 2560.
ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม. (2560). กม.กำกับจริยธรรม-รู้เท่าทันสื่อ การปฏิรูปจึงจะสำเร็จ สื่อมืออาชีพในภูมิทัศน์ใหม่ 5 มีนาคม วันนักข่าว. 94.
ชัยฤทธิ์ ยนเปี่ยม. บรรณาธิการข่าวการเมือง หนังสือพิมพ์โพสต์ทูเดย์. สัมภาษณ์, 24 ตุลาคม 2560.
ประทุม ฤกษ์กลาง. (2547). หลักการสื่อสารตามแนวพุทธศาสนา. BU Academic Review, 3 ( 2), 139.
ปราเมศ เหล็กเพชร. นายกสมาคมนักข่าวนักหนังสือพิมพ์แห่งประเทศไทย หัวหน้าข่าวการเมืองไทยรัฐ. สัมภาษณ์, 29 มกราคม 2560.
พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). พุทธธรรม (ฉบับเดิม). กรุงเทพฯ : บริษัท ธรรมสาร จำกัด.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2558). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2555). พุทธธรรม ฉบับปรับขยาย. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.
มานะ ตรีรยาภิวัฒน์, คณบดีคณะนิเทศศาสตร์ ม.หอการค้าไทย. สัมภาษณ์, 26 กันยายน 2560.
ราชกิจจานุเบกษา. พระราชบัญญัติแผนและขั้นตอนการดำเนินการปฏิรูปประเทศ พ.ศ.2560. เล่ม 134 ตอนพิเศษ 205 ง.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542. กรุงเทพฯ : บริษัท นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์ จำกัด.
วิสุทธิ์ คมวัชรพงศ์. ผู้ช่วยกรรมการผู้อำนวยใหญ่ สำนักวิทยุ อสมท และประธานสภาวิชาชีพข่าววิทยุและโทรทัศน์ไทย.
สัมภาษณ์, 28 เมษายน 2560.
วิโรจน์ ศรีหิรัญ. (2541). จิตสำนึกทางวารสารศาสตร์และการตัดสินใจเชิงจริยธรรมของช่างภาพหนังสือพิมพ์.
คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
ศิริวรรณ อนันต์โท และ สันทัด ทองรินทร์. (2559). จริยธรรมในวิชาชีพสื่อมวลชน. คณะสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหิดล, กรุงเทพฯ.
สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ. (2559). 19 ปี สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ สื่อมืออาชีพในยุคสงครามออนไลน์.
กรุงเทพฯ : สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ.
สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ. (2559). ข้อบังคับว่าด้วยจริยธรรมแห่งวิชาชีพหนังสือพิมพ์สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ พ.ศ.2559. (30 สิงหาคม 2560) สืบค้นจาก http://www.presscouncil.or.th/.
สภาการหนังสือพิมพ์แห่งชาติ. (2560). ก้าวสู่ทศวรรษที่ 3 ยกเครื่องกลไกกำกับกันเอง. กรุงเทพฯ : สภาการหนังสือพิมพ์.
สมควร กวียะ. (2545). การสื่อสารมวลชน. กรุงเทพฯ : อักษราพิพัฒน์.
สมหมาย ปาริจฉัตต์. (2543). พัฒนาการการควบคุมกันเองของ น.ส.พ. : วิเคราะห์ความเป็นไปได้ในสังคมไทย. คณะวารสารศาสตร์และสื่อสารมวลชน มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์, กรุงเทพฯ.
สุภาภรณ์ ศรีดี และ ไพบูลย์ คะเชนทรพรรค์. (2558). ความรู้ความเข้าใจเรื่องกฎหมายและจริยธรรมของสื่อมวลชนท้องถิ่น.
สภาการหนังสือพิมพ์กองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ, กรุงเทพฯ.
Olen Jeffrey. (1988). Ethics in journalism. Englewood Cliffs, New Jursey : Prentice Hall.