อิทธิพลของความพึงพอใจในแรงจูงใจที่ทำให้อาจารย์มหาวิทยาลัยเอกชนลาออก

บทคัดย่อ

มหาวิทยาลัยเอกชนในฐานะที่ช่วยเสริมการศึกษาระดับอุดมศึกษาให้มีความสมบูรณ์ มีบทบาทสำคัญในการส่งเสริมความนิยมในด้านการศึกษาระดับอุดมศึกษาของประเทศจีน และช่วยฝึกอบรมผู้ที่มีความสามารถดีเด่นด้านการสร้างเศรษฐกิจสังคมนิยมที่มีคุณลักษณะแบบจีน บุคลากรด้านการสอนที่มีคุณภาพและอยู่ทำการสอนยาวนานมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนามหาวิทยาลัยเอกชนในระยะยาว อย่างไรก็ตามมหาวิทยาลัยเอกชนหลายแห่งประสบปัญหา เช่น ความไม่มั่นคงต่อเนื่องของบุคลากรด้านการสอนและบุคลากรด้านการสอนมีแรงจูงใจต่ำ เพื่อสร้างความเข้าใจพื้นฐานของสถานการณ์ด้านแรงจูงใจในการทำงานในมหาวิทยาลัยเอกชน งานวิจัยชิ้นนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาความพึงพอใจในแรงจูงใจของบุคลากรด้านการสอนในมหาวิทยาลัยเอกชนว่ามีผลกระทบต่อการลาออกของบุคลากรด้านการสอนหรือไม่ และเพื่อวิเคราะห์ว่ามีสหสัมพันธ์ระหว่างความพึงพอใจในแรงจูงใจและการลาออกของบุคลากรด้านการสอนหรือไม่ เครื่องมือในการวิจัยได้แก่ แบบสอบถามที่สร้างขึ้นจากแบบความพึงพอใจในงาน และแบบความตั้งใจลาออกของบุคลากรด้านการสอน กลุ่มตัวอย่างในงานวิจัยชิ้นนี้ คือ บุคลากรด้านการสอนจากมหาวิทยาลัยเอกชนในมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศสาธารณะรัฐประชาชนจีน จำนวน 404 คน

            ปัจจัยด้านความพึงพอใจในสิ่งจูงใจ 4 ด้าน ได้แก่ ความพึงพอใจด้านเงินเดือนและสวัสดิการ (SWS) ความพึงพอใจด้านการฝึกอบรมและการเรียนรู้ (TLS) ความพึงพอใจด้านสภาพแวดล้อมและความสัมพันธ์ (ERS) ความพึงพอใจต่อการประเมินผลและการส่งเสริมสนับสนุน (EPS) ความตั้งใจลาออกจากมหาวิทยาลัยเอกชน (TI) เป็นตัวแปรตาม

            ผลการวิจัย พบว่า ปัจจัยของความพึงพอใจในแรงจูงใจทั้งสี่ด้าน มีความสัมพันธ์เชิงลบกับความตั้งใจในการลาออก ในปัจจัยทั้งสี่ด้าน พบว่า ความพึงพอใจต่อเงินเดือนและสวัสดิการมีผลกระทบสูงสุดกับความตั้งใจในการลาออก รองลงมา ได้แก่ ปัจจัยด้านการประเมินผลและการส่งเสริมสนับสนุน ปัจจัยด้านสิ่งแวดล้อมและความสัมพันธ์ และความพึงพอใจด้านการฝึกอบรมและการเรียนรู้ตามลำดับ ทั้งนี้ผู้วิจัยได้เสนอแนะให้มีการปรับปรุงความพึงพอใจในสิ่งจูงใจของบุคลากรด้านการสอน