การขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในเขตพื้นที่ปกครองขององค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง โดยการมีส่วนร่วมของวัดหนองไม้ซุง องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง และสำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาแนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงด้วยศักยภาพของวัด องค์การบริหารส่วนตำบล และสำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอ อย่างมีส่วนร่วม 2) สนับสนุนและร่วมกันขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในเขตพื้นที่ปกครององค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง โดยวัดและพระสงฆ์วัดหนองไม้ซุง องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง และพัฒนาชุมชนอำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี โดยการวิจัยเชิงคุณภาพ และการวิจัยเชิงปริมาณ ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางการขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงด้วยศักยภาพของวัด องค์การบริหารส่วนตำบล และสำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภอ อย่างมีส่วนร่วม ในตำบลหนองไม้ซุง ควรเริ่มจาก การพัฒนาบุคลากรในชุมชนให้มีความรู้ความเข้าใจในกิจกรรมเศรษฐกิจพอเพียงสำหรับฐานรากของชีวิตที่เรียกว่า 6 คูณ 2 2) การสนับสนุนและร่วมกันขับเคลื่อนเศรษฐกิจพอเพียงในเขตพื้นที่ปกครององค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง โดยวัดและพระสงฆ์วัดหนองไม้ซุง องค์การบริหารส่วนตำบลหนองไม้ซุง และสำนักงานพัฒนาชุมชนอำเภออุทัย จังหวัดพระนครศรีอยุธยา ด้วยการขยายผลและพัฒนาเครือข่าย โดยการส่งเสริมแลกเปลี่ยนเรียนรู้และทำการประเมินด้วยเกณฑ์ 4 ด้าน 23 ตัวชี้วัด
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กรมการพัฒนาชุมชน กระทรวงมหาดไทย. (2552). พัฒนาหมู่บ้านเศรษฐกิจพอเพียงให้เป็นหมู่บ้านต้นแบบ.
(25 August 2016) สืบค้นจาก http://www.cdd.go.th/.
ณัฏฐพงศ์ ทองภักดี. (2550 ก). ปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง : ความเป็นมาและความหมาย.
วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 47(1),1-25.
ณัฏฐพงศ์ ทองภักดี. (2550 ข). การบริหารการพัฒนา : บูรณาการตามกรอบปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง
ในปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงกับการบริหารการพัฒนา. วารสารพัฒนบริหารศาสตร์, 47(1), 408-420.
นิภาพร กลิ่นเกตุ. (2557). ยุทธศาสตร์การขับเคลื่อนปรัชญาเสรษฐกิจพอเพียงกับประสิทธิผลของสถานศึกษา
สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุพรรณบุรี เขต1. คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม
มหาวิทยาลัยราชมงคลธัญบุรี, กรุงเทพฯ.
แผนพัฒนาเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ ฉบับที่ 11 (พ.ศ. 2555-2559). (2554). “สรุปสาระสำคัญ”.
(1 สิงหาคม 2559) สืบค้นจาก www.nesdb.go.th/plan11_thai.pdf.
พระครูสุจิณธรรมนิวิฐ (สมจิตร อธิปญฺโญ). (2554). บทบาทพระสงฆ์ในการพัฒนาคุณภาพชีวิตของชุมชน : กรณีศึกษา
คณะสงฆ์ อำเภอลอง จังหวัดแพร่. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
พระมหาประยูร ธิรวํโส และ คณะ. (2549). บทบาทของพระสงฆ์กับเศรษฐกิจพอเพียง : กรณีศึกษาบ้านท่าสว่าง จังหวัดสุรินทร์,
สัจจะสะสมทรัพย์ จังหวัดตราด และโครงการเมืองสหกรณ์ จังหวัดกาฬสินธ์. คณะมนุษยศาสตร์
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, พระนครศรีอยุธยา.
สมนึก ภัททิยธานี. (2546). การวัดผลการศึกษา. กาฬสินธุ์ : ประสานการพิมพ์.
สัญญา จารุจินดา. (2551). แนวทางการบริหารจัดการในการน้อมนำแนวคิดเศรษฐกิจพอเพียงสู่การปฏิบัติในโรงเรียนประถมศึกษา อำเภอขุนยวม จังหวัดแม่ฮ่องสอน. คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, เชียงราย.
Chunsom, N. (2012). Business and Sufficiency Economy Philosophy. (25 August 2016) Retrieved from http://cse.nida.ac.th/main/index.php?lang=th.
Isarangkura, A. (2013) . Operating according to the principles of sufficiency economy in the government system. (25 August 2016) Retrieved from http://cse.nida.ac.th/main/index .php?lang=th.
Jarujinda, S. (2008). Management Approach to Sufficiency Economy Implementation in
Primary Schools in Khun Yuam District, Mae Hong Son Province.
Faculty of Management Studies Chiang Rai Rajabhat University, Chiang Rai.
Lorchirachoonkul, V. and Jitthavech, J. (2012). Development of indices and indicators for
sustainable development At the regional level of Thailand. (25 August 2016) Retrieved from http://cse.nida.ac.th/main/index.php?lang=th.
Mongsawad, P. and Ariyaarpakamol, N. (2012). Fifteen Years after the Crisis : Have We Been on
the Sufficiency Economy Path?. NIDA Development Journal, 54(1), 77-105.
Phra Paisan Visalo. (1986). Buddhism with Contemporary Value.
Bangkok : Komolkeemthong Foundation Publishing.
