สภาพการณ์และแนวทางการพัฒนาสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชน กรณีศึกษาบ้านคลองเป้ง หมู่ที่ 2 ตำบลบางนางลี่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม

Main Article Content

อัจฉรีย์ มานะกิจ
พิทักษ์ ศิริวงศ์

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงสภาพการณ์และแนวทางการพัฒนาสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนของบ้านคลองเป้ง หมู่ที่2 ตำบลบางนางลี่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) จากกลุ่มผู้นำชุมชนที่เป็นกำลังหลักในการขับเคลื่อนชุมชนของหมู่บ้าน จำนวน 10 คน ด้วยวิธีการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือในการวิจัย คือ ตัวผู้วิจัย แนวคำถามสำหรับการสนทนา เครื่องบันทึกเสียงและกล้องถ่ายรูป ผลการวิจัยพบว่า บ้านคลองเป้ง  หมู่ที่ 2 ตำบลบางนางลี่ อำเภออัมพวา จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นหมู่บ้านที่มีความพร้อมในการเป็นแหล่งเที่ยวโดยชุมชนมีผู้นำชุมชนและกลุ่มองค์กร ที่มีความเข้มแข็งคนในชุมชนมีความรักความสามัคคี ช่วยเหลือเกื้อกูลซึ่งกันและกัน มีทุนทางสังคมที่ดี มีความหลากหลายทางวัฒนธรรม มีโครงสร้างพื้นฐาน ถนน และป้ายบอกทาง ที่มีความชัดเจน   สะดวกในการเดินทาง และอยู่ไม่ไกลจากแหล่งท่องเที่ยวหลัก คนในชุมชนมีโอกาสเข้าถึงแหล่งทุนในการประกอบอาชีพ พร้อมรับในการพัฒนาสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนสามารถดำเนินการ ร่วมคิด ร่วมทำ และร่วมสร้าง โดยคนในชุมชน สำหรับแนวทางการพัฒนาสู่การเป็นแหล่งท่องเที่ยวโดยชุมชนนั้น มีทั้งสิ้น 6 ขั้นตอน คือ 1) การศึกษาความพร้อมและความเป็นไปได้ของชุมชนร่วมกับคนในชุมชน 2) การสร้างทีมงานและเครือข่ายการพัฒนา 3) การวางแผนพัฒนาศักยภาพ วางรูปแบบการท่องเที่ยวและการบริหารจัดการทรัพยากร 4) ทดลองดำเนินกิจกรรมการท่องเที่ยวพัฒนาและขับเคลื่อนการดำเนินงาน 5) ติดตามและประเมินผล 6) การวางแผนและพัฒนา ซึ่งแนวทางเหล่านี้จะช่วยนำพาให้คนในชุมชนสามารถบริหารจัดการการท่องเที่ยวของหมู่บ้านได้ด้วยตนเอง

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมการพัฒนาชุมชน. (2562). ข้อมูลความจำเป็นพื้นฐาน (จปฐ.) และข้อมูลพื้นฐานระดับหมู่บ้าน (กชช2ค).

(22 กรกฎาคม 2562) สืบค้นจาก https://ebmn.cdd.go.th.

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2562). ระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย กระทรวงการท่องเที่ยวและ

กีฬาระบบสถิติท่องเที่ยวของประเทศไทย. (20 กรกฎาคม 2562) สืบค้นจาก

https://www.mots. go.th/more_news_new.php?cid=497.

ณัฎฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. (28 กรกฎาคม 2562) สืบค้นจาก

https://www.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/113060.

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพมหานคร : โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.

พจนา สวนศรี และ สมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวโดยชุมชน.

เชียงใหม่ : หจก.วนิดาการพิมพ์.

วีระพล ทองมา. (2559). การท่องเที่ยวโดยชุมชน (Community Based Tourism : CBT) สำหรับการพัฒนา

คุณภาพชีวิตของชุมชนในเขตที่ดินป่าไม้. (20 กรกฎาคม 2562) สืบค้นจาก

https://www.dnp.go.th/fca16/file/i49xy4ghqzsh3j1.doc.

สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดนครพนม. (2562). ท่องเที่ยวโดยชุมชน จังหวัดนครพนม. (22 กรกฎาคม 2562)

สืบค้นจาก https://nakhonphanom.cdd.go.th.

อัจฉรา ศรีลาชัย และ ภูเกริก บัวสอน. (2561). แนวทางการจัดการรูปแบบการท่องเที่ยวโดยชุมชนอย่าง

ยั่งยืนกรณีศึกษาชุมชนบ้านโคกเมือง ตำบลจรเข้มาก อำเภอประโคนชัย จังหวัดบุรีรัมย์.

บัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, กรุงเทพมหานคร.

องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2562). การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน.

(2 พฤษภาคม 2562). สืบค้นจากhttps://www.dasta.or.th/th/medias.

Bello, F. G., Lovelock, B., & Carr, N. (2016). Enhancing community participation in tourism

planning associated with protected areas in developing countries : Lessons from

Malawi.Tourism and Hospitality Research. Journal and hospitality Research, 3(5), 407-423.

Dickman, S. (1996). Tourism : An Introductory Text, 2nd ed., Australia : Hodder Education.

Lee, T. H. (2013). Influence analysis of community resident support for sustainable tourism

development. Tourism Management, 34, 37-46.