การวิเคราะห์ศักยภาพและสภาพการณ์ด้านการท่องเที่ยวของการท่องเที่ยวโดยชุมชน ตำบลบางสะแก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม

Main Article Content

อัจฉรีย์ มานะกิจ
พิทักษ์ ศิริวงศ์
สวรรยา ธรรมอภิพล

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาถึงศักยภาพและสภาพการณ์ด้านการท่องเที่ยวของการท่องเที่ยวโดยชุมชน  ตำบลบางสะแก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม ซึ่งเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีการวิเคราะห์ SWOT (SWOT Analysis) การศึกษาเอกสาร การสัมภาษณ์ และการสังเกตแบบไม่มีส่วนร่วม ผลการวิจัยพบว่าตำบลบางสะแก อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม เป็นชุมชนที่มีความพร้อมในการเป็นต้นแบบด้านการท่องเที่ยวโดยชุมชน มีจุดแข็ง ในเรื่องผู้นำชุมชนที่มีความเข้มแข็ง ขับเคลื่อนงานในทิศทางเดียวกันมุ่งเน้นการพัฒนาบุคลากร เป็นชุมชนที่มีความสามัคคี มีการบริหารจัดการกลุ่มที่ดีและเป็นระบบสังคมเอื้ออาทร มีกฎกติกาของชุมชนที่ชัดเจน มีทุนชุมชนที่ดี คนในชุมชนมีปฏิสัมพันธ์ที่ดีต่อนักท่องเที่ยวที่มาเยือน ชุมชนที่มีความปลอดภัย ในชีวิตและทรัพย์สิน คนในชุมชนให้ความร่วมมือในเรื่องของสิ่งแวดล้อม กลุ่มเยาวชนที่เข้มแข็ง และมีการบริหารจัดการผลประโยชน์ในกระจายรายได้อย่างทั่วถึง โดยจุดอ่อนในเรื่องของที่ตั้งชุมชน ซึ่งห่างไกลจากตัวเมือง ต้นทุนการผลิตสูงขึ้นสังคมเป็นสังคมผู้สูงอายุ ขาดวัยแรงงานลำประโดงตื้นเขิน น้ำเสียจากล้งมะพร้าว ในเรื่องของการดำเนินงานด้านการท่องเที่ยวยังมีการผูกขาดการค้าของคนในชุมชนมากเกินไป ทำให้ขาดความหลากหลายของการดำเนิน สังคมผู้สูงอายุขาดบุคลากรในชุมชนรุ่นใหม่มาขับเคลื่อนงานด้านการท่องเที่ยว รวมถึงการถ่ายโอนกิจกรรมการท่องเที่ยวแก่เยาวชนยังไม่เป็นผลมากนัก และสมาชิกในชุมชนส่วนหนึ่งไม่ปฏิบัติตามกฎกติกา สำหรับโอกาสตำบลบางสะแกมีหน่วยงานภาคีภายนอกให้การสนับสนุน ศึกษาดูงานและร่วมทำกิจกรรมเป็นจำนวนมาก  มีโครงสร้างพื้นฐานและเส้นทางคมนาคมของชุมชนที่สะดวก และมีความน่าสนใจภูมิทัศน์ดีการติดต่อสื่อสารสะดวก มีรถโดยสารประจำทางบริหารเข้าออกหมู่บ้าน มีกองทุนของชุมชนและแหล่งเงินทุนทั้งภายนอกและภายในชุมชนที่ช่วยสนับสนุนการดำเนินงานด้านการท่องเที่ยวโดยชุมชน มีสถานศึกษาภายในหมู่บ้าน นโยบายของรัฐบางมุ่งเน้นการส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างต่อเนื่อง และให้ความสำคัญกับการจัดกิจกรรมท่องเที่ยวในชุมชนเพิ่มมากขึ้น รวมถึงอุปสรรคของตำบลบางสะแก คือยังขาดที่สาธารณะในการทำกิจกรรมต่างๆ ไม่มีสถานที่แปรรูปสินค้า และการส่งเสริมอาชีพที่หลากหลาย เป็นตำบลที่มีขนาดเล็ก ประสบปัญหาภัยธรรมชาติและการเปลี่ยนแปลงภูมิอากาศ เช่น ภัยธรรมชาติที่เกิดจากพายุ อยู่บ่อยครั้ง  ผลผลิตราคาตกต่ำ  ส่วนราชการในพื้นที่ขาดการบูรณาการเนื่องจากต้องปฏิบัติงานตามผลสัมฤทธิ์ของหน่วยงาน จำนวนนักท่องเที่ยวที่ลดในช่วงขณะนี้เนื่องมาจากปัจจัยต่าง ๆ ที่มีผลต่อการลดลงของนักท่องเที่ยวตั้งแต่ช่วงปี 2563 เช่น ปัญหาการเมือง เศรษฐกิจ และโรคติดต่อ (Covid - 19)และมีองค์ประกอบด้านการท่องเที่ยวครบถ้วนทั้ง 6 องค์ประกอบที่พร้อมสู่การพัฒนาด้านการท่องเที่ยว
โดยชุมชนของตำบลในอนาคต

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา(2565, 23 ธันวาคม).สถิติการท่องเที่ยวประเทศไทย ปี 2565. https://www.mots.go.th.

กองเศรษฐกิจการท่องเที่ยวและกีฬา สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2565). รายงานภาวะเศรษฐกิจการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 1). กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.

ธนพล จันทร์เรืองฤทธิ์.(2562).แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา ชุมชนริมน้ำ จันทบูร อำเภอเมือง จังหวัดจันทบุรี (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ธง คำเกิด พลารัก ไชยโย เพียงฤทัย เสงี่ยมศิลป์ จิตราภรณ์ เถรวัตร อุทมพร เรืองฤทธิ์ และ พรทิพย์ ช่วยเพล (2563). การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงเกษตรชุมชนโดยองค์กรแบบพหุภาคี ชุมชนวังยาง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารวิจัยเพื่อการพัฒนาเชิงพื้นที่, 12(6), 432-450.

พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน (พิมพ์ครั้งที่ 1). โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.

พจนา สวนศรี และสมภพ ยี่จอหอ. (2556). คู่มือมาตรฐานการท่องเที่ยวดดยชุมชน. หจก.วนิดาการพิมพ์

พัชรีรัต หารไชย. (2552). การประเมินศักยภาพด้านการท่องเที่ยวจังหวัดศรีสะเกษเพื่อการกำหนด แนวนโยบายการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนระดับจังหวัด. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.

ณัฏฐพัชร มณีโรจน์. (2560). การจัดการการท่องเที่ยวโดยชุมชน. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 13(2), 25-46.

วีระพล ทองมา และประเจต อำนาจ. (2547). ผลที่เกิดขึ้นจากการจัดกิจกรรมการท่องเที่ยวต่อประชาชนในพื้นที่ตำบลแม่แรม อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยแม่โจ้.

Pike, S. D. (2008). Destination Marketing: an integrated marketing communication approach. Butterworth-Heinemann.

Shirley, E. (1993). Beyond the Green Horizon: Principles for Sustainable Tourism. World Wide Fund for Nature.

United Nations World Tourism Organization. (2020, December 25). CHANGES IN TRAVELLER BEHAVIOUR IN TIMES OF COVID-19. https://www.unwto.org/covid-19-and-tourism-2020.

Walters, G., Huck, L., Robinson, R. N. S., and Stettler, J. (2021). "Commercial hospitality in tourism: A global comparison of what culturally matters. International Journal of Hospitality Management, 95(2021), 102-939. doi:10.1016/j.ijhm. 2021.102939.