ประวัติศาสตร์ชุมชน พหุวัฒนธรรม และสังคม : ปัจจัยส่งเสริมและเพิ่มมูลค่าด้านการท่องเที่ยวของตำบลพิมลราช อำเภอบางบัวทอง จังหวัดนนทบุรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ตำบลพิมลราชอำเภอบางบัวทองจังหวัดนนทบุรี เป็นตำบลที่เกิดขึ้นใหม่ในปี พ.ศ. 2532 โดยรวมพื้นที่บางส่วนทางตอนเหนือของตำบลบางรักพัฒนาและบางส่วนของตำบลบางบัวทอง ตำบลพิมลราชมีชุมชนอยู่ 8 หมู่ เป็นสังคมแบบพหุวัฒนธรรมที่มีชาวไทย ชาวจีน และชาวมุสลิม อยู่ด้วยกัน ทั้งชาวไทยและชาวมุสลิมต่างตั้งที่ทำกินอยู่ในกลุ่มเฉพาะในพื้นที่ของตน ชาวไทยส่วนใหญ่อยู่ในชุมชนหมู่ที่ 1 2 3 4 6 และหมู่ที่ 8 และมีบางส่วนกระจายตั้งถิ่นฐานอยู่ในชุมชนของหมู่อื่น ชาวมุสลิมตั้งชุมชนอยู่ที่หมู่ที่ 5 และหมู่ที่ 7 เป็นหลัก สำหรับชาวจีนไม่มีชุมชนเฉพาะของตนเอง เพราะกระจายตั้งที่ทำกินอยู่ในทุกหมู่ของตำบลพิมลราช
เนื่องจากชุมชนในตำบลพิมลราชเป็นพหุสังคมที่ต่างมีประวัติความเป็นมา มีภาษาและประเพณีวัฒนธรรมที่แตกต่างกัน การเรียนรู้เรื่องราวประวัติศาสตร์ของชุมชน จึงเป็นสิ่งสำคัญต่อการสร้างเสริมความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของชุมชน ซึ่งจะเอื้อต่อการพัฒนาของภาครัฐให้เป็นไปอย่างไม่มีอุปสรรค
วัตถุประสงค์ของการวิจัย 1) เพื่อให้ชุมชนรู้ถึงประวัติศาสตร์ชุมชนของตนเอง 2) เพื่อให้ชุมชนมีส่วนร่วมในวิถีชีวิต สังคมพหุวัฒนธรรม เข้าใจเรื่องการเพิ่มมูลค่าทางประวัติศาสตร์เพื่อสนับสนุนแหล่งท่องเที่ยวจากทุนทางสังคมของชุมชนในตำบลพิมลราช 3) เพื่อให้ชุมชนเกิดองค์ความรู้ และเกิดความสามัคคี ปรองดองในสังคมพหุวัฒนธรรมในตำบลพิมลราช 4) เพื่อให้ชุมชนมีคู่มือประวัติศาสตร์ชุมชนของตนเพื่อถ่ายทอดสู่คนรุ่นหลัง และ 5) เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการสร้างรายได้ให้กับชุมชน โดยการสร้างจุดเด่นเรื่องการท่องเที่ยวเชิงพหุวัฒนธรรม
วิธีดำเนินงานวิจัย เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ สัมภาษณ์เจาะลึกจากผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 20 ราย การจัดสัมมนากลุ่มย่อย การอบรมเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วม การจัดกิจกรรมงานวิจัยแบบมีส่วนร่วมเพื่อหนุนเสริมความความสามัคคีปรองดองของกลุ่มชน รวมทั้งเน้นความสำคัญของข้อมูลปฐมภูมิจากการลงพื้นที่ในตำบลพิมลราช
ผลของการศึกษา ชุมชนในตำบลพิมลราชรู้ประวัติศาสตร์ของชุมชนของตน และได้คู่มือประวัติศาสตร์ของชุมชนที่ใช้บอกต่อชนรุ่นหลัง ชุมชนเข้าใจเรื่องทุนทางสังคมประเพณีวัฒนธรรมของแต่ละกลุ่มชน และสามารถนำไปปรับเป็นปัจจัยเพิ่มมูลค่าในด้านการท่องเที่ยวได้ ทั้ง 3 กลุ่มชนในพหุสังคมของตำบลพิมลราชเพื่อเตรียมพร้อมร่วมมือกันพัฒนาพื้นที่ ด้วยการนำจุดเด่นของชุมชนมาใช้ในการทำให้ตำบลพิมลราชเป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงพหุวัฒนธรรม
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
กรกฏ ทองนะโชค. (2562, มกราคม 20). บทความพิเศษ : การอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรม จังหวัดชายแดนภาคใต้. มติชน. https://www.matichon.co.th/article/news_1326494.
เกษรา เรืองอุไร. (2564). ความขัดแย้งในสังคมพหุวัฒนธรรมเกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
คนึงภรณ์ วงเวียน จิตราภา กุณฑลบุตร และ ฉันทัส เพียรธรรม. (2555). การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงนิเวศอย่างยั่งยืนที่เกาะเสม็ด จังหวัดระยอง. วารสารการบริการและการท่องเที่ยว, 7(2), 97.
ณัฐชยา ผิวเงิน. (2554). บทบาททุนทางสังคมในการพัฒนาชุมชนบ้านปลาคล้าว ตำบลปลาคล้าว อำเภอเมือง จังหวัดอำนาจเจริญ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์). ศูนย์ข้อมูลการวิจัย Digital วช. https://doi.nrct.go.th/ListDoi/listDetail?Resolve_DOI=10.14457/KU.the.2011.562.
ณัฏฐินี ปิยะศิริพันธ์. (2561). ชุมชนพหุวัฒนธรรมท่ามกลางวาทกรรมแห่งชาตินิยม ในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ของไทย. วารสาร รัฏฐาภิรักษ์ (National Defence College of Thailand Journal), 60(2), 58.
เนตร คำเครื่อง. (2562). การพื้นฟูตลาดชุมชนสู่การสร้างเศรษฐกิจฐานราก บ้านห้วยน้ำอุ่น หมู่ที่ 1 ตำบลอ่ายนาไลย อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน. เริ่มโครงการ 2562 รหัสโครงการ RDG62N0021, elibrary .trf.or.th/project_contentTRFN.asp?=PJID=RDG62N0021.
บัณฑิต ไกรวิจิตร. (2563). พหุนิยมวัฒนธรรม ในช่วงวิกฤติ(Multiculturalism during critical times). วารสารไทยคดีศึกษา, 17(1), 158.
พระมหามงคลกานต์ ฐิตธมฺโม คงสฤษฎ์ แพงทรัพย์ และพูนศักดิ์ กมล. (2562). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทย กรณีศึกษาสังคมพหุวัฒนธรรมในอำเภอเมือง จังหวัดเชียงใหม่. วารสารมหาจุฬาวิชาการ, 6(2), 319-322.
พระเมธีวรญาณ วชิรเวที และพระมหาสุขสันต์ สุขวฑฺฒโน. (2654). การอยู่ร่วมกันของคนในสังคมพหุวัฒนธรรมในประเทศไทย : กรณีศึกษาสังคมพหุวัฒนธรรมในตำบลท่าแร่ อำเภอเมือง จังหวัดสกลนคร. วารสารสันติศึกษา ปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราชวิทยาลัย, 9(4), 1657-1659.
พวงร้อย กล่อมเอี้ยง มนัสสวาส กุลวงศ์ และนายโชคชัย วงศ์ตานี. (2546). ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นวิถีวัฒนธรรมริมน้ำย่านตลาดพลูจากคลองบางหลวงถึงคลองด่าน. ผลงานวิจัย ของ สกสว, สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Creater/PersonDc/79382).
ไพบูลย์ บุญไชย กนกพร รัตนสุธีระกุล และสาวิตรี รัตโนภาส. (2546). รูปแบบการใช้ประโยชน์จากทรัพยากรธรรมชาติของชุมชนลุ่มน้ำชี. ระยะเวลาโครงการ : กรกฎาคม 2544- กรกฎาคม 2546, ข้อมูลจากศูนย์วิจัย Digital วช,
dric,nrct.go.th/Search/SearchDigital/158155.
เรวดี ประเสริฐสุข ดาวัลย์ จันทรหัสดี นพรัตน์ ละมุน, วิภาพันธ์ ก่อเกียรติตระกูล และชาวบ้านคลองด่าน. (2546). พลวัตประวัติศาสตร์วัฒนธรรมท้องถิ่นท่ามกลางกระแสการเปลี่ยนแปลง ตำบลคลองด่าน. ผลงานวิจัย ของ สกสว, สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/info/item/dc:48940.
วิตติกา ทางชั้น. (2557). การพัฒนาตัวชี้วัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอีสานริมชายแดนโขงสู่ความยั่งยืน. (ดุษฎีนิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์) มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
วีระศักดิ์ กราปัญจะ. (2554). รูปแบบการจัดการการท่องเที่ยวเชิงนิเวศในพื้นที่ป่าชุมชนบ้านอ่าวท่าเลน – บ้านท่าพรุ ตําบลเขาทอง อําเภอเมือง จังหวัดกระบี่. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์) มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมคิด แก้วทิพย์ และคณะ. (2561). การศึกษาสถานการณ์ ศักยภาพและข้อจำกัด ในการพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก กรณีศึกษาภาคเหนือ. ผลงานวิจัย ของ สกสว, สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม,
elibrary.trf.or.th/project_contentTRFN.asp?=PJID=TRP62M0401.
สักรินทร์ อินทรวงศ์ และคณะ. (2563). การพัฒนาอัตลักษณ์ตลาดชุมชน เทศบาลตำบลตลาดแค เพื่อเสริมสร้างความเข้มแข็ง เทศบาลตำบลตลาดแค อำเภอโนนสูง จังหวัดนครราชสีมา. ผลงานวิจัย ของ สกสว, สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม, elibrary .trf.or.th/project_contentTRFN.asp?=PJID=RDG62E0038.
อาทิตย์ บูดดาดวง. (2554). ความสามารถในการนำทุนทางสังคมออกมาใช้ของชุมชนบ้านบางไพร อำเภอบางคนที จังหวัดสมุทรสงคราม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Kenneth Newton. (2001). International Political Science Review. JSTOR, 22(2), 201-213.
Michael Woodcock &Deepa Narayan. (1999). Social Capital: Implications for Development Theory, Research, and Policy. JSTOR, 15(2), 225-249.
