การศึกษาโลจิสติกส์ที่สนับสนุนการท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดี และวัฒนธรรม เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ ศึกษาโลจิสติกส์ด้านการขนส่งที่จะสนับสนุนการท่องเที่ยวและได้แนวทางการพัฒนาโลจิสติกส์ด้านการขนส่งที่สนับสนุนการท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรมเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบน โดยใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน คือ วิธีการวิจัยเชิงปริมาณจากกลุ่มตัวอย่างนักท่องเที่ยวไทยที่เคยเดินทางท่องเที่ยวในแหล่งท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรม จำนวน 722 คน และวิธีการวิจัยเชิงคุณภาพ จากกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสียกับพื้นที่ท่องเที่ยว จำนวน 15 คน ใช้วิธีการสนทนากลุ่ม ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ บุคลากรหน่วยงานภาครัฐ สื่อมวลชน ภาคเอกชน และภาคประชาชน ในพื้นที่ชุมชน 6 พื้นที่ ได้แก่ บ้านตะคร้อ บ้านเมืองเพชร บ้านหัวสะพาน บ้านปรางค์ บ้านไทรออ และ ชุมชนอรพินธ์ ผลการวิจัย พบว่า โลจิสติกส์ด้านการขนส่งที่จะสนับสนุนการท่องเที่ยวแหล่งท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรม นักท่องเที่ยวต้องการ แผนที่แสดงตำแหน่งที่ตั้งของแต่ละจุดท่องเที่ยวอย่างชัดเจนมากที่สุด โดยมีค่าเฉลี่ย 4.42 และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียมีแนวทางการพัฒนาโลจิสติกส์ด้านการขนส่งที่สนับสนุนการท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรมเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบน ด้วยการสังเคราะห์ข้อมูลและสนทนากลุ่ม เสนอแนวทางให้มีการสร้างเส้นทางท่องเที่ยวที่ 1 ชมแหล่งท่องเที่ยว 2 หิน ใช้ระยะเวลาการท่องเที่ยว 1 วัน ใน ชุมชนหินดาด และชุมชนหินโคน โดยเยี่ยมชมท่องเที่ยวทั้งหมด 10 จุด และ เส้นทางท่องเที่ยวที่ 2 ชม 2 หิน 4 ปราสาท ใช้ระยะเวลาการท่องเที่ยว 2 วัน เยี่ยมชมท่องเที่ยวทั้งหมด 16 จุด และควรสร้างให้เกิดขึ้นอย่างเร่งด่วนภายในระยะเวลา 6 เดือน เพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบนเป็นรูปธรรม มีความต่อเนื่อง และสร้างความยั่งยืนในชุมชนต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
ชยพล ผู้พัฒน์ เนตรชนก บัวนาค และรุ่งกานต์ มูสโกภาส. (2566). การศึกษาโลจิสติกส์ที่สนับสนุนการท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรมเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบน (รายงานการวิจัย ไม่ได้ตีพิมพ์) มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ชยพล ผู้พัฒน์ เนตรชนก บัวนาค รุ่งกานต์ มูสโกภาส ชิษณุพงศ์ ธนพิบูลพงศ์ และจิรพัฒน์ โทพล. (2567). รูปแบบการบริหารจัดการเส้นทางการท่องเที่ยวมรดกทางโบราณคดีและวัฒนธรรมเพื่อขับเคลื่อนเศรษฐกิจชุมชนลุ่มน้ำมูลตอนบน (รายงานการวิจัย ไม่ได้ตีพิมพ์) มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ และอัมพร จิรัฐติกร. (2566,16 สิงหาคม). นิตยสารศิลปวัฒนธรรม ฉบับเมษายน 2545. SILPA-MAG.COM.https://www.silpa-mag.com/history/article_.
เถกิงศักดิ์ ชัยชาญ. (2555). การจัดการโลจิสติกส์สำหรับการท่องเที่ยวใน อำเภอวังน้ำเขียว จังหวัดนครราชสีมา. Suranaree Journal of Social Science, 6(2), 17-33.
ทัศนีย์ สิราริยกุล. (2560). การจัดการโซ่อุปทานสำหรับการท่องเที่ยวในชุมชนบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี. วารสารรัชต์ภาคย์, 11(24), 101-114.
ไนเจล ชาง. อาจารย์และนักโบราณคดี. (10 สิงหาคม 2566). สัมภาษณ์.
นิตยา มณีวงศ์. (2562). โลจิสติกส์กับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมของชาวต่างชาติ. Journal of Information, 18(2), 1-11.
บัญญัติ แพรกปาน สามิตร อ่อนคง ภัชลดา สุวรรณนวล พระครูรัตนสุตากร และพระครูวาทีธรรมวิภัช. (2563). เส้นทางและกิจกรรมทางพระพุทธศาสนากับการส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมพระธาตุแดนใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 7(10), 261-275.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). สุวีริยาสาส์น.
มะลิวัลย์ ปินนะ. (2558). ผลกระทบของโลจิสติกส์การท่องเที่ยวต่อความภักดีของนักท่องเที่ยวในจังหวัดแพร่. (การค้นคว้าแบบอิสระปริญญาเศรษฐศาสตรมหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
วาสนา จรูญศรีโชติกำจร สุภาภรณ์ หมั่นหา การันต์ เจริญสุวรรณ กนิษฐา ศรีภิรมย์ วรางค์ รามบุตร และชลธิชา แสงงาม. (2560). ประสิทธิภาพการจัดการโลจิสติกส์ของแหล่งท่องเที่ยว จังหวัดกำแพงเพชร. วารสารวิทยาการจัดการสมัยใหม่, 10(2), 213-229.
สิรภพ วงศ์ลภัส และฉัตรชัย ราคา. (2566). กลยุทธ์การจัดการโซ่อุปทานการท่องเที่ยวเพื่อส่งเสริม เศรษฐกิจในเขตพัฒนาการท่องเที่ยววิถีชีวิตลุ่มน้ำโขงอย่างยั่งยืน. วารสารรัชตภาคย์, 17(52), 108-127.
สวิตต์ จันทร์ธาดารัตน์ และซูลกิฟลี มาหะมะ. (2562). การบริหารจัดการโลจิสติกส์การท่องเที่ยวกรณีศึกษาหมู่บ้านคีรีวง (โครงงานวิศวกรรมนี้เป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาตามหลักสูตรวิศวกรรมศาสตรบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต.
พิบูลย์ แสงสุระ. นายกองค์การบริหารส่วนตำบลหินดาด. (17 กุมภาพันธ์ ). สัมภาษณ์.
Guest, G., Namey, E., & McKenna, K. (2017). How many focus groups are enough? Building an evidence base for nonprobability sample sizes. Field Methods, 29(1), 3–22.
Richards, G. (2021). Cultural tourism: Global and local perspectives (2nd ed.). Routledge.
Yamamoto, D., & Gill, A. M. (2020). Local engagement in cultural heritage tourism: A case study of rural Japan W. Tourism Recreation Research, 45(2),169-180.
