การศึกษากลวิธีการดัดแปลงบทกวีจีนโบราณผ่านบทเพลง ในช่วงปี ค.ศ. 1990 ถึง ค.ศ. 2010
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากลวิธีการดัดแปลงบทกวีจีนโบราณเป็นบทเพลง ในช่วงปี ค.ศ.1990 ถึง ค.ศ. 2010 จำนวน 14 บทเพลง โดยการเก็บรวบรวมเนื้อหาของบทกวีและบทเพลงพร้อมทั้งสำรวจเอกสารและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง จากนั้นนำมาศึกษาวิเคราะห์รูปแบบการดัดแปลงเพลงจากบทกวีจีนโบราณ ผลการวิจัยพบว่า มีกลวิธีการดัดแปลงเพลงอยู่ 5 กลวิธี ได้แก่ 1) กลวิธีการคงของเดิม 2) กลวิธีการนำวรรคทองของบทกวีมาใช้ในบทเพลง 3) กลวิธีการตัดเนื้อหาของบทกวี 4) กลวิธีการเปลี่ยนโครงสร้างประโยคหรือสลับ ปรับเปลี่ยน 5) กลวิธีการแต่งเนื้อร้องขึ้นใหม่ อนึ่งผู้วิจัยพบว่า กลวิธีการดัดแปลงเพลงคำนึงถึงดุลยภาพระหว่างความถูกต้องของต้นฉบับและความเข้าใจของผู้ฟัง หลีกเลี่ยงการดัดแปลงที่ทำให้สูญเสียความหมายดั้งเดิมของบทกวี นอกจากนี้ยังปรากฏความหมายเชิงสัญลักษณ์ วรรณศิลป์ และบริบททางประวัติศาสตร์ของบทกวีอีกด้วย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
ขวัญใจ บุญคุ้ม.(2559). วัจนลีลาและบทบาทหน้าที่ของเพลงลูกทุ่ง. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่). CMRUIR. http://cmruir.cmru.ac.th/handle/123456789/1646.
คณะกรรมการสืบค้นประวัติศาสตร์ไทยในเอกสารภาษาจีน. (2543). เกณฑ์การถ่ายถอดเสียงภาษาจีนแมนดารินด้วยอักขรวิธีไทย. สำนักนายกรัฐมนตรี.
โชษิตา มณีใส. (2013). เพลงไทยสากลจากวรรณคดีสู่คีตศิลป์. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ณัฐญ์นิษฐษา ไชยรัตน์. (2020). สัมพันธบทและการดัดแปลงบทเพลงจากนวนิยายเรื่อง “จุฬาตรีคูณ”. (วิทยานิพนธ์นิเทศศาสตรมหาบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย). Chula-ETD. https://digital.car.chula.ac.th/chulaetd/7414/.
นพพร ประชากุล. (2552). ยอกอักษร ย้อนความคิด เล่ม 1 ว่าด้วยวรรณกรรม. สำนักพิมพ์อ่านและวิภาษา.
เนตรน้ำทิพย์ บุตรดาวงศ์. (2021). กลวิธีการดัดแปลงเพลงภาษาจีนเป็นเพลงภาษาไทย กรณีศึกษา อัลบั้มเพลงรัก 2 ภาษาจีน-ไทย ชุดที่ 4 ของ สุวรรณา ชนากานต์. วารสารลวรัตน์, 3(2), 95-116.
พงษ์ชัย ไทยวรรณศรี. (2529). วรรณกรรมจากเพลงไทยสุนทราภรณ์. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ). UC-TAL. https://uctal.thailis.or.th/bibitem?bibid=b00357528.
รพีพรรณ เพชรอนันต์กุล.(2563). วิเคราะห์หนังสือบทกวีนิพนธ์ของสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรังสิตที่ได้รับรางวัลการประกวดในงานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ. มหาวิทยาลัยรังสิต.
สธน โรจนตระกูล. (2547). การวิเคราะห์ที่มาของคำร้องเพลงไทย. (รายงานการวิจัย, สถาบันราชภัฏพิบูลสงคราม). PSRU IR. http://etheses.psru.ac.th/lib-irpsru/en/node/656.
สุขุมาล จันทวี. (2536). การวิเคราะห์เพลงไทยสากลแนวใหม่ช่วงปี พ.ศ. 2524 ถึง พ.ศ.2534. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ). SWU. http://thesis.swu.ac.th/swuthesis/Tha/Sukhumarn_C.pdf.
Ma Xiao ming. (2016 ). 浅析中国古典歌曲改编的艺术歌曲—《枫桥夜泊》. 音乐时空.
Wang Yang. (2012). 中国古诗词在影视歌曲中的运用. 女学教育期刊.
