การใช้แนวคิดการเรียนรู้ที่ชัดแจ้งเพื่อพัฒนาทักษะภาษาญี่ปุ่นของผู้เรียน

Main Article Content

เพ็ญสิณี ศรีวิบูลย์
กิตติศักดิ์ ใจอ่อน
อารี สาริปา
จิราภรณ์ เหมพันธ์

บทคัดย่อ

บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการประยุกต์ใช้แนวคิดการเรียนรู้ที่มองเห็นได้ในการจัดการเรียนการสอนภาษาญี่ปุ่น เพื่อส่งเสริมให้ผู้เรียนมีพัฒนาการด้านทักษะภาษาอย่างรอบด้านและยั่งยืน แนวคิดดังกล่าวมุ่งให้ผู้เรียนเข้าใจเป้าหมายของการเรียนรู้ของตนอย่างชัดเจน สามารถวางแผน ติดตาม และประเมินผลการเรียนรู้ของตนได้อย่างเป็นระบบ ผ่านกระบวนการเรียนรู้ที่เปิดโอกาสให้ผู้เรียนได้สะท้อนคิดถึงสิ่งที่ตนได้เรียนรู้และจุดที่ยังต้องพัฒนา โดยมีผู้สอนทำหน้าที่เป็นผู้อำนวยการเรียนรู้ คอยชี้แนะและให้ข้อมูลย้อนกลับอย่างเหมาะสม เพื่อให้ผู้เรียนสามารถปรับปรุงกระบวนการเรียนรู้ของตนได้อย่างต่อเนื่อง


ผลจากการศึกษาต่าง ๆ พบว่า การจัดการเรียนรู้ตามแนวคิดการเรียนรู้ที่ชัดแจ้งส่งผลให้ผู้เรียนเกิดความตระหนักรู้ต่อการเรียนภาษาญี่ปุ่นมากขึ้น ผู้เรียนมีส่วนร่วมในกิจกรรมการเรียนรู้ด้วยความกระตือรือร้น เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างเป้าหมายการเรียนรู้กับเกณฑ์ความสำเร็จของตนเองอย่างลึกซึ้ง อีกทั้งยังสามารถนำข้อมูลย้อนกลับไปปรับการเรียนรู้ได้อย่างเหมาะสม ซึ่งช่วยให้ผู้เรียนเกิดความเชื่อมั่นในศักยภาพของตนเอง เห็นคุณค่าของความผิดพลาดในฐานะโอกาสในการพัฒนา และเกิดความรับผิดชอบต่อการเรียนรู้มากขึ้น  ผลลัพธ์ดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า การเรียนรู้ที่ชัดแจ้งเป็นแนวทางสำคัญในการยกระดับคุณภาพการเรียนรู้ภาษาญี่ปุ่นให้มีประสิทธิภาพและยั่งยืนในศตวรรษที่ 21

Article Details

ประเภทบทความ
บทความวิชาการ

เอกสารอ้างอิง

วิจารณ์ พาณิช. (2557). การศึกษาและการพัฒนาการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. สำนักพิมพ์การศึกษา.

Abe, Y. (2020). The impact of global communication on language learning and teaching: A Japanese perspective. Journal of Language Education, 58(2), 123–145.

Berlitz Corporation. (2019). Berlitz method: An innovative approach to language learning. Berlitz International.

Education Review Office New Zealand. (2020). Visible learning and its impact on education quality: A review of New Zealand schools. Education Review Office. https://www.ero.govt.nz

Gillies, R. M. (2016). Collaborative learning: Theory and practice. Sage.

Hattie, J. (2009). Visible learning: A synthesis of over 800 meta-analyses relating to achievement. Routledge.

Hattie, J. (2012). Visible learning for teachers: Maximizing impact on learning. Routledge.

Hattie, J. (2023). Visible learning for teachers: Maximizing impact on learning (3rd ed.). Routledge.

Jonassen, D. H. (1999). Designing constructivist learning environments. Instructional Science, 27(1), 31–42. https://doi.org/10.1023/A:1003047130562

Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology(MEXT). (2020). Japan's new vision for education: Preparing students for the global challenges of the 21st century. Ministry of Education, Culture, Sports, Science and Technology (MEXT).

https://www.mext.go.jp

Ministry of Education. (2017). Educational strategies for 21st century learners: Guidelines for teaching and learning. Ministry of Education.

Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD). (2021). Teachers as innovators: Using technology to enhance learning in the 21st century. Organisation for Economic Co-operation and Development. https://www.oecd.org

Organisation for Economic Co-operation and Development OECD. (2020). The future of education and skills 2030: OECD Learning Compass 2030. OECD Publishing. https://doi.org/10.1787/9789264312863-en

Partnership for 21st Century Learning.(2019).Frameworkfor 21st century learning. http://www.p21.org

Saito,E., & Akiyama, R. ( 2021). Critical thinking in the 21st century: Education for a sustainable world.Educational Philosophy and Theory, 53(1),1-12.

Schön, D. A. (1983). The reflective practitioner: How professionals think in action. Basic Books.

The Japan Foundation. (2023). Japanese language education and cultural exchange programs. https://www.jpf.go.jp

Trilling, B., & Fadel, C. (2009). 21st century skills: Learning for life in our times. Jossey-Bass.