สวัสดิการชุมชนกับการสร้างสังคมเข้มแข็งในเขตกรุงเทพมหานคร
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาเกี่ยวกับการพัฒนาชุมชนเมือง โดยผ่านการส่งเสริมสวัสดิการชุมชนและการเสริมสร้างชุมชนเข้มแข็ง การศึกษาใช้วิธีการเชิงคุณภาพ ผลการศึกษาพบว่า สวัสดิการชุมชนเมืองที่ควรได้รับการส่งเสริมมีลักษณะสำคัญคือ เป็นสวัสดิการเชิงกลุ่ม เน้นการพัฒนาอาชีพ ส่งเสริมการออมทรัพย์เพื่อความมั่นคงในการดำรงชีพระยะยาว และตอบสนองต่อสมาชิกทุกกลุ่ม ส่วนลักษณะสำคัญของชุมชนเข้มแข็ง ประกอบด้วยความเข้มแข็งด้านเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม และอำนาจการต่อรอง นอกจากนี้ยังพบว่าสวัสดิการชุมชนและการสร้างชุมชนเข้มแข็งมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน โดยมีตัวแปรอื่นๆ อีก 3 ตัวที่ส่งผลต่อการการจัดสวัสดิการชุมชน ได้แก่ ภาวะผู้นำเชิงการเปลี่ยนแปลง การมีส่วนร่วมของชาวบ้าน และการสนับสนุนจากภาคีเครือข่าย
Article Details
ทุกบทความที่ตีพิมพ์ในวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ร่มพฤกษ์เป็นทัศนะและข้อคิดเห็นของผู้เขียนมิใช่ทัศนะของมหาวิทยาลัยเกริกหรือกองบรรณาธิการ การนำบทความส่วนใดส่วนหนึ่งหรือทั้งหมดไปพิมพ์เผยแพร่ต้องอ้างอิงที่มาให้ชัดเจน
เอกสารอ้างอิง
จินตนา กาศมณี. (2557.) การจัดสวัสดิการชุมชนโดยภาคประชาชนในกรุงเทพมหานคร : กรณีศึกษา เครือข่ายกองทุนสวัสดิการชุมชน เขตคันนายาว. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกริก, กรุงเทพฯ.
ทิตยา พึ่งสุจริต. (2556.) การติดตามผลการดำเนินงานโครงการแบ่งปันที่ดินของสำนักงานทรัพย์สินส่วนพระมหากษัตริย์ : กรณีศึกษาโครงการพลับพลา เขตวังทองหลาง กรุงเทพมหานคร. คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
นภาภรณ์ หะวานนท์ เพ็ญสิริ จีระเดชากุล และ สุรวุฒิ ปัดไธสง. (2550.) ทฤษฎีฐานรากในเรื่อง ความเข้มแข็งของชุมชน. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.)
บัวพันธ์ พรหมพักพิง และคณะ. (2550.) การพัฒนารูปแบบการบูรณาการเครือข่ายกองทุนสวัสดิการชุมชนในระดับอำเภอ อำเภอน้ำพอง จังหวัดขอนแก่น. สำนักงานส่งเสริมและสนับสนุนวิชาการ 6 จังหวัดขอนแก่น, ขอนแก่น.
ประคอง สุคนธจิตต์ และคณะ. (2556.) แนวทางการบริหารจัดการสวัสดิการเครือข่ายองค์กรชุมชนเขตบางเขน. รายงานผลการวิจัย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัยและมหาวิทยาลัยเกริก, กรุงเทพฯ.
เพ็ญสิริ จีระเดชากุล. (2550.) อุบัติการณ์ความเข้มแข็งของชุมชนในสังคมไทย. ทฤษฎีฐานรากในเรื่องความเข้มแข็งของชุมชน, สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.), 59.
สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน. (2552.) คู่มือการดำเนินการโครงการสนับสนุนการจัดสวัสดิการชุมชน. กรุงเทพฯ : สถาบันพัฒนาองค์กรชุมชน (องค์การมหาชน).
สุภากร เอี่ยมเสือ. (2553.) การพัฒนารูปแบบการจัดการสวัสดิการชุมชนโดยการมีส่วนร่วมของประชาชน ตำบลหนองโน อำเภอเมือง จังหวัดมหาสารคาม. วิทยาการเมืองการปกครอง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, มหาสารคาม.
สำเริง เสกขุนทด. (2553.) สวัสดิการชุมชน เครื่องมือสร้างความเข้มแข็งให้การชุมชนท้องถิ่น: กรณีศึกษาตำบลหนองแวงโสกพระ จังหวัดขอนแก่น. พัฒนาสังคม มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
องค์กรพัฒนาเอกชนภาคอีสาน. การจัดสวัสดิการชุมชน.(17 ธันวาคม 2555) สืบค้นจาก http://www.esanvoice.net/esandata/index.php?option=com_content&view=article&id=9:2011-06-18-16-37-54&catid=17:2011-05-01-14-16-07&Itemid=19.
Achua, C. F. & R. N. Lussier. (2013.) Effective Leadership. South-Western : Cengage Learning.
Creighton. (2005.) The Public Participation Handbook: Making Better Decision Through Citizen Involvement. San Francisco : Jossey-Bass.
Dempsey, N. et al. (2011.) The Social Dimension of Sustainable Development : Defining Urban Social Sustainability. Sustainable Development, 19 (289-300).
Griggs, D. et al. (2013.) Policy : Sustainable Development Goals for People and Planet. Nature, 495 (305-307).
Pestoff, V. & T. Brandsen. (2010.) Public Governance and the Third Sector : Opportunities for Co-production and Innovation?. London : Routledge.
Portes, A. (1998.) Social Capital : Its Origin and Applications in Modern Sociology. Annual Review of Sociology, 24 (1-24).