THE EFFICIENCY OF LOCAL REVENUE GENERATION THROUGH THE USE OF ALRO AREAS: A CASE STUDY OF BAN KHO SUBDISTRICT MUNICIPALITY, MUEANG DISTRICT, KHON KAEN PROVINCE
Main Article Content
Abstract
The current study aimed to explore the current use of Agricultural Land Reform (ALRO land for economic activities and to propose guidelines for revenue development of Ban Kho Subdistrict Municipality, Mueang District, Khon Kaen Province, through the use of ALRO land. The authors employed a case study design and collected data via in-depth interviews of 20 key informants. Including famers who owned ALRO lands, local administrators, and local officials who were purposefully selected. Data were also collected from land-use databases and fieldwork. We found that local residents use the ALRO land for rice farming which is an economic activity that does not generate substantial tax revenues for the municipality. In order to generate more tax revenues, the municipality should adopt the following five strategic guidelines: 1); promotion of poultry farming; 2) promotion of dairy cattle farming; 3) promotion of inward investment in agricultural industries; 4) review and update local tax revenues and ALRO land use information; and 5) development of revenue collection personnel.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
References
[2] ชูชิต ชายทวิป. (2561). การบริหารการคลังท้องถิ่นระดับเทศบาลในเขตเมืองและเขตภูมิภาค. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 7(1), 58.
[3] นฤพงศ์ สันทราย. (2558). พลวัตนอกกรอบกฎหมายที่หยุดนิ่ง: กรณีพื้นที่โดยรอบมหาวิทยาลัยพะเยา. วารสารนิติสังคมศาสตร์, 8(2/2558), 190.
[4] ปิยากร หวังมหาพร. (2557). รายได้องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นไทยกับการบริการโครงการด้านสังคม : อิสระของท้องถิ่นหรือตัวแทนรัฐ. วารสารช่อพระยอม, 25(1), 97 – 101.
[5] มาศรี เงินเย็น. (2560). การกำหนดนโยบายสาธารณะระดับท้องถิ่นเพื่อแก้ไขปัญหาการใช้ที่ดินผิดประเภท: กรณีศึกษา“พะเยาโมเดล”ตำบลแม่กา อำเภอเมือง จังหวัดพะเยา. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์, 8(2), 14 – 18.
[6] วาสนา ขอนทอง, ปาจรีย์ ผลประเสริฐ, และสิทธิเดช วงศ์ปรัชญา. (2553). แนวทางการพัฒนาประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในจังหวัดกำแพงเพชร. สักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร, 16(1), 137-139.
[7] ศิริขวัญ โสดา. (2562). การกำกับดูแลองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นรูแบบทั่วไป กรณีศึกษาการกู้ยืมเงิน. วารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล, 5(1), 12 – 13.
[8] สกนธ์ วรัญญวัฒนา. (2553). วิถีใหม่การพัฒนารายได้ท้องถิ่นไทย. สถาบันพระปกเกล้า.
[9] สุขแก้ว คาสอน และสวนีย์ เสริมสุข. (2560). กลยุทธ์การพัฒนาภูมิปัญญาท้องถิ่นให้เป็นแหล่งเรียนรู้ ตำบลพลายชุมพล อำเภอเมือง จังหวัดพิษณุโลก. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 11(1), 25 – 29.
[10] สุนิสา เกิดมี และศุภวัฒนากร วงศ์ธนวสุ. (2556). แนวทางการพัฒนารายได้ขององค์การบริหารส่วน ตำบลควนกาหลง อำเภอควนกาหลง จังหวัดสตูล. บทความวิจัย เสนอในการประชุมหาดใหญ่ ครั้งที่ 4 วันที่ 10 พฤษภาคม 2556, หน้าที่ 26.
[11] สัมพันธ์ พลภักดิ์ และวิรัช วิรัชนิภาวรรณ. (2558). การบริหารจัดการเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตเกษตรกรของสำนักงาน การปฏิรูปที่ดินเพื่อเกษตรกรรมตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษศาสตร์, 5(2), 100.
[12] อนุวัฒน์ ฮวดศิริ. (2554). การศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อประสิทธิภาพการจัดเก็บรายได้ของเทศบาลใน จังหวัดชุมพร. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, มหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี.