TOURISM FACTORS INFLUENCING TOURISTS’ REVISIT INTENTION TO NAKHON PHANOM PROVINCE
Main Article Content
Abstract
This study aims to investigate the tourism-related factors that influence tourists’ intention to revisit Nakhon Phanom Province. The sample comprised 400 tourists who traveled to Nakhon Phanom Province. A structured questionnaire was employed as the research instrument for data collection. The statistical techniques used for data analysis included percentage, frequency, mean, standard deviation, and multiple regression analysis.
The research findings revealed that the overall level of opinions regarding the tourism components of Nakhon Phanom Province was high (X ̅ = 4.09). When analyzed by individual aspects, all dimensions were found to be at a high level. The aspect with the highest mean score was accessibility, followed by facilities, accommodation, attractions, and activities, respectively. The results of the hypothesis testing indicated that the tourism components significantly influencing tourists’ intention to revisit Nakhon Phanom Province at the 0.05 level of statistical significance were attractions (β = 0.142, Sig. < 0.001), accessibility (β = 0.188, Sig. < 0.000), and accommodation (β = 0.336, Sig. < 0.000). In contrast, activities (β = 0.034, Sig. > 0.479) and facilities (β = 0.006, Sig. > 0.897) did not significantly influence tourists’ intention to revisit at the 0.05 level of statistical significance. The standard error of the estimate was 0.326. Furthermore, the adjusted coefficient of determination (Adjusted R Square) was 0.41, indicating that tourism component factors could explain 41.00 percent of the variance in tourists’ intention to revisit Nakhon Phanom Province, while the remaining 59.00 percent was attributable to other factors beyond those examined in this study.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
References
กรุงเทพธุรกิจ. (2568). ‘นครพนม’ โตไม่หยุด ขึ้นแท่น ‘เมืองหลักสายมู’ ร้านอาหาร-โรงแรมแน่น นักท่องเที่ยวแห่ไหว้ขอพรฉ่ำ. สืบค้นเมื่อ 10 พฤศจิกายน 2568, จาก https://www.bangkokbiznews.com/business/business/1206791
กัลยกร ซิบแข กณิการ์ ศรีนาคา พิชามญชุ์ เอื้อจิรกาล วัชราภรณ์ นิ่มพึ่ง และทัชชกร สัมมะสุต. (2568) เรื่องปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวพร้อมสัตว์เลี้ยง (Pet Tourism) ในประเทศไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 16(1), 267 – 281.
กิตติศักดิ์ กลิ่นหมื่นไวย ภูวกฤษ ปรีชาวุฒิเดช และพิชญาภรณ์ ภูมิอภินันท์. (2567). การศึกษาความสัมพันธ์ของศักยภาพองค์ประกอบการท่องเที่ยว ความพึงพอใจ และพฤติกรรมนักท่องเที่ยวในอุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ จังหวัดนครราชสีมา.วารสารรัชต์ภาคย์, 18(59), 594 – 612.
ณัฐพสิษฐ์ พิมพากรณ์ นัชชา แสวงพรรค ธนพล ถาวรศิลป์ สุพิชฌาย์ เพ็ชรสดใส นริส อุไรพันธ์ และสุภิญญา แย้มรัตน์. (2568). องค์ประกอบการท่องเที่ยว ส่วนประสมทางการตลาด และการสื่อสารการตลาดแบบบูรณากรที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ในจังหวัดอุตรดิตถ์. วารสารปัญญาลิขิต, 4(2), 1 - 18.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2566). ข้อมูลการท่องเที่ยวในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.bot.or.th/th/research-and-publications/articles-and-publications/articles/article2023dec26.html.
นฤมล มีนุ้ย ปิยะมาศ สื่อสวัสดิ์วณิชย์ ชนงกรณ์ กุณฑลาบุตร. (2568). แนวทางการส่งเสริมการกลับมาท่องเที่ยวซ้ำในประเทศไทยของนักท่องเที่ยวจีน. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 9(1), มกราคม 2568, 94 – 107.
นัชชา ทัสลิม และมณฑกานติ ชุบชูวงศ์. (2567). ภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวไทยและทัศนคติต่อประเทศไทยที่ส่งผลต่อความตั้งใจกลับมาเยือนซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวอินโดนีเซียในช่วงการระบาดใหญ่โควิด-19, วารสารวิชาการสมาคม สถาบันอุดมศึกษาเอกชนแห่งประเทศไทย (สสอท.), 30(1), 65 – 78.
นิพน เชื้อเมืองพาน และกฤติยา ทองคุ้ม. (2568). การพัฒนาศักยภาพการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชนเพื่อรองรับนักท่องเที่ยวกลุ่มไมซ์อย่างยั่งยืนในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการ มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 12(1), 40 – 58.
ประพันธ์พงษ์ ชิณพงษ์ และชวลีย์ ณ กลาง. (2565). เรื่องแนวทางการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยววัฒนธรรมรามัญกลุ่มจังหวัดลุ่มน้ำเจ้าพระยา. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏวไลยอลงกรณ์ในพระบรมราชูปถัมถ์, 16(3), 143-160.
พรทิรา ดาราจันทร์ และวรรษิดา บุญญาณเมธาพร. (2567). อิทธิพลของปัจจัยผลักดันและปัจจัยดึงดูดทางการท่องเที่ยวเชิงจิตวิญญาณต่อความพึงพอใจและการตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีน กรณีศึกษาพระพรหมเอราวัณกรุงเทพมหานคร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี, 13(1), 125 – 140.
มนัชยา เถือนนาดี. (2567). เรื่องความคาดหวังต่อการท่องเที่ยวเชิงนิเวศของประชาชนในจังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการและวิจัยมหาวิทยาลับภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 14(1), มกราคม - มีนาคม 2567, 107 – 122.
ยุทธพงษ์ กัยวรรณ์. (2543). พื้นฐานการวิจัย. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ศูนย์วิจัยกสิกรไทย. (2568). ปี 2568 รายได้ธุรกิจโรงแรมและที่พัก คาดหดตัว 4.5% จากปีก่อน ในช่วง 7 เดือนแรกของปี 2568 เครื่องชี้ธุรกิจโรงแรมและที่พักสะท้อนภาพที่ปรับตัวลดลง. สืบค้นเมื่อ 15 กันยายน 2568, จาก https://www.kasikornresearch.com/th/analysis/k-social-media/Pages/Hotel-CIS3598-FB-02-09-25.aspx.
สารภี ธิติภาทร และวัชรากร มยุรี (2567) เรื่องปัจจัยที่ส่งผลต่อความตั้งใจกลับมาท่องเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวในเกาะพะงัน จังหวัดสุราษฎร์ธานี. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี, 18(2), 189-206.
สำนักงานจังหวัดนครพนม. (2561). ประวัติความเป็นมาของจังหวัดนครพนม. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก http://www2.nakhonphanom.go.th/frontpage.
สำนักงานนโยบายและยุทธศาสตร์การค้า. (2568). ข้อมูลแนวโน้มภาคท่องเที่ยวไทย สู่โอกาสขับเคลื่อนเศรษฐกิจในระยะยาว. สืบค้นเมื่อ 3 กรกฎาคม 2568, จาก https://www.tpso.go.th/news/2501-0000000018.
Cronbach, L.J. (1990). Essential of psychological testing. (5th ed.). New York: Harper Collins.
Dickman, C.R. (1996). Overview of the Impacts of Feral Cats on Australian Native Fauna. Australian Nature Conservation Agency, Canberra.
Weaver, D. & Laura, L. (2002). Tourism management (2nd ed.). Australia: Kyodo Printing Co (S’pore).
W.G, Cochran. (1953). Sampling Techiques. New York : John Wiley & Sons. Inc.