DIGITAL CITIZENSHIP OF PEOPLE IN MUANG DISTRICT, LAMPANG PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This study aimed to examine the level of digital citizenship among citizens and to investigate the influence of personal factors and digital citizenship components on the digital citizenship of residents in Muang District, Lampang Province. Data were collected through a questionnaire administered to a sample of 400 citizens residing in Muang District, Lampang Province. Descriptive statistics, including frequency, percentage, mean, and standard deviation, were employed for data analysis. Inferential statistics consisted of t-tests, one-way analysis of variance (ANOVA), and multiple regression analysis for hypothesis testing.
The findings revealed that the overall level of digital citizenship components was high. These components, ranked in descending order, included digital safety, digital communication, digital creativity and ethics, responsibility to oneself and society, and access to and understanding of digital technology. Similarly, the overall characteristics of digital citizenship were also found to be at a high level, comprising digital ethics, protection of identity and personal data, digital media engagement, and digital skills and competencies, respectively. The hypothesis testing results indicated that personal factors significantly influenced the digital citizenship of citizens in Mueang District, Lampang Province. Furthermore, multiple regression analysis demonstrated that the component of responsibility to oneself and society (β = .374, 𝑝 < .001) exerted the strongest influence on digital citizenship at the .01 level of statistical significance.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการวิทยาลัยสันตพล ถือว่าเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยหรือรับผิดชอบใดๆ
References
กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม. (2568). DIGITAL CITIZENSHIP พลเมืองดิจิทัล. สืบค้นเมื่อวันที่18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.mdes.go.th/service/detail/9042-tm_source=chatgpt.com
กระทรวงเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร. (2568). (ร่าง) แผนพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมระยะ 20 ปี พ.ศ. 2560 – 2579. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://wise.co.th/wise/References/Digital_Economy/Digital_Master_Plan_2560-2579.pdf
ขวัญชนก อายุยืน, อุษา งามมีศรี และสมใจ สืบเสาะ. (2567). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลในประเทศไทย. Journal of Modern Learning Development, 9(5), 406-416.
จุลนี เทียนไทย. (2563). อัตลักษณ์ วิธีคิดและชีวิต 4.0 ของชาวดิจิทัลไทย : การสังเคราะห์ผลการวิจัยสู่การใช้ประโยชน์เชิงนโยบาย. กรุงเทพฯ: สำนักงานการวิจัยแห่งชาติ.
ณรงค์ฤทธิ์ ปริสุทธิ์กุล. (2567). ความเป็นพลเมืองดิจิทัลของเจเนอเรชั่นซีในจังหวัดตรัง. Journal of Roi Kaensarn Academi, 9(10), 154-167.
มนต์รัตน์ แก้วเกิด และคณะ (2564). ความต้องการจําเป็นในการบริหารงานวิชาการของโรงเรียนมัธยมศึกษาตามแนวคิดความเป็นพลเมืองดิจิทัล. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 15(1), 66-78.
ยุพยงค์ วิงวร. (2565). การป้องกันอาชญากรรมทางเทคโนโลยีในชุมชนสู่การพัฒนาเป็นพลเมืองดิจิทัล. [ม.ป.ท. : ม.ป.พ.].
วรพจน์ วงศ์กิจรุ่งเรือง. (2561). คู่มือพลเมืองดิจิทัล. กรุงเทพฯ: สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจดิจิทัลกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม.
สาลีวรรณ จุติโชติ และทิพมาศ เศวตวรโชติ. (2564). การดำเนินชีวิตอย่างไรให้มีความสุขในยุคดิจิทัล. วารสารสังคมศาสตร์บูรณาการ. 1(3), 76-88.
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2568). แผนพัฒนาจังหวัดลำปาง พ.ศ. 2566 – 2570 ฉบับทบทวนประจำปี พ.ศ. 2568. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.lampang.go.th/strategy/2566/plan-r66-70-t68.pdf
สำนักงานจังหวัดลำปาง. (2568). ลำปาง Smart City การขับเคลื่อน “ลำปางเมืองอัจฉริยะ”. สืบค้นเมื่อวันที่ 18 มิถุนายน 2568. จาก https://www.lampang.go.th/LPsmartcity/
สุปราณี วงษ์แสงจันทร์ และประกอบ คุณารักษ์. (2564). การพัฒนาความเป็นพลเมืองดิจิทัลของนักศึกษา. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย ฉบับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, 15(2), 15-28.
สุวิมล แซ่ก่อง. (2568). พลเมืองที่ตื่นตัวกับการเป็นพลเมืองดิจิทัลในการบริการสาธารณะแนวใหม่. Journal of Administrative and Management Innovation, Rajamangala University of Technology Rattanakosin. 13(2), 241-257.
อพัชชา ช้างขวัญยืน, รุจโรจน์ แก้วอุไร, วินัย วงษ์ไทย และเอื้อมพร หลินเจริญ. (2564). การจัดการเรียนเชิงรุกเพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองดิจิทัล. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 23(3), 452-465.
อรอุมา สุพัฒนกุล และเอกราช มะลิวรรณ์. (2564). รายงานการวิจัยเรื่องการเป็นพลเมืองดิจิทัลของประชาชนในพื้นที่เทศบาลนครหาดใหญ่และเทศบาลนครสงขลา. [ม.ป.ท. : ม.ป.พ.]
อลงกรณ์ อัศวโสวรรณ, อิทธิพัทธ์ สุวทันพรกูล และอรอุมา เจริญสุข. (2566). การวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันของความเป็นพลเมืองดิจิทัลสำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8(4), 117-132.
อุทิศ บำรุงชีพ, พักตร์วิภา โพธิ์ศรี และมงคล ยังทนุรัตน์. (2566). พฤติกรรมความเป็นพลเมืองดิจิทัลพลิกผันของผู้สูงอายุในประเทศไทย. Journal of Social Sciences and Humanities Research in Asia, 29(3), 53-68.
อุษา บิ้กกิ้นส์. (2565). แนวคิดและคุณลักษณะความเป็นพลเมืองดิจิทัลที่จำเป็นเพื่อการพัฒนาทักษะความเป็นพลเมืองดิจิทัลด้านความปลอดภัยทางเทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับผู้สูงอายุของไทย. วารสารนิเทศศาสตรปริทัศน์, 26(2), 211-222.
Cronbach, L.J. 1990. Essentials of Psychological Testing. 5thed. New York: Harper Collins blisher.
Jones, L. M., and Mitchell, K. J. (2016). Defining And Measuring Youth Digital Citizenship. New Media & Society, 18(9),2063-2079.
Ribble. (1991). Digital citizenship in schools: Nine elements all students should now. Washington DC: International Society for Technology in Education.
Stevens, J. (1992). Appiled Multivariate statistics for the Social Sciences. (2nd ed.). New Jersey: Lawrence Erlbaum Associate.
Taro Yamane.(1973). Statistics: An Introductory Analysis. (3rd ed). New York: Harper and Row Publications.
Wei Qian (2025). Developing Digital Citizenship through Digital Multi-Modal Composing in College English Course. Open Journal of Social Sciences. 2025, 13(1), 466-484.
