แนวทางการพัฒนาองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัว ในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ระดับพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดี ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง องค์กรแห่งการเรียนรู้ และองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 2) ปัจจัยพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดี ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง และองค์กรแห่งการเรียนรู้ส่งผลต่อองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 และ 3) แนวทางการพัฒนาการเป็นองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 โดยใช้วิธีการวิจัยแบบผสม ตัวอย่างในการวิจัยเชิงปริมาณ คือ บุคลากรศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 จำนวน 180 คน โดยสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้น เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสอบถามที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น ซึ่งผ่านการทดสอบความตรงเชิงเนื้อหาและความเที่ยงในระดับที่ยอมรับได้ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ประกอบด้วย ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์ถดถอยพหุ ส่วนการวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ รวม 6 คน โดยการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลโดยการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัย พบว่า 1) ระดับพฤติกรรมการเป็นสมาชิกที่ดีในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง องค์กรแห่งการเรียนรู้ และองค์กรแห่งความเป็นเลิศ ในภาพรวมอยู่ในระดับมาก 2) ปัจจัยที่ส่งผลต่อองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 ประกอบด้วย องค์กรแห่งการเรียนรู้และภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลง 3) แนวทางการพัฒนาองค์กรแห่งความเป็นเลิศของศาลเยาวชนและครอบครัวในสังกัดสำนักศาลยุติธรรมประจำภาค 7 โดยมีการแบ่งปันข้อมูลและการเปิดกว้างในการติดต่อสื่อสาร การกำหนดเป้าหมายที่ชัดเจนเป็นไปในทิศทางเดียวกันมีการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง มีการบริการที่ดีแก่ผู้มาติดต่อ มีระบบและโครงสร้างที่มีประสิทธิภาพ และมีการกระจายอำนาจในการตัดสินใจให้กับบุคลากรทุกระดับ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ราตรี ศรีไพรวรรณ. (2555). การพัฒนากลยุทธ์การบริหารความเป็นเลิศของโรงเรียน มาตรฐานสากล ระดับประถมศึกษา. (ปริญญาครุศาสตรดุษฎีนิพนธ์). กรุงเทเพฯ:จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมกิต บุญยะโพธิ์. (2555). รูปแบบการบริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกสู่ความเป็นเลิศ. (วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีนิพนธ์). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
อาจารี ฉัตรมณี. (2560). ภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารสถานศึกษากับการเป็นองค์การแห่งการเรียนรู้ของโรงเรียนมาตรฐานสากล ระดับมัธยมศึกษา จังหวัดกระบี่. (สารนิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
Arar, K. & Abu Nasra, M. (2019). Leadership style, occupational perception and organizational citizenship behavior in the Arab education system in Israel. Journal of Educational Administration, 57(1), 85-100.
Bass, B. M. & Avolio, B. J. (1994). Improving organizational effectiveness through transformational leadership. Thousand Oaks: Sage.
Blanchard, K. H. (2007) Leading at a higher level: Blanchard on leadership and creating high performance organization. Englewood Cliffs, NJ: Prentice-Hall.
Blanchard, P.N., & Thacker, J. W. (2007) Bffective Training Systems, Strategies, and Practices (3 rd ed.). New Jersey: Prentice Hall.
Buytendik, F. (2006, February). Five deys to building high-performance organization. Business Performance Magazine, 6(3), 45.
Organ, D. W. (1991). Organizational behavior (4 th ed.). Homewood, IL: Richard D. Irwin.
Senge, P. M. (1990). The fifth discipline: The art and practice of the learning organization. New York: McGraw-Hill.
Taylor, C. M., Cornelius, C. J. & Colvin, K. (2014). Visionary leadership and its relationship to organizational effectiveness. Leadership & Organization Development Journal, 35(6), 566-583.
