การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยและพัฒนาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) สร้างรูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน และ 2) ทดลองใช้รูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน โดยดำเนิน การวิจัยเป็น 2 ขั้นตอน ขั้นตอนที่ 1 สร้างรูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน ประกอบด้วย 3 ขั้น ตอนย่อย คือ 1) ยกร่างรูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน และจัดทำเอกสารคู่มือประกอบการใช้รูปแบบ 2) ประเมินรูปแบบการนิเทศโดยการตรวจสอบความสอดคล้องของรูปแบบ ตามมาตรฐานการประเมินของคณะกรรมการร่วมพัฒนามาตรฐานการประเมินทางการศึกษา (Joint Committee on Standards for Educational Evaluation) ด้านการใช้ประโยชน์ ความเป็นไปได้ ความเหมาะสม และความถูกต้อง โดยใช้ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 12 ท่าน 3) แก้ไขปรับปรุงตามคำแนะนำของผู้เชี่ยวชาญ นำผลมาวิเคราะห์สรุปได้ รูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน และเอกสารคู่มือประกอบ การใช้รูปแบบ ขั้นตอนที่ 2 ทดลองใช้รูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน กับครูโรงเรียนเทพศาลาประชาสรรค์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 42 ทุกคน จำนวน 50 คนประเมินผลการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศ โดยประเมินระดับพลังการทำงานภายในตนเอง และประเมินความรู้ ความเข้าใจ การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน ก่อนและหลังการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศ ประเมินผลงานการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน และประเมินประสิทธิภาพรูปแบบการนิเทศฯ ตามมาตรฐานด้านการใช้ประโยชน์ ความเป็นไปได้ ความเหมาะสม และความถูกต้อง ผลการวิจัย 1. รูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนมีลักษณะสำคัญ 4 ขั้นตอน คือ การวางแผน (Planning) การอบรม (Training) การโค้ช (Coaching) และการสะท้อนผล (Reflection) โดยมีค่าดัชนีความสอดคล้องของรูปแบบ ตามมาตรฐาน การประเมินของ คณะกรรมการร่วมพัฒนามาตรฐานการประเมินทางการศึกษา ในภาพรวมเท่ากับ 0.94 และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ดัชนีความสอดคล้อง ด้านความเป็นไปได้ เท่ากับ 0.97 ด้านความถูกต้องเท่ากับ 0.96ด้านการใช้ประโยชน์ เท่ากับ 0.92 และด้านความเหมาะสม เท่ากับ 0.90 2. ผลการทดลองใช้รูปแบบการนิเทศแบบเสริมพลังครูนักวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน พบว่า 2.1) พลังการทำงานภายในตนเอง ของครูนักวิจัย หลังการใช้รูปแบบการนิเทศฯ สูงกว่าก่อนการใช้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 2.2) ความรู้ ความเข้าใจ การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน ของครูนักวิจัย หลังการใช้รูปแบบการนิเทศฯ สูงกว่าก่อนการใช้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ที่ระดับ 0.05 2.3) ผลงานการวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียนของครูนักวิจัยมีคุณภาพ ตั้งแต่ระดับดีถึงดีมากจำนวน 41 เรื่องจากทั้งหมด 50 เรื่อง คิดเป็นร้อยละ 82.00 2.4) รูปแบบการนิเทศฯ มีประสิทธิภาพตามมาตรฐานการประเมินของคณะกรรมการร่วมพัฒนามาตรฐานการประเมินทางการศึกษา ด้านการใช้ประโยชน์ ความเป็นไปได้ ความเหมาะสม และความถูกต้อง ในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการใช้ประโยชน์ อยู่ในระดับมากที่สุด ด้านความเป็นไปได้ อยู่ในระดับมากที่สุด และด้านความถูกต้อง อยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนด้านความเหมาะสม อยู่ในระดับมาก
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร สักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลับราชภัฏกำแพงเพชร
ข้อคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฎในวารสารเป็นวรรณกรรมของผู้เขียนโดยเฉพาะ ซึ่งมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรและบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
บัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชนาภา คำดี. (2554). รูปแบบการพัฒนาการวิจัยในชั้นเรียนของครูโรงเรียนมัธยมศึกษาในภาคตะวันออก.
วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยบูรพา.
ธัญพร ชื่นกลิ่น. (2553). การพัฒนารูปแบบการโค้ช เพื่อพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ของอาจารย์
พยาบาล ที่ส่งเสริมทักษะการคิดอย่างมีวิจารณญาณของนักศึกษาบาล ในสังกัดสถาบันพระบรม
ราชนก กระทรวงสาธารณสุข. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตร
และการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ยุพิน ยืนยง. (2553). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบหลากหลายวิธีการ เพื่อส่งเสริมสมรรถภาพการ
วิจัยในชั้นเรียนของครู เขตการศึกษา 5 อัครสังฆมณฑลกรุงเทพฯ. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎี
บัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
วัชรา เล่าเรียนดี. (2556). ศาสตร์การนิเทศการสอนและการโค้ช การพัฒนาวิชาชีพ : ทฤษฎี กลยุทธ์ สู่
การปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 12). นครปฐม : โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สมหวัง พิธิยานุวัฒน์. (2553). วิธีวิทยาการประเมิน : ศาสตร์แห่งคุณค่า. (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์
แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สงัด อุทรานันท์. (2530). การนิเทศการศึกษา หลักการ ทฤษฎี และแนวปฏิบัติ. (พิมพ์ครั้งที่ 2).
กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์มิตรสยาม.
สุวิมล ว่องวาณิช. (2554). การวิจัยปฏิบัติการในชั้นเรียน. (พิมพ์ครั้งที่ 15). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
Joint Committee on Standards for Educational Evaluation. (1994). The Program
Evaluation Standards. (2nd ed.). Thousand Oaks, California : Sage Publications.
Keeves, J.P. (1997). Models and model building. In Keeves, J.P. (ed.). Educational
research, methodology and measurement : An International Handbook.
(2nd ed.). Oxford : Pergamon Press.
Stufflebeam, D.L. and Shinkfield, A.J. (2007). Evaluation theory, model , and
applications. San Fancisco : Jossey-Bass.
