เครื่องมือการสื่อสารการตลาดที่เหมาะสมกับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดอุตรดิตถ์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ และวิเคราะห์เครื่องมือการสื่อสารการตลาดที่เหมาะสมกับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดอุตรดิตถ์เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เครื่องมือที่ใช้ได้แก่ การสัมภาษณ์เชิงลึก และการประชุมเชิงปฏิบัติการ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญแบบให้ผู้เชี่ยวชาญระบุ (Expert Choice Sampling)ประกอบด้วย นักท่องเที่ยว ผู้ประกอบการร้านขายของฝาก องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น สมาคมธุรกิจการท่องเที่ยว สมาคมการท่องเที่ยวและกีฬา ผู้ทรงคุณวุฒิด้านการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์สื่อมวลชน ประธานเครือข่ายวิสาหกิจชุมชน นักวิชาการด้านการตลาด ด้านนิเทศศาสตร์ และด้านการท่องเที่ยว โดยใช้วิธีการเลือกผู้ให้ข้อมูลแบบเจาะจงโดยเลือกสรรจากผู้ที่มีความรู้ในเรื่องแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์เป็นอย่างดี จำนวนทั้งสิ้น 20 คน ผลการประเมินประเมินศักยภาพแหล่งท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ พบว่า ด้านพื้นที่ มีแหล่งท่องเที่ยวที่สวยงาม และมีความเป็นธรรมชาติแบบที่ไม่มีการดัดแปลง ด้านความสะดวกในการเข้าถึง มีเส้นทางการเดินทางที่สะดวกโดยเฉพาะเส้นทางหลักในการเดินทาง ด้านสิ่งอำนวยความสะดวก มีการจัดสิ่งอำนวยความสะดวกให้กับนักท่องเที่ยวทั้งร้านค้าสวัสดิการ ลูกหาบ ด้านการจัดการ มีระบบการจัดการที่ดีจากเจ้าหน้าที่กรมป่าไม้ การวางแผนการท่องเที่ยว การจัดการสิ่งอำนวยความสะดวก การจัดการด้านความปลอดภัย ด้านสภาพแวดล้อมมีลักษณะทางกายภาพที่สวยงามธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ ด้านความมีชื่อเสียง มีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักกันดีในกลุ่มของนักท่องเที่ยว ด้านกิจกรรมท่องเที่ยว มีกิจกรรมร่วมกับสถาบันการศึกษาอย่างต่อเนื่องในการเข้าค่ายอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติและด้านการมีส่วนร่วมของชุมชนได้รับการส่งเสริมและสนับสนุนโดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น และชุมชนอย่างต่อเนื่อง เครื่องมือการสื่อสารการตลาดที่เหมาะสมกับการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ จังหวัดอุตรดิตถ์ ได้แก่แผนที่เที่ยวละมัยไปกับอุตรดิตถ์, สติ๊กเกอร์รูปพระยาพิชัย, สติ๊กเกอร์แผนที่ท่องเที่ยวอุตรดิตถ์,ปฏิทินการท่องเที่ยว, โซเชียลเน็ตเวิร์ค, เอส เอ็ม เอส, ป้ายกลางแจ้ง, คู่มือการท่องเที่ยวจังหวัดอุตรดิตถ์ และแสตมป์สะสมคะแนน
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสาร สักทอง : วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลับราชภัฏกำแพงเพชร
ข้อคิดเห็นใดๆ ที่ปรากฎในวารสารเป็นวรรณกรรมของผู้เขียนโดยเฉพาะ ซึ่งมหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชรและบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย
เอกสารอ้างอิง
ทบทวนเมื่อมกราคม 2556 แหล่งที่มา : http://uttaradit.mots.go.th/index.php
ปาริฉัตร สิงห์ศักดิ์ และ พัชรินทร์ เสริมการดี. (2553). การศึกษาศักยภาพและแนวทางการพัฒนา
การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ของชุมชนบ้านทุ่งมะปรัง อำเภอควนโดนและบ้านโตนปาหนัน อำเภอ
ควนกาหลง จังหวัดสตูล. สุทธิปริทัศน์.
ภาวิดา รังสี. (2550). ความร่วมมือระหว่างองค์กรภาครัฐ เอกชนและชุมชนในการจัดกิจกรรม
การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ กรณีศึกษา บ้านแม่กำปอง กิ่งอำเภอแม่ออน จังหวัดใหม่.
วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต สาขาวิชาการเมืองและการปกครอง มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สายสุนีย์ สิงหทัศน์.(2556). การท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์. ทบทวนเมื่อ มกราคม 2556: แหล่งที่มา
http://www.highightthailand.com/th/main/detail_content.html.
เสรี วงษ์มณฑา. (2540). ครบเครื่องเรื่องการสื่อสารการตลาด.กรุงเทพฯ : วิสิทธิ์พัฒนา.
Kotler, P. & Armstrong, G. (2004). Principles of Marketing. (10thed.). New Jersey: Pearson
Education.
Weitz, B. & Wensly, R. (2002). Handbook of Marketing. London : Stage.
