ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดอัตราแลกเปลี่ยนของเงินบาท เทียบกับเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกาในช่วงที่ประเทศไทยเกิดวิกฤต การระบาดของไวรัสโควิด-19

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการกำหนดอัตราแลกเปลี่ยนของเงินบาทเทียบกับเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกาในช่วงเกิดวิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด-19 โดยกลุ่มตัวอย่างการวิจัยคือข้อมูลทุติยภูมิของอัตราแลกเปลี่ยนของเงินบาทต่อเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกาและปัจจัยทางเศรษฐกิจที่เกี่ยวข้องในการประมาณแบบจำลองตามแนวคิดของแบบจำลอง Mundell Fleming ซึ่งจัดเก็บและรวบรวมข้อมูลจากฐานข้อมูลขององค์กรทางเศรษฐกิจของประเทศไทยและสหรัฐอเมริกา รวมถึงองค์การอนามัยโลก (WHO) ตั้งแต่เดือนมกราคม พ.ศ. 2563 ถึง เดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 จำนวน 47 เดือน และวิเคราะห์ผลวิจัยด้วยสมการถดถอยเชิงซ้อน (OLS)
ผลการวิจัยพบว่า การเคลื่อนไหวของอัตราแลกเปลี่ยนของค่าเงินบาทเทียบกับเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกาในช่วงเกิดวิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด-19 โดยค่าเงินบาทในช่วงการเกิดการระบาดของไวรัสโควิด-19 จะแข็งค่าขึ้นจากการเพิ่มขึ้นของเงินทุนสำรองระหว่างประเทศ และจะเสื่อมค่าลงจากการที่ประเทศไทยก่อหนี้สาธารณะ การเพิ่มขึ้นของส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ยของประเทศไทยและประเทศสหรัฐอเมริกา การเพิ่มขึ้นของอัตราการตายของผู้ป่วยจากไวรัสโควิด-19 ในประเทศไทย และเปลี่ยนแปลงไปตามค่าเงินในช่วงเวลาอดีต 1 ช่วงเวลา โดยตัวแปรอิสระทั้งหมดในแบบจำลองสามารถอธิบายอัตราแลกเปลี่ยนของเงินบาทเทียบกับเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกาในช่วงที่ประเทศไทยเกิดวิกฤตการระบาดของไวรัสโควิด-19 ได้ประมาณร้อยละ 95 (R2 = 0.95, p < 0.01) ดังนั้นในการรักษาเสถียรภาพของค่าเงินบาทผู้มีอำนาจในการดำเนินนโยบายจึงต้องคำนึงถึงการเปลี่ยนแปลงของปัจจัยทางเศรษฐกิจของไทยและสหรัฐฯ ไปพร้อมกัน รวมถึงการบริหารความเสี่ยงวิกฤตในทุกๆ มิติ โดยเฉพาะวิกฤตด้านสาธารณสุขที่ส่งผลต่อเนื่องไปสู่วิกฤตเศรษฐกิจที่รุนแรงเหมือนการการระบาดของไวรัสโควิด-19