การศึกษาปัจจัยด้านความฉลาดรู้ทางเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานด้านการบริหารจัดการงานพลาธิการ เพื่อส่งเสริมการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นหน่วยงานทันสมัยของข้าราชการกรมพลาธิการทหารเรือ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาระดับความฉลาดรู้ทางเทคโนโลยี และความฉลาดรู้ ด้านปัญญาประดิษฐ์ของข้าราชการกรมพลาธิการทหารเรือ ศึกษาระดับประสิทธิภาพการปฏิบัติงาน
ด้านการบริหารจัดการงานพลาธิการ และ วิเคราะห์อิทธิพลของความฉลาดรู้ทางเทคโนโลยีและความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์ที่มีต่อประสิทธิภาพการปฏิบัติงานด้านการบริหารจัดการงานพลาธิการ เพื่อสนับสนุนการพัฒนาองค์กรสู่ความเป็นหน่วยงานสมัยใหม่ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ข้าราชการประจำในกรมพลาธิการทหารเรือ กองทัพเรือ จำนวน 400 คน โดยการสุ่มตัวอย่างแบบสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยคือ แบบสอบถาม การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ สถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ
ผลการวิจัยพบว่า ความฉลาดรู้ทางเทคโนโลยีและความฉลาดรู้ด้านปัญญาประดิษฐ์สามารถร่วมกันอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิภาพการปฏิบัติงานด้านการบริหารจัดการงานพลาธิการได้ร้อยละ 56.60 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่า การพัฒนาความฉลาดรู้ทางเทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ของบุคลากรเป็นปัจจัยสำคัญในการยกระดับประสิทธิภาพการบริหารจัดการงานพลาธิการ และเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนองค์กรภาครัฐด้านความมั่นคงให้สามารถปรับตัวและตอบสนองต่อการเปลี่ยนแปลงทางเทคโนโลยีในยุคดิจิทัลได้อย่างมีประสิทธิภาพ อีกทั้งยังส่งเสริมความไว้วางใจจากสาธารณชน และความเป็นอยู่ที่ดีของสังคม ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญในการยกระดับคุณภาพชีวิตในยุคดิจิทัลอีกด้วย
ข้อเสนอแนะจากการวิจัย พบว่า ควรกำหนดมาตรฐานและแนวทางปฏิบัติด้านจริยธรรมในการใช้เทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์ จัดทำนโยบายและคู่มือแนวทางการใช้เทคโนโลยีและปัญญาประดิษฐ์อย่างถูกต้อง โปร่งใส และมีจริยธรรม เพื่อให้บุคลากรทุกระดับมีความเข้าใจร่วมกัน และป้องกันการใช้เทคโนโลยีในทางที่อาจก่อให้เกิดความเสียหายต่อองค์กร
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
- บทความหรือข้อคิดเห็นใดๆ ในวารสารคุณภาพชีวิตกับกฎหมายเป็
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์
เอกสารอ้างอิง
กรมพลาธิการทหารเรือ. (2567). แผนปฏิบัติราชการ กรมพลาธิการทหารเรือ. กรุงเทพฯ :
กรมพลาธิการทหารเรือ.
กำเพลิง พันธุ์ดี และคณะ. (2567). กลยุทธ์การพัฒนาครูด้านความฉลาดทางดิจิทัล สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานครราชสีมา. วารสารสมาคมพัฒนาวิชาชีพการบริหารการศึกษา, 6(1), 190-204.
สันต์ เกิดสวัสดิ์. (2567). ปัจจัยสนับสนุนที่มีผลต่อประสิทธิผลในการปฏิบัติงานของเจ้าหน้าที่ในองค์กร ภาครัฐและภาคเอกชนในยุคปัญญาประดิษฐ์. วารสารสหวิทยาการวิจัยและนวัตกรรมการศึกษา. 3(2), 31-50.
วรลักษณ์ วงศ์โดยหวัง ศิริเจริญ. (2568). ความท้าทายด้านจริยธรรมในการใช้เทคโนโลยี AI เพื่อสนับสนุนงานวิจัย. วารสารวิชาการไอซีทีศิลปากร. 1(1), 64-70.
วัชราภรณ์ จันทนุกุล. (2568). การบริหารภาครัฐดิจิทัล : โมเดลฉากทัศน์สำหรับการเปลี่ยนผ่านสู่อนาคต. Journal for Developing the Social and Community, 12(1), 113-132.
ศศิวิมล ม่วงกล่ำ. (2562). การวิเคราะห์องค์ประกอบด้านความสามารถทางดิจิทัลของครูและบุคลากรทางการศึกษา จังหวัดสระบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
Armstrong M., Taylor S. (2020). Armstrong’s Handbook of Human Resource Management Practice. London: Kogan Page Publishers.
Arxiv. (2021). Hybrid intelligence: Combining human and artificial intelligence. Retrieved from
https://arxiv.org/abs/2105.00691
Boshoff C., Arnolds C. (1995). Some antecedents of employee commitment and their influence on job performance. South African Journal of Business Management, 26(4), 68.
Long D., Magerko B. (2020). What Is AI Literacy? Competencies and Design Considerations. In Proceedings of the 2020 CHI Conference on Human Factors in Computing Systems, 1-16. Association for Computing Machinery. Retrieved from https://doi.org/10.1145/3313831.3376727.
Ng W. (2012). Can we teach digital natives digital literacy?. Computers & Education, 59(3), 1065-1078. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2012.04.016.
Peterson E, Plowman G. (1989). Business organization and management. Illinois: Irwin.
