บทวิเคราะห์หลักเกณฑ์การพิจารณาสถานะทางดินแดน“ดินแดนแห่งสันติ”(ดารุลอิสลาม) และ“ดินแดนแห่งศัตรู”(ดารุลหัรบ์) และสถานะในบริบทของประเทศไทย

บทคัดย่อ

แนวคิดเรื่องการแบ่งดินแดนออกเป็น“ดินแดนแห่งสันติ”(ดารุลอิสลาม) และ“ดินแดนแห่งศัตรู” (ดารุลหัรบ์) เป็นหนึ่งในแนวคิดสำคัญทางกฎหมายอิสลาม โดยเฉพาะในหมวดกฎหมายระหว่างประเทศ ซึ่งมีผลกระทบต่อความเข้าใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างมุสลิมกับอาณาจักรหรือรัฐที่มิใช่อิสลาม แนวคิดนี้ได้รับการตีความโดยนักนิติศาสตร์อิสลามทั้งแต่ในยุคอดีตในรูปแบบที่แตกต่างกัน ขึ้นอยู่กับบริบททางประวัติศาสตร์ การเมือง และสังคม

          บทความนี้มุ่งวิเคราะห์หลักเกณฑ์ที่นักนิติศาสตร์อิสลามใช้ในการจำแนกสถานะของดินแดนว่าเป็น“ดารุลอิสลาม”และ“ดารุลหัรบ์” โดยเน้นศึกษาผ่านงานเขียนและทัศนะที่มีอิทธิพลในวงการนิติศาสตร์อิสลาม ทั้งในอดีตและยุคปัจจุบัน นอกจากนี้บทความยังพิจารณาและวิเคราะห์สถานะของประเทศไทยในแง่มุมของแนวคิดนี้ เพื่อสะท้อนความเหมาะสมและความเป็นไปได้ในการประยุกต์ใช้ในบริบทร่วมสมัยที่มีความหลากหลายทางวัฒนธรรมและศาสนา “ดินแดนแห่งสันติ”(ดารุลอิสลาม) และ“ดินแดนแห่งศัตรู” (ดารุลหัรบ์) ในบริบทของสังคมปัจจุบันอาจจะถูกกำหนดขึ้นโดยผู้ปกครองรัฐหรือประเทศใดประเทศหนึ่งในกรณีที่เกิดข้อพิพาทระหว่างกัน หรือการที่จะระบุว่าประเทศหนึ่งประเทศใดเป็นภัยคุกคามหรือเป็นดินแดนแห่งศัตรูนั้น อาจจะเนื่องด้วยการถูกประเทศนั้นกดขี่หรือมีท่าทีที่จะเข้ามารุกรานประเทศมุสลิมหรือเป็นภัยคุกคามต่อสันติภาพและการดำรงอยู่ของศาสนาอิสลาม ถ้าไม่ปรากฏเงื่อนไขดังกล่าวนั้นก็ถือว่าดินแดนแห่งนั้นเป็นดินแดนแห่งสันติ“ดารุลอิสลาม”