พัฒนา พัฒนาทักษะการออกแบบหน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลามเพื่อ เสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยฉบับนี้มุ่งศึกษาการพัฒนาและออกแบบหน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลาม เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะและอัตลักษณ์ผู้เรียนมุสลิมตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ (แนวทางสายกลาง) ผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ (PLC) มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาทักษะการออกแบบและการจัดการเรียนรู้หน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลาม เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ และ 2) เพื่อออกแบบหน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลามเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ที่ช่วยส่งเสริมให้ผู้เรียนมีสมรรถนะครบด้านทั้งความรู้ ทักษะ และคุณธรรม สะท้อนอัตลักษณ์มุสลิมและแนวทางวะสะฎียะฮ์ได้อย่างชัดเจน กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ คือ ครูผู้สอนรายวิชาภาษาอังกฤษจากโรงเรียนในจังหวัดปัตตานี จำนวน 10 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ประกอบด้วย แบบสำรวจ แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม แบบวิพากษ์หน่วยการเรียนรู้และแผนการสอน แบบประเมินความพึงพอใจ แบบบันทึกการสะท้อนผลของครู แบบประเมินการนิเทศการสอน และแบบบันทึกข้อเสนอแนะจากชุมชนวิชาชีพ รวบรวมและวิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า ผู้เข้ารับการอบรมได้มีการพัฒนาทักษะการออกแบบและการจัดการเรียนรู้หน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลาม ในการเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ และสามารถออกแบบหน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลามเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ ที่ช่วยส่งเสริมให้ผู้เรียนมีสมรรถนะครบด้านทั้งความรู้ ทักษะ และคุณธรรม สะท้อนอัตลักษณ์มุสลิมและแนวทางวะสะฎียะฮ์ได้อย่างชัดเจน โดยเมื่อประเมินค่าคะแนนเฉลี่ยความพึงพอใจของผู้เข้ารับการอบรมในการพัฒนาหน่วยการเรียนรู้รายวิชาภาษาอังกฤษบูรณาการณ์อิสลาม เพื่อเสริมร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวทางวะสะฏียะฮ์ (แนวทางสายกลาง)ผ่านกระบวนการชุมชนแห่งการเรียนรู้วิชาชีพในพื้นที่จังหวัดปัตตานี ได้ค่าเฉลี่ย 4.72 อยู่ในเกณฑ์ของระดับความพึงพอใจในระดับที่ดีมาก สามารถแก้ปัญหาครู ร้อยละ 40 ที่ขาดทักษะการออกแบบความเข้าใจในการบูรณาการเนื้อหาภาษาอังกฤษกับหลักการอิสลามตามแนวทางวะสะฎียะฮ์ได้อย่างดีเยี่ยม และผลการออกแบบหน่วยการเรียนรู้ ได้ชุดหน่วยการเรียนรู้จำนวน 5 หน่วย 15 หัวข้อเนื้อหา ที่เน้นการจัดการเรียนรู้ฐานสมรรถนะและ Active Learning ได้รับการประเมินความเหมาะสมจากผู้ทรงคุณวุฒิในระดับมากที่สุด (ค่าเฉลี่ย 4.80)
คำสำคัญ: การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้, ภาษาอังกฤษบูรณาการอิสลาม, สมรรถนะผู้เรียน, แนวทางวะสะฎียะฮ์, ชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ประกาศลิขสิทธิ์จะปรากฏในเกี่ยวกับวารสาร ควรอธิบายสำหรับผู้อ่านและผู้เขียนว่าเจ้าของลิขสิทธิ์เป็นผู้เขียนวารสารหรือบุคคลที่สาม ควรรวมถึงข้อตกลงการอนุญาตเพิ่มเติม (เช่นใบอนุญาตครีเอทีฟคอมมอนส์) ที่ให้สิทธิ์แก่ผู้อ่าน (ดูตัวอย่าง) และควรให้วิธีการรักษาความปลอดภัยหากจำเป็นสำหรับการใช้เนื้อหาของวารสาร
เอกสารอ้างอิง
Al-Attas, S. M. N. (1991). The concept of education in Islam: A framework for an Islamic philosophy of education. International Institute of Islamic Thought and Civilization (ISTAC).
Al-Qaradawi, Y. (2010). Fiqh al-wasatiyyah al-Islamiyyah wa al-tajdid. Dar al-Shuruq.
DuFour, R. (2004). What is a professional learning community? Educational Leadership, 61(8), 6–11.
Hord, S. M. (1997). Professional learning communities: Communities of continuous inquiry and improvement. Southwest Educational Development Laboratory.
Ibn Taymiyyah. (1995). Majmu‘ al-fatawa (Vol. 3). King Fahd Complex for the Printing of the Holy Qur’an.
Mulder, M. (2014). Conceptions of professional competence. Springer.
Nurhayati, S. (2020). Islamic values integration in English language teaching: A case study in Indonesian Islamic schools. Journal of Islamic Education Studies, 8(2), 112–128.
Rahman, F. (1982). Islam and modernity: Transformation of an intellectual tradition. University of Chicago Press.
Rahman, A., & Yusuf, M. (2021). Competency-based learning in Islamic education: Integrating knowledge, skills, and values. International Journal of Islamic Education, 5(1), 45–60.
Richards, J. C. (2006). Communicative language teaching today. Cambridge University Press.
Taba, H. (1962). Curriculum development: Theory and practice. Brace & World.
จารุวรรณ ปานทอง. (2566). การสร้างเครือข่ายชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพเพื่อพัฒนาครูภาษาอังกฤษในพื้นที่ชายแดนใต้. วารสารศึกษาศาสตร์, 17(2), 88–104.
ซอลีฮะห์ หะยีสะมะแอ. (2556). การศึกษาอิสลามและการบูรณาการศาสตร์ในศาสนาอิสลาม. มหาวิทยาลัยฟาฏอนี.
นูรฮูดา ดอเลาะ. (2565). การพัฒนาศักยภาพครูในการออกแบบหน่วยการเรียนรู้แบบบูรณาการผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วารสารครุศาสตร์อิสลาม, 9(1), 55–72.
นูรอัยดา อาแว. (2563). การพัฒนาครูผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพในโรงเรียนเอกชนอิสลาม. วารสารศึกษาศาสตร์, 11(1), 77–91.
ฟารีดะห์ มะยูโซะ. (2566). การบูรณาการคุณค่าอิสลามในรายวิชาภาษาอังกฤษระดับประถมศึกษาโดยใช้การออกแบบหน่วยการเรียนรู้เชิงสมรรถนะ. วารสารอิสลามศึกษาและการศึกษา, 14(1), 33–49.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. มูลนิธิสดศรีสฤษดิ์วงศ์.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2563). กระทรวงศึกษาธิการ.
สุภาภรณ์ มณีรัตน์. (2562). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเพื่อเสริมสร้างสมรรถนะผู้เรียนตามแนวคิดการเรียนรู้แบบบูรณาการ. วารสารวิชาการศึกษา, 13(2), 91–108.
อานนท์ ดังโคกสูง. (2565). แนวคิดวะสะฏียะฮ์กับการศึกษาอิสลาม. วารสารอิสลามศึกษา, 14(2), 45–58.
อาอีเสาะ บินมามะ. (2564). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้บูรณาการอิสลามในรายวิชาภาษาไทยระดับมัธยมศึกษา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 12(3), 66–84.
อับดุลฮากิม ดอเลาะ. (2562). การพัฒนาสมรรถนะครูผ่านชุมชนแห่งการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. วารสารวิจัยทางการศึกษา, 10(2), 23–39.
ฮาลีเมาะ สาและ. (2561). การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษเชิงบูรณาการในโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม. วารสารศึกษาศาสตร์อิสลาม, 8(1), 14–29
