The Allusion to Literature in Southern Rituals: Communication Strategies and Significance to the Nora Ritual Texts
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
กาญจนา แก้วเทพ และ สมสุข หินวิมาน. (2553). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎี เศรษฐศาสตร์การเมืองกับ สื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
ฉันทัส ทองช่วย. (2522). รามเกียรติ์กับวรรณกรรมในท้องถิ่นภาคใต้. (รายงานการวิจัย). สงขลา:
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.
ชำนาญ รอดเหตุภัย. (2522). รามเกียรติ์ปริทัศน์. กรุงเทพฯ: กรุงสยามการพิมพ์.
ณัฐพงศ บัวคง ประจักษ สายแสง. (2562). การเชื่อมโยงกับเบื้องบนในพิธีกรรมเหยียบเสน. วารสาร
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี. 11(1), 165-190.
ณัฐวรรณ ชั่งใจ. (2566). วรรณกรรมการแสดง. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2553). ด้วยแสงแห่งวรรณคดีเปรียบเทียบ วรรณคดีเปรียบเทียบ: กระบวนทัศน์และวิธีการ. กรุงเทพฯ : ศูนย์วรรณคดีศึกษา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญะ บุญเกษม, ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์ และสุขสันติ แวงวรรณ. (2566). อัตลักษณ์การรำโนราคล้องหงส์ของ
โนรา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 14(2), 371-383
ธานีรัตน์ จัตุทะศรี. (2566). วรรณคดีพระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 2. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพพร ประชากุล. (2552). ยอกอักษร ย้อนความคิด. กรุงเทพฯ: อ่าน, 2552.
พรเทพ โตชยางกูร. (2561). การอ้างถึงวรรณคดี นิทานไทยในนิราศสมัยใหม่: การสืบสานและการสร้างสรรค์.
วารสารสหศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 18(2), 88-111.
พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2565). การประกอบสร้างภาพลักษณ์ “ชุมชนภาคใต้” จากวรรณกรรมประวัติศาสตร์
ชุดประวัติพัทลุง-ตรัง (ตอนต้น). (รายงานการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
พิทยา บุษรารัตน์. 2539. ตำนานโนรา: ความสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมบริเวณ ลุ่มทะเลสาบสงขลา.
(รายงานผลการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ไพโรจน์ ทองคำสุก. (2561). วรรณกรรมรามเกียรติ์พระราชนิพนธ์พระเจ้ากรุงธนบุรีสู่นาฏกรรม. วารสาร มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. 12(2), 147-172.
มนตรี มีเนียม. (2560). วรรณกรรมการแสดง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2553). อิทธิพลวรรณกรรมต่างประเทศที่มีต่อวรรณกรรมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 10).
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วันพระ สืบสกุลจินดา. (2566). เจาะลึกโขนละคร วังพระเจ้านครศรีธรรมราช จากกรุงธนบุรีถึงรัตนโกสินทร์. สืบค้นเมื่อวันที่ 6 มกราคม 2568. จาก https://www.silpa- mag.com/history/article_12725. วิไลลักษณ์ เล็กศิริรัตน์. (2548). “ศาสตราฉบับตำบลเขารูปช้าง.” วรรณกรรมทักษิณ วรรณกรรมคัดสรร
เล่ม 2. กรุงเทพฯ: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ศิราพร ณ ถลาง. (2557). ทฤษฎีคติชนวิทยา วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 3).
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โศภิษว์ฐา มัธยมจันทร์, สุขสันติ แวงวรรณ และอัควิทย์ เรืองรอง. (2566). บทบาทพระเอกละครนอกเรื่องไกรทอง
ของ ปกรณ์ พรพิสุทธิ์. วารสารทีทัศน์วัฒนธรรม สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏ
บ้านสมเด็จเจ้าพระยา. 25-46.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2532). “ร้องรำทำเพลง: ดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม”. ศิลปวัฒนธรรม ฉบับพิเศษ.
(มีนาคม 2532). 151-152.
สุธิวงศ์ พงษ์ไพบูลย์. (2549). สิ่งสำแดงถึงความเป็นท้องถิ่นของวรรณกรรม: กรณีวรรณกรรม
ท้องถิ่นภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ. 1(1), 1-25.
เสาวลักษณ์ อนันตศานต์. (2522). วรรณกรรมรัชกาลที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาไทยและ
ภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อุดม หนูทอง. (2525). วรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ประเภทนิทานประโลมโลก. (รายงานการวิจัย). สงขลา:
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.
__________. (2543). วรรณกรรมภาคใต้: ความสัมพันธ์กับวรรณกรรมท้องถิ่นอื่น. วรรณกรรมท้องถิ่นพินิจ.
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The Copyright Notice will appear in About the Journal. It should describe for readers and authors whether the copyright holder is the author, journal, or a third party. It should include additional licensing agreements (e.g. Creative Commons licenses) that grant rights to readers (see examples), and it should provide the means for securing permissions, if necessary, for the use of the journal's content.
References
กาญจนา แก้วเทพ และ สมสุข หินวิมาน. (2553). สายธารแห่งนักคิดทฤษฎี เศรษฐศาสตร์การเมืองกับ สื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
ฉันทัส ทองช่วย. (2522). รามเกียรติ์กับวรรณกรรมในท้องถิ่นภาคใต้. (รายงานการวิจัย). สงขลา:
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.
ชำนาญ รอดเหตุภัย. (2522). รามเกียรติ์ปริทัศน์. กรุงเทพฯ: กรุงสยามการพิมพ์.
ณัฐพงศ บัวคง ประจักษ สายแสง. (2562). การเชื่อมโยงกับเบื้องบนในพิธีกรรมเหยียบเสน. วารสาร
มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี. 11(1), 165-190.
ณัฐวรรณ ชั่งใจ. (2566). วรรณกรรมการแสดง. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2553). ด้วยแสงแห่งวรรณคดีเปรียบเทียบ วรรณคดีเปรียบเทียบ: กระบวนทัศน์และวิธีการ. กรุงเทพฯ : ศูนย์วรรณคดีศึกษา คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธัญญะ บุญเกษม, ศุภชัย จันทร์สุวรรณ์ และสุขสันติ แวงวรรณ. (2566). อัตลักษณ์การรำโนราคล้องหงส์ของ
โนรา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี. 14(2), 371-383
ธานีรัตน์ จัตุทะศรี. (2566). วรรณคดีพระราชนิพนธ์รัชกาลที่ 2. กรุงเทพมหานคร: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพพร ประชากุล. (2552). ยอกอักษร ย้อนความคิด. กรุงเทพฯ: อ่าน, 2552.
พรเทพ โตชยางกูร. (2561). การอ้างถึงวรรณคดี นิทานไทยในนิราศสมัยใหม่: การสืบสานและการสร้างสรรค์.
วารสารสหศาสตร์ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. 18(2), 88-111.
พัชลินจ์ จีนนุ่น. (2565). การประกอบสร้างภาพลักษณ์ “ชุมชนภาคใต้” จากวรรณกรรมประวัติศาสตร์
ชุดประวัติพัทลุง-ตรัง (ตอนต้น). (รายงานการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
พิทยา บุษรารัตน์. 2539. ตำนานโนรา: ความสัมพันธ์ทางสังคมและวัฒนธรรมบริเวณ ลุ่มทะเลสาบสงขลา.
(รายงานผลการวิจัย). สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
ไพโรจน์ ทองคำสุก. (2561). วรรณกรรมรามเกียรติ์พระราชนิพนธ์พระเจ้ากรุงธนบุรีสู่นาฏกรรม. วารสาร มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา. 12(2), 147-172.
มนตรี มีเนียม. (2560). วรรณกรรมการแสดง. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2553). อิทธิพลวรรณกรรมต่างประเทศที่มีต่อวรรณกรรมไทย. (พิมพ์ครั้งที่ 10).
กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วันพระ สืบสกุลจินดา. (2566). เจาะลึกโขนละคร วังพระเจ้านครศรีธรรมราช จากกรุงธนบุรีถึงรัตนโกสินทร์. สืบค้นเมื่อวันที่ 6 มกราคม 2568. จาก https://www.silpa- mag.com/history/article_12725. วิไลลักษณ์ เล็กศิริรัตน์. (2548). “ศาสตราฉบับตำบลเขารูปช้าง.” วรรณกรรมทักษิณ วรรณกรรมคัดสรร
เล่ม 2. กรุงเทพฯ: บริษัท อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ศิราพร ณ ถลาง. (2557). ทฤษฎีคติชนวิทยา วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตำนาน-นิทานพื้นบ้าน. (พิมพ์ครั้งที่ 3).
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โศภิษว์ฐา มัธยมจันทร์, สุขสันติ แวงวรรณ และอัควิทย์ เรืองรอง. (2566). บทบาทพระเอกละครนอกเรื่องไกรทอง
ของ ปกรณ์ พรพิสุทธิ์. วารสารทีทัศน์วัฒนธรรม สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏ
บ้านสมเด็จเจ้าพระยา. 25-46.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2532). “ร้องรำทำเพลง: ดนตรีและนาฏศิลป์ชาวสยาม”. ศิลปวัฒนธรรม ฉบับพิเศษ.
(มีนาคม 2532). 151-152.
สุธิวงศ์ พงษ์ไพบูลย์. (2549). สิ่งสำแดงถึงความเป็นท้องถิ่นของวรรณกรรม: กรณีวรรณกรรม
ท้องถิ่นภาคใต้. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ. 1(1), 1-25.
เสาวลักษณ์ อนันตศานต์. (2522). วรรณกรรมรัชกาลที่ 2. กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาไทยและ
ภาษาตะวันออก คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
อุดม หนูทอง. (2525). วรรณกรรมท้องถิ่นภาคใต้ประเภทนิทานประโลมโลก. (รายงานการวิจัย). สงขลา:
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ สงขลา.
__________. (2543). วรรณกรรมภาคใต้: ความสัมพันธ์กับวรรณกรรมท้องถิ่นอื่น. วรรณกรรมท้องถิ่นพินิจ.
กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
