รูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร

Main Article Content

ภารุจีร์ กำแหง
สรายุทธ์ เศรษฐขจร
วิชาญ สาคุณ

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาสภาพการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชน ประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร 2) เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษาในกรุงเทพมหานครและ 3) เพื่อประเมินความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร โดยมีขั้นตอนการวิจัย 3 ขั้นตอน ดังนี้ ขั้นตอนที่ 1 การศึกษาสภาพการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชน ประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานครโดยใช้แบบสอบถามผู้อำนวยการโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร  จำนวน 300 คน ขั้นตอนที่ 2 การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน (Confirmatory Factor Analysis : CFA) และการสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) โดยผู้ทรงคุณวุฒิจำนวน 10 ท่าน ขั้นตอนที่ 3 การประเมินความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหาร   ความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร โดยการสอบถามผู้อำนวยการโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษาในกรุงเทพมหานคร จำนวน 33 คน ผลการวิจัยพบว่า


1. สภาพการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร พบว่า มีระดับการดำเนินงานบริหารความเสี่ยงในระดับมากทุกด้าน โดยเรียงลำดับระดับการดำเนินงานบริหารความเสี่ยงจากระดับมากไปน้อย ได้แก่ องค์ประกอบด้านโครงสร้างการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Structure) องค์ประกอบด้านกระบวนการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Process) และองค์ประกอบด้านนโยบายการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Policy) ตามลำดับ


2. รูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษาในกรุงเทพมหานครพบว่า ประกอบด้วย 3 ด้าน ได้แก่ 1) องค์ประกอบด้านนโยบายการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Policy)    2) องค์ประกอบด้านโครงสร้างการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Structure) และ3) องค์ประกอบ ด้านกระบวนการบริหารความเสี่ยง (Risk Management Process) ผลการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยันพบว่ามีความกลมกลืนกับข้อมูลเชิงประจักษ์ดี และผลการประเมินองค์ประกอบและตัวบ่งชี้ของรูปแบบโดยผู้ทรงคุณวุฒิพบว่า   มีความถูกต้อง เหมาะสม และเป็นประโยชน์


3. ความเป็นไปได้ของรูปแบบการบริหารความเสี่ยงของโรงเรียนเอกชนประเภทสามัญศึกษา ในกรุงเทพมหานคร พบว่า มีความเป็นไปได้ด้านการนำไปปฏิบัติงานจริงโดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า องค์ประกอบด้านโครงสร้างการบริหารความเสี่ยงมีระดับความเป็นไปได้ด้านการนำไปปฏิบัติงานจริงในระดับมากที่สุด รองลงมาได้แก่ องค์ประกอบด้านนโยบายการบริหารความเสี่ยง และ องค์ประกอบ ด้านกระบวนกระบวนการบริหารความเสี่ยง ซึ่งมีระดับความเป็นไปได้ด้านการนำไปปฏิบัติงานจริงในระดับมาก

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

บท
บทความวิจัย
Author Biographies

ภารุจีร์ กำแหง, มหาวิทยาลัยปทุมธานี

นักศึกษาหลักสูตรศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยปทุมธานี

สรายุทธ์ เศรษฐขจร, คณะศิลปะศาสตร์และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

ผู้ช่วยศาสตราจารย์ คณะศิลปะศาสตร์และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

วิชาญ สาคุณ, คณะศิลปะศาสตร์และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

รองศาสตราจารย์ คณะศิลปะศาสตร์และศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยปทุมธานี

References

กำจร ตติยกวี. (2558). โรงเรียนเอกชนส่อปิดตัวหลังนักเรียนลดฮวบ. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: https://www.thairath.co.th/content/529951. (วันที่ค้นข้อมูล : 26 เมษายน 2561).

เจริญ ศรีแสนปาง. (2556). การพัฒนาระบบการบริหารความเสี่ยงในโรงเรียนประถมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตร์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, คณะศึกษาศาสตร์, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.

ธร สุนทรายุทธ. (2553). การบริหารจัดการความเสี่ยงทางการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร :เนติกุลการพิมพ์.

ประกอบ กุลเกลี้ยง. (2550). รูปแบบการบริหารความเสี่ยงเพื่อป้องกันการคอรัปชั่นในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน.(วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, คณะศึกษาศาสตร์, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.

ประภาพรรณ รักเลี้ยง. (2556). การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงของสถาบันอุดมศึกษาเอกชน.(วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, คณะศึกษาศาสตร์, สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.

ประวัติ ยงบุตร. (2556). การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงทั่วทั้งองค์กร ในสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, คณะศึกษาศาสตร์,สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.

ปริษฐา ถนอมเวช. (2558). การพัฒนารูปแบบการบริหารความเสี่ยงแบบมีส่วนร่วมในสถานศึกษาอาชีวศึกษา.(วิทยานิพนธ์ดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าพระนครเหนือ, คณะครุศาสตร์อุตสาหกรรม, สาขาวิชาบริหารอาชีวะและเทคนิคศึกษา.

มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. (2552). คู่มือการบริหารความเสี่ยงทั่วทั้งองค์กร. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ:หน่วยตรวจสอบภายใน มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

เมธีนัณท์ วันดี. (2559). การพัฒนาระบบการบริหารความเสี่ยงสำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, สาขาวิชาการบริหารและพัฒนาการศึกษา, คณะศึกษาศาสตร์.

รักษิต สุทธิพงษ์. (2557). รูปแบบการบริหารความเสี่ยงทางการกีฬาและนันทนาการในโรงเรียนสาธิต สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยนเรศวร, คณะศึกษาศาสตร์, สาขาวิชาการศึกษา.

สโรชิน สุวิสุทธิ์. (2557). โอกาสและอุปสรรคของการศึกษาเอกชนขั้นพื้นฐานไทยในทศวรรษหน้า (พ.ศ.2555–2564). (วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, คณะศึกษาศาสตร์,สาขาวิชาการบริหารการศึกษา.

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2556.). แผนยุทธศาสตร์ส่งเสริมการศึกษาเอกชน พ.ศ.2556– 2560. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สกสค.

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2560). แผนพัฒนาการศึกษาเอกชน พ.ศ. 2560 - 2564. พิมพ์ครั้งที่ 1. กรุงเทพฯ: สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2560). กดดูรู้ที่เรียน. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก: http://pdc.opec.go.th/index.php?index=report2. (วันที่ค้นข้อมูล : 11 พฤศจิกายน 2560).

Chubunpho, Imelda C. (2015). Managing Risks In Selected Philippine Dental Schools : Basisfor Development Of A Risk Management Model. International Journal of SocialScience and Humanities Research, 3(1), 401-407.

Farrell, A.M. and Rudd, J.M. (2009). FactorAnalysis and Discriminant Validity : A Brief Reviewof Some Practical Issues. [Online]. Retrieved from http://www.duplication.net.au/ANZMAC09/paper/ANZMAC 2009-389.pdf. (January 4, 2011).

Keeves, J.P. (1988). Educational Research, Methodology, and Measurement An International Handbook. 1st edition. Great Britain : A. Wheaton & Exeter.

Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. (1970, 1 September). Determing Sample Size for ResearchActivities. Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.

Pattanajureepan, Pantep. (2014). Development of Risk Management System in Private SchoolGeneral Education. Asia Social Science, 10(1), 276-282.

Tacq, Jacqus. (1997). Multivariate Analysis Techniques in Social Science Research fromProblem Analysis. 2nd edition. London : Conwell Press.