การอนุรักษ์และแนวทางการพัฒนาการแสดงมะโย่ง

บทคัดย่อ

             การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัญหาและความต้องการพัฒนา การแสดงมะโย่ง และเพื่อศึกษาการอนุรักษ์และแนวทางการพัฒนาการแสดงมะโย่งในอำเภอรามัน จังหวัดยะลา เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์ร่วมกับการศึกษาวิจัยที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่า 1. สภาพปัญหาและความต้องการพัฒนา การแสดงมะโย่ง ในปัจจุบัน 1.1 ปัญหาด้านภาษา การแสดงมะโย่งใช้ภาษามลายูและคำศัพท์ชั้นสูงเพื่อประกอบการแสดง คนรุ่นหลังไม่เข้าใจในภาษามลายูและการแสดงมะโย่ง 1.2 ปัญหาด้านรูปแบบการแสดงมะโย่ง ขาดการพัฒนารูปแบบการแสดงและรูปแบบเครื่องแต่งกาย รูปแบบการแสดงทั้งเนื้อเรื่อง การขับร้องและการฝึกซ้อม 1.3 ปัญหาการสืบทอด นักแสดงหันไปประกอบอาชีพอื่นๆ ที่มีรายได้แน่นอนเสียมากกว่า 1.4 ปัญหาด้านศาสนา ขาดการได้รับข้อมูลที่ถูกต้อง ความเชื่อระหว่างศาสนาจึงขาดการสืบทอดและกำลังจะสูญหายไป 2. การอนุรักษ์และแนวทางการพัฒนาการแสดงมะโย่ง 2.1 การอนุรักษ์การแสดงมะโย่ง 1) การทำให้คนในท้องถิ่นมองเห็นคุณค่าของศิลปะการแสดงมะโย่ง คนในท้องถิ่น ผู้นำชุมชน นักวิชาการ หน่วยงานภาครัฐที่เกี่ยวข้อง รณรงค์ให้คนรุ่นใหม่รู้จักการแสดงมะโย่ง 2) การตระหนักรู้ของคนในชุมชนผ่านทางโลกออนไลน์ที่จะเป็นเครื่องมือช่วยให้เข้าถึงคนทุกกลุ่มทุกวัยได้ง่ายที่สุด 3) การจัดการศึกษาให้คนในชุมชน การจัดให้มีหลักสูตรหรือวิชาการเรียน 2.2 แนวทางการพัฒนาการแสดงมะโย่ง 1) แนวทางการพัฒนาบทบาทการแสดงของตัวละคร แบบควบคุมชี้นำให้นักแสดงเข้าใจบทบาทและทักษะที่สำคัญในการเรียนรู้การทำการแสดง 2) แนวทางการพัฒนาวิธีการถ่ายทอดสู่คนรุ่นใหม่ คนในชุมชนสนับสนุนการแสดงและเป็นผู้ฝึกสอน การเผยแพร่การแสดงและความรู้เกี่ยวกับมะโย่ง 3) การออกแบบท่ารำใหม่ให้เข้ากับเนื้อเรื่องที่ใช้แสดง 2.3 การแพร่กระจายทางวัฒนธรรม เน้นกระบวนการทางประวัติศาสตร์ที่ใช้อธิบายการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมเรียกว่า “ลักษณะเฉพาะทางประวัติศาสตร์” เป็นการเผยแพร่วัฒนธรรมหนึ่งไปสู่อีกวัฒนธรรมหนึ่ง ซึ่งจะต้องคำนึงถึงข้อเหมือนและข้อต่างของวัฒนธรรมทั้งสองเป็นสำคัญ ดังนั้นจึงเป็นหน้าที่ของคนรุ่นหลังอาจปรับเปลี่ยนประยุกต์ให้เข้ากับสังคมสมัยและอนุรักษ์ไว้อย่างยั่งยืน