ปัญหาทางกฎหมายว่าด้วยการจ้างงานคนพิการและการคุ้มครองคนพิการในสถานประกอบกิจการ

บทคัดย่อ

การจ้างงานคนพิการตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550 เป็นกฎหมายที่ส่งเสริมคนพิการให้มีงานทำ โดยการกำหนดให้สถานประกอบกิจการรับคนพิการเข้าทำงานในอัตราส่วนที่รัฐมนตรีว่าการกระทรวงแรงงานกำหนด หากไม่ประสงค์จ้างคนพิการเข้าทำงานให้จ่ายเงินเข้ากองทุนส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ จะเห็นได้ว่าการที่กฎหมายกำหนดให้มีตัวเลือกในการจ้างงานส่งผลให้มีการจ้างงานคนพิการลดน้อยลง ส่วนการคุ้มครองแรงงาน

ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 เป็นกฎหมายที่กำหนดมาตรฐานการคุ้มครองแรงงานขั้นต่ำให้แก่ลูกจ้าง เพื่อป้องกันไม่ไห้นายจ้างใช้อำนาจกดขี่ข่มเหงหรือละเมิดสิทธิของลูกจ้าง ซึ่งมีผลใช้บังคับกับลูกจ้างทุกคนอย่างเท่าเทียมกันโดยไม่เลือกปฏิบัติ อย่างไรก็ตาม เมื่อนำกฎหมายว่าด้วยการคุ้มครองแรงงานมาบังคับใช้กับลูกจ้างคนพิการที่มีข้อจำกัดหรืออุปสรรคทางกายภาพ สุขภาพ ทำให้เกิดความไม่เท่าเทียมแก่คนพิการ ส่งผลให้กฎหมายว่าด้วยการจ้างงานและการคุ้มครองแรงงานคนพิการไม่มีประสิทธิภาพ ไม่ตรงกับเจตนารมณ์ของกฎหมาย และไม่สอดคล้องกับมาตรฐานแรงงานสากลว่าด้วยสิทธิคนพิการ ผู้วิจัยศึกษาปัญหากฎหมายการจ้างงานและการคุ้มครองแรงงานคนพิการในสถานประกอบกิจการ โดยมุ่งศึกษาความเป็นมา แนวคิด และทฤษฎี ที่เกี่ยวข้องกับการจ้างงานและการคุ้มครองแรงงานคนพิการ ตลอดจนมาตรการทางกฎหมายระหว่างประเทศ กฎหมายต่างประเทศ และกฎหมายไทย เพื่อเสนอแนวทางแก้ไขกฎหมายการจ้างงานคนพิการและการคุ้มครองแรงงานคนพิการในสถานประกอบกิจการให้เหมาะสมและมีประสิทธิภาพควรแก้ไขพระราชบัญญัติส่งเสริมและพัฒนาคุณภาพชีวิตคนพิการ พ.ศ. 2550