Skillful Means
Theory of Hermeneutics in Zen Buddhist Philosophy
Keywords:
Skillful Means, Buddhist Hermeneutics, Zen PhilosophyAbstract
The important theory of Mahayana hermeneutics is the Skillful Means. It is an example of integrationism or interactionism which emphasizes on explanationism and interpretationism. By meaning, Skillful Means signifies an intelligent teaching into infinity and various applying. For Zen Buddhist philosophy, an important method of the Skillful Means is called Koan, Zazen, and Mondo. These are teaching identity of Zen. Zen mster has to have direct or practical experiences of the Dhamma and then they are able to transfer the methods to their disciples clearly. Therefore, Zen Buddhist philosophy emphasizes on experiences of mind in individual. The ways of these experiences cannot record by languages which are finite words to explain the meanings. However, languages are important as a process called Kāyaviññatti and Vacīviññatti to help disciples to realize their own Buddhahood through methods, namely Koan, Mondo, and Zazen which pay the role to communicate in non-verbal and verbal languages between master and disciples. These methods are signifier of Skillful Means which highlights the successful teaching that is an attaining of Buddhahood according to Zen’s opinion.
References
Primary Data:
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (1996). Phratraipidok PhāsāthaiLēmtī 34 [Thai Tipitaka, Vol. 34]. Published for 5th Anniversary of Her Majesty Queen Sirikit’s Birthday. Phra Nakhon Sri Ayutthaya: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย เล่มที่ 34. พิมพ์เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เนื่องในมหามงคลสมัยเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (1992). ‘Atthakatha Bālī ‘Aksǭntai Chabap Sayāmrat Lēmtī 14 [Pāli Commentary in Thai Alphabet, Siamrat Version, Vol. 14]. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2535). อรรถกถาบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 14. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (1993). Phratraipidok Læ ‘Atthakathappǣ Lēmtī 34 [Translated Tipitaka and Commentary, Vol. 34]. 3rd ed. Published for 200th Anniversary of Chakri Dynasty, Rattanakosin Era in 1982. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2536). พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล เล่มที่ 34. พิมพ์ครั้งที่ 3. พิมพ์เนื่องในวโรกาสครบ 200 ปีแห่งราชวงศ์จักรี กรุงรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช 2525. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (2009). Samantapāsāthikā Nāma Winayattakathā (Pathamo Phākho) [Pāli Vinaya Commentary: Samantāsādikā, Vol. 1]. 12th ed. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2552). สมนฺตปาสาทิกา นาม วินยฏฺฐกถา (ปฐโม ภาโค). พิมพ์ครั้งที่ 12. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Secondary Data:
Bodhinanda, S. (2012). Pratyā Mahāyāna [Mahayana Philosophy]. 6th ed. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
เสถียร โพธินันทะ. (2555). ปรัชญามหายาน. พิมพ์ครั้งที่ 6. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Boonjua, K. (2003). Chut Pratyā Læ Sātsanā Sēnčhǭn Lēmtī 6: Pratyā ‘Attha Pariwat Khǭng Manutsayachat (ChuangPhahuniyom) [Philosophy and Religion Series, Vol. 6: Hermeneutics of Humenity]. Bangkok: Saint John’s University.
กีรติ บุญเจือ. (2546). ชุดปรัชญาและศาสนาเซนต์จอห์น เล่ม 6: ปรัชญาอรรถปริวรรตของมนุษยชาติ (ช่วงพหุนิยม). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.
Buddhadāsa Bhikkhu. (2008). Nithān Sēn: Mahǭrasop Thāng Winyān Phư̄a čhariyatham [Zen Tales: Spiritual Theater for Virture]. Bangkok: Sukkhapabjai Publisher.
พุทธทาสภิกขุ. (2551). นิทานเซ็น: มหรสพทางวิญญาณเพื่อจริยธรรม. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
Hanh, Thich Nhat, writer, Phra Phrapracha Pasannadhammo, transter. (2006). Pātihān Hǣng Kāntư Yūsamoe [The Miracle of Being Awake]. 17th ed. Bangkok: Komol Khemthong Foundation.
ติช นัท ฮันห์. เขียน. (2549). ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ. แปลโดย พระประชา ปสนฺนธมฺโม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
Nima-nong, V. (2009). Rāingān Kānwičhai Kānsưksā Wikhrǫ Thritsadī ‘Attha Pariwat Sāt Nai Khamphī Phra Phuththasātsanā Thērawāt [Report of an Analytical Study of Hermeneutics in the Theravada Buddhist Texts]. Phra Nakhon Sri Ayutthaya: Buddhist Research Institute, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
วีรชาติ นิ่มอนงค์. (2552). รายงานการวิจัยการศึกษาวิเคราะห์ทฤษฎีอรรถปริวรรตศาสตร์ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Phra Dhammakittiwong (Thongdee Suratejo). (2007). Kāntīkhwām Phutthasāsana Suphāsit [Hermeneutics in Buddhist Proverbs]. 2nd ed. Bangkok: Liang Chiang.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). การตีความพุทธศาสนสุภาษิต. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.
Ponsirichasoenpan, S. (2016). Hoēmēnūtik: Sāt Hǣng Kāntīkhwām Læ Sinlapa Hǣng Kānkhaočhai [Hermeneutics: Science of Interpretation and Art of Understanding]. Nonthaburi: Watcharin P.P. Publisher.
สมบัติ พรศิริเจริญพันธ์. (2559). เฮอร์เมนูติกส์: ศาสตร์แห่งการตีความและศิลปะแห่งการเข้าใจ. นนทบุรี: โรงพิมพ์วัชรินทร์ พี.พี.
Royal Academy. (2005). Photčhanānukrom Pratyā-Thai Chabap Rātchabandittayasathān [Dictionary of English-Thai Philosophy, Royal Academic Version]. 4th ed. Bangkok: Royal Academy.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญาอังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
Satha-Anand, S. (1991). Phūpānyā Wichā Sēn: Bot Wikhrǫ Khamsǭn Paramāčhān Dōkēn [Zen Wisdom: Analysis of Master Dogen]. Bangkok: Siam.
สุวรรณา สถาอานันท์. (2534). ภูมิปัญญาวิชาเซ็น: บทวิเคราะห์คำสอนปรมาจารย์โดเก็น. กรุงเทพฯ: ศยาม.
Thongrungrot, J. (2004). Photčhanānukrom Pratyā-Thai [Dictionary of English-Thai Philosophy]. Bangkok: Bodang.
เจษฎา ทองรุ่งโรจน์. (2547). พจนานุกรมปรัชญาอังกฤษ-ไทย. กรุงเทพฯ: โบแดง.
Blackburn, Simon. (2005). The Oxford Dictionary of Philosophy. 2nded. New Delhi: Oxford University Press.
Lopez, Donald Sewell, Jr. (1993). Buddhist Hermeneutics. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers.
Senzaki, Nyogen and Reps, Paul. ed. (2000). Zen Flesh, Zen Bones. New Delhi: Penguin Books.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2000). Zen and Japanese Buddhism. New Delhi: Munshiram Manoharlal.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2005). Essays in Zen Buddhism, First Series. New Delhi: Munshiram Manoharlal Publishers.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2013). Studies in Zen. Mansfield Centre: Martino Publishing.
Mahachulalongkornrajavidyalaya University. (1996). Phratraipidok PhāsāthaiLēmtī 34 [Thai Tipitaka, Vol. 34]. Published for 5th Anniversary of Her Majesty Queen Sirikit’s Birthday. Phra Nakhon Sri Ayutthaya: Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย เล่มที่ 34. พิมพ์เฉลิมพระเกียรติสมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ เนื่องในมหามงคลสมัยเฉลิมพระชนมพรรษา 5 รอบ. พระนครศรีอยุธยา: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (1992). ‘Atthakatha Bālī ‘Aksǭntai Chabap Sayāmrat Lēmtī 14 [Pāli Commentary in Thai Alphabet, Siamrat Version, Vol. 14]. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2535). อรรถกถาบาลีอักษรไทย ฉบับสยามรัฐ เล่มที่ 14. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (1993). Phratraipidok Læ ‘Atthakathappǣ Lēmtī 34 [Translated Tipitaka and Commentary, Vol. 34]. 3rd ed. Published for 200th Anniversary of Chakri Dynasty, Rattanakosin Era in 1982. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2536). พระไตรปิฎกและอรรถกถาแปล เล่มที่ 34. พิมพ์ครั้งที่ 3. พิมพ์เนื่องในวโรกาสครบ 200 ปีแห่งราชวงศ์จักรี กรุงรัตนโกสินทร์ พุทธศักราช 2525. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Mahamakutarajavidyalaya. Revised and Published. (2009). Samantapāsāthikā Nāma Winayattakathā (Pathamo Phākho) [Pāli Vinaya Commentary: Samantāsādikā, Vol. 1]. 12th ed. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. ตรวจชำระและพิมพ์. (2552). สมนฺตปาสาทิกา นาม วินยฏฺฐกถา (ปฐโม ภาโค). พิมพ์ครั้งที่ 12. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Secondary Data:
Bodhinanda, S. (2012). Pratyā Mahāyāna [Mahayana Philosophy]. 6th ed. Nakhon Pathom: Mahamakutarajavidyalaya Publisher.
เสถียร โพธินันทะ. (2555). ปรัชญามหายาน. พิมพ์ครั้งที่ 6. นครปฐม: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.
Boonjua, K. (2003). Chut Pratyā Læ Sātsanā Sēnčhǭn Lēmtī 6: Pratyā ‘Attha Pariwat Khǭng Manutsayachat (ChuangPhahuniyom) [Philosophy and Religion Series, Vol. 6: Hermeneutics of Humenity]. Bangkok: Saint John’s University.
กีรติ บุญเจือ. (2546). ชุดปรัชญาและศาสนาเซนต์จอห์น เล่ม 6: ปรัชญาอรรถปริวรรตของมนุษยชาติ (ช่วงพหุนิยม). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเซนต์จอห์น.
Buddhadāsa Bhikkhu. (2008). Nithān Sēn: Mahǭrasop Thāng Winyān Phư̄a čhariyatham [Zen Tales: Spiritual Theater for Virture]. Bangkok: Sukkhapabjai Publisher.
พุทธทาสภิกขุ. (2551). นิทานเซ็น: มหรสพทางวิญญาณเพื่อจริยธรรม. กรุงเทพฯ: สุขภาพใจ.
Hanh, Thich Nhat, writer, Phra Phrapracha Pasannadhammo, transter. (2006). Pātihān Hǣng Kāntư Yūsamoe [The Miracle of Being Awake]. 17th ed. Bangkok: Komol Khemthong Foundation.
ติช นัท ฮันห์. เขียน. (2549). ปาฏิหาริย์แห่งการตื่นอยู่เสมอ. แปลโดย พระประชา ปสนฺนธมฺโม. พิมพ์ครั้งที่ 17. กรุงเทพฯ: มูลนิธิโกมลคีมทอง.
Nima-nong, V. (2009). Rāingān Kānwičhai Kānsưksā Wikhrǫ Thritsadī ‘Attha Pariwat Sāt Nai Khamphī Phra Phuththasātsanā Thērawāt [Report of an Analytical Study of Hermeneutics in the Theravada Buddhist Texts]. Phra Nakhon Sri Ayutthaya: Buddhist Research Institute, Mahachulalongkornrajavidyalaya University.
วีรชาติ นิ่มอนงค์. (2552). รายงานการวิจัยการศึกษาวิเคราะห์ทฤษฎีอรรถปริวรรตศาสตร์ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท. พระนครศรีอยุธยา: สถาบันวิจัยพุทธศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
Phra Dhammakittiwong (Thongdee Suratejo). (2007). Kāntīkhwām Phutthasāsana Suphāsit [Hermeneutics in Buddhist Proverbs]. 2nd ed. Bangkok: Liang Chiang.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). การตีความพุทธศาสนสุภาษิต. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: เลี่ยงเชียง.
Ponsirichasoenpan, S. (2016). Hoēmēnūtik: Sāt Hǣng Kāntīkhwām Læ Sinlapa Hǣng Kānkhaočhai [Hermeneutics: Science of Interpretation and Art of Understanding]. Nonthaburi: Watcharin P.P. Publisher.
สมบัติ พรศิริเจริญพันธ์. (2559). เฮอร์เมนูติกส์: ศาสตร์แห่งการตีความและศิลปะแห่งการเข้าใจ. นนทบุรี: โรงพิมพ์วัชรินทร์ พี.พี.
Royal Academy. (2005). Photčhanānukrom Pratyā-Thai Chabap Rātchabandittayasathān [Dictionary of English-Thai Philosophy, Royal Academic Version]. 4th ed. Bangkok: Royal Academy.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2548). พจนานุกรมศัพท์ปรัชญาอังกฤษ-ไทย ฉบับราชบัณฑิตยสถาน. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ราชบัณฑิตยสถาน.
Satha-Anand, S. (1991). Phūpānyā Wichā Sēn: Bot Wikhrǫ Khamsǭn Paramāčhān Dōkēn [Zen Wisdom: Analysis of Master Dogen]. Bangkok: Siam.
สุวรรณา สถาอานันท์. (2534). ภูมิปัญญาวิชาเซ็น: บทวิเคราะห์คำสอนปรมาจารย์โดเก็น. กรุงเทพฯ: ศยาม.
Thongrungrot, J. (2004). Photčhanānukrom Pratyā-Thai [Dictionary of English-Thai Philosophy]. Bangkok: Bodang.
เจษฎา ทองรุ่งโรจน์. (2547). พจนานุกรมปรัชญาอังกฤษ-ไทย. กรุงเทพฯ: โบแดง.
Blackburn, Simon. (2005). The Oxford Dictionary of Philosophy. 2nded. New Delhi: Oxford University Press.
Lopez, Donald Sewell, Jr. (1993). Buddhist Hermeneutics. Delhi: Motilal Banarsidass Publishers.
Senzaki, Nyogen and Reps, Paul. ed. (2000). Zen Flesh, Zen Bones. New Delhi: Penguin Books.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2000). Zen and Japanese Buddhism. New Delhi: Munshiram Manoharlal.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2005). Essays in Zen Buddhism, First Series. New Delhi: Munshiram Manoharlal Publishers.
Suzuki, Daisetz Teitaro. (2013). Studies in Zen. Mansfield Centre: Martino Publishing.
Downloads
Published
2019-06-18
How to Cite
ชยาภิวฑฺฒโน (พุดชู) พ. (2019). Skillful Means: Theory of Hermeneutics in Zen Buddhist Philosophy. PANIDHANA JOURNAL, 15(1), 73–96. retrieved from https://so05.tci-thaijo.org/index.php/panidhana/article/view/152724
Issue
Section
Academic Article
License
Copyright of article published in Panidhana Journal is owned by "Panidhana" and its licensors
You may request permission to use the copyright materials on this website by writing to journalphilrecmu@gmail.com
